Boss In Highschool Novels & Stories

nakangusong katwiran nito. Tigas talaga ng ulo ng kaibigan niyang ito. Kaedaran niya lang rin ang babae, same sila ng year pero iba lang course ni Erin sa kanya. Same school rin sila, ngunit paminsan-minsan lang sila nagkikita. "Bahala ka, mag-ayos na nga tayo at maka-akyat na ako," aniya mamaya. "Aysus, excited ka lang kamo makita si Boss-sir-among-tunay mo, tinamaan ka na ba sa kanya, bespren?"

Limang larawan, tig-iisang mukha at lahat ng ito ay minsan ko ng nakita sa personal man o sa telebisyon. "Are you sure?" Nagtatakang tanong naman sa akin nitong si Sir Jack. Tumango-tango naman ako at itinuro ang pinakauna. Ito yata ang unang target namin. Hindi ko lang alam. "Ito si Bobby, ang dakilang tagalabas at tagapasok ng mga delikadong armas na nakukuha pa sa iba't ibang bansa na kayang pumuslit ng mga ito. Hindi lang 'yun, nanggagahasa rin siya ng mga babaeng natitipuhan niya at brutal din itong papatayin. Wanted siya rito at bibigyan ng malaking halaga ang makakakita kung saan ba siya nagtatago kasama ang iba pa. Pero masyadong magaling sa pakikipagtaguan ang Bobby na ito, lalo na'

[Enterina] Nakakaiyak. Halos mapaluhod na ko sa sobrang kaba. Seriously? I think I'm going to pass out earlier. I've watched My Bestfriend fought to the School Owner and to add a spice to it? He is also the Notorious Mafia Boss in Our City. His Parents Died early, that's sad to know. But he's still scary. "My face is getting oily because of stress." Iniwan ko muna si Bessy K doon sa room dahil bigla nalang siyang na-stroke, ofcourse she will be like that after knowing kung sino yung kinalaban niya.

Huminga muna ako nang malalim para kumuha ng lakas ng loob bago kumatok nang malakas sa kaniyang pintuan. "Come in." Ayon na si Boss! Ang boss kong manyakis. In English, My Boss is a Maniac. O para mas maangas pakinggan, My Boss is a bastard maniac! Angas ng dating, 'di ba? Dahan-dahan kong binuksan ang pintuan at pumasok sa loob. Nakaupo siya sa kaniyang malaking swivel chair at nakatutok ang kaniyang dalawang mata sa kaniyang laptop. Sobrang abala niya sa kakaharap doon at mabilis na nagpipindot sa keyboard.

Nagkibit-balikat na lamang si Chino dahil alam naman niya na kapag sumagot pa siya ay lalo lamang na mag-iinit na naman ang ulo ng boss niya. "High blood ka na naman, Bossing. Nandito na ako kaya huwag ka na magsermon pa sa akin." Bati ni Bogs pagkapasok pa lamang niya sa may sala. "Padating na rin si Jed kaya huwag ka na magwala pa riyan."

saad ni Elvis na kinatingin ni Boss agad sakaniya. "Then ready our peoples. That b*stard, how dare him start the party. I know that he didn't know Misaki was the one who leave this hospital, ready the party cause tired of waiting for Misaki to wake up or come in that party... i know that party is for me to be exposed so he want Misaki to be in that damn sh*t party of him." Boss complaind coldly. Kita sa mata ni Boss ang sobrang galit at pinalilibutan na yata kami dito sa kuwarto ni Boss ng masama niyang presensya.

"Isang beses ka pang pumalpak, ako mismo babaril sa ulo mo. Alam mo bang nauubos na ang pera at pasensya ko!" "Big Boss, hindi ko naman akalain na magmimintis 'yong tarantadong sniper na 'yon e!," ani Boying, napahilamos pa sa mukha nito. "Boss, sa susunod hindi na talaga mauulit."

Hinabol ni Isla ang paghinga at agad pinunasan ang mukha, ngunit bago pa niya tuluyang maibaba ang kamay, Pak! Isang malakas na sampal ang tumama sa mukha ni Lucas. Mas malinaw pa ang tunog ng hampas sa tahimik na storage room. Pagkatapos noon, may kirot na dumaan sa dibdib ni Isla, hindi dahil sa ginawa niya, kundi sa bigat ng sitwasyon. Boss niya ngayon si Lucas. Ang pinakamataas na boss sa kumpanya.

ngumiti naman si primo at parang minamalaki niya sa harap ni boboy na may pag kukusa siya. “Ganiyan talaga boss dahil nag mamalasakit ako sa'yo, alam mo naman na ayukong napapahamak ka” iiling iling naman ako at agad naman akong sumenyas na aalis na kaming tatlo. agad agad namang pinaandar ni Primo ang van, nag kwekwentuhan kami ng kung ano anong mga bagay na ginagawa namin noong nag aaral pa kami sa highschool.

Pero paglingon ko sa harapan, halos gumapang ang kaba sa aking spine nang makita ko kung paano ako tiningnan nang masama ng mga taong nandoon. Iyong mga bully sa department. At ang iba naman ay walang pake dahil naka-focus sila sa trabaho o takot sila sa mga kayang gawin ng tatlo. Hindi ba sila tapos sa kadramahan nila? Kasi ako? Pagod na ako sa ganitong drama. Para kaming nasa high school era tapos nag-aaway sa isang lalaki. Parang tanga lang. Nandito ako para magtrabaho at may slight landi para inspirasyon lang, at sigurado naman ako na hindi ako magugustuhan ng boss namin dahil hellooo…