Blue Window Novels & Stories

Minabuti na nga niya na umiwas sa gulo pero mukhang ang gulo naman ang naghanap sa kan’ya. Ang buong akala niya ay mabibigyan siya ng panandalian na katahimikan ngayon gabi, pero papasok pa lamang siya ng gate ay si Blue na ang nakaharap niya. Si Blue na kahit na anong pakiusap niya na huwag siyang guluhin ay nagpumilit pa rin. And she is scared of him. Takot siya sa kaguluhan na maaaring gawin ng ex-boyfriend niya kaya mas minabuti niya na pumasok na lamang sa mansyon para tuluyan na maiwasan ang lalaki.

sabi ko sa wakas para putulin ang awkward na katahimikan. Sinabi niya sa akin na ang kulay ay isang custom shade na kilala bilang Torques blue yata o ano. Di ko alam kung ano basta pinsan ng kulay blue! Ang kotse ay sapat na makinis, at ang madilim na kulay asul ay nagpalitaw pa ng kintab nito.

I felt like I was drowning in the ocean. They weren't just blue. They were the kind of blue that seemed to shift depending on the light, like the surface of the sea under a changing sky. Sometimes, they were the color of a calm, cloudless morning; other times, they deepened into the dark, endless shade of twilight waves. It's rare to find a blue here in the Philippines. Pero mas rare ang meadow na kulay sa mga mata ni Aiden. Kaya kami siguro close na dalawa dahil parehas kaming may kakaibang mga mata.

At hindi ko din alam kung ba't ganoon ang aking panaginip. Napaungol ako dahil sa sakit ng aking ulo at katawan. Hindi ako makagalaw. Ano ba'ng nangyari? Nakadapa ako at may unan na nakapatong sa aking ulo. Inangat ko ng kaunti ang aking katawan upang silipin ang orasan pero hindi ko ito makita sa aking night stand. Nasaan iyon? Blue... Bakit blue ang kulay ng bedsheet at mga kurtina?

Corvus’ POV Ang last na bulaklak na hawak ko ay galing pa sa fountain namin kanina. Kakaiba ang isang ‘to sa apat na bulaklak na nauna kong nakuha. Kaya napili kong pitasin kanina sa may tubig. Ang kulay niya ay parang translucent blue. Gandang-ganda ako sa kaniya kanina nung pitasin ko. At sa lahat ng bulaklak na napitas ko kanina, ito rin ‘yung pinakahuling nakita ko.

Gusto ko rin sana siyang sigawan at sagutin pero wala akong lakas. Maya-maya pa ay lumapit na si Blue dala ang bottled water na hinihingi ko. Nilagyan niya rin iyon ng staw at dahan dahan naman akong pinainom ni justine. Halos makalahati ko naman iyon bago bumaling sa ibang direksyon.

“I love you so much, my Sloane. Hinding-hindi na ako makakapayag na mawala ka pa ulit sa akin.” Hindi na ako nakasagot nang hilahin na ako ng antok. ••• Iminulat ko ang mga mata ko nang makarinig ako ng huni ng ibon. Kailan pa nagkaroon ng alagang ibon dito? Nang ilibot ko ang tingin sa paligid ko ay napakunot noo ako. The interior is a mix of baby blue and royal blue which is opposite of Lev’s room that black and white.

"May gasgas, p're." Napasigaw naman 'yong lalaking naka bisekleta at humingi nang humingi ng pasensiya sa akin, End of Flashback: "Blue?" Ulit niya sa pangalan ko pagkaulit ko niyon at tiningnan ako mula ulo hanggang paa, "Hindi na 'ko magtataka. Sapatos mo Blue, iyong inner shirt mo, Blue, bag mo Blue, Relo mo, Blue, iyong pangalan ng kwintas mo is Blue, iyong eyes mo is kind of Blue--"

"’Yong tae ko, kulay blue." Napaawang ang labi ko at mahinang natawa. Hindi ko na naman alam kung nagbibiro siya o seryoso dahil walang reaksyon ang mukha niya. "Seryoso?" Gulat pang tanong ko. Tumawa siya. "Yes. First time ko makakita ng blue na tae."

Tumango naman ang ama at huminga nang malalim bago tumalikod upang sundan ang ina nilang natatampo. Mula sa pagtanaw ng mga bituin sa kalangitan ay nabaling ang atensiyon niya sa kulay asul na kotse na nakaparada sa harap ng bahay nila at sa tapat mismo ng kaniyang bintana sa silid. Every night whenever Monica looked out the window she noticed that certain blue car. The glass was heavily tinted so she couldn't see if anyone was inside it.