روايات وقصص ضمن Bulutong Tubig

“Nakakatawa! Magkakaroon ba ng ganoong epekto ang isang mangkok ng tubig? Bakit hindi na lang nila ito pakyawan at hayaan ang lahat na humigop upang ang lahat ay mabuhay ng mas mahabang buhay?" Medyo hindi nakaimik si Phoebe, pero sinabi niya, “Sa palagay mo ba ang banal na tubig ay matatagpuan sa lahat ng dako tulad ng tubig sa gripo? Ang banal na tubig ay bumaba mula sa tuktok ng isang maalamat na libong taong gulang na banal na bato, at may ilang patak lamang bawat araw. Kung gusto mong mangolekta ng isang mangkok ng banal na tubig, kailangan mong maghintay kahit saan mula tatlo hanggang limang taon! Nangangahulugan din iyon na isang tao lang ang makakainom ng banal na tubig kada tatlo ha

Para kapag may aberya sa taas madaling may makaka baba agad para maka tawag ng tulong. Pumayag na ako dahil may punto naman sila mas lalo may mga kasama kaming bata. Nang pababa na kami nakita ko ang magandang asul na ilog sabi nila sa ilog nag mumula ang daloy ng tubig. Sa malayuan kulay asul ito pero sa malapitan at kulay berde na ito, ang itsura nito at napapalibutan ito ng matataas na rock formation.

“Hindi naman po puwedeng kayo lang ang matigas ang ulo. Fast learner po ako.” Tumawa siya nang malakas. Aliw na aliw sa mga sagot ko. Sa gilid ng agos, may nakabukod na bukal, doon kami pumunta. May manmade na agusan ang umaawas na tubig mula sa bukal. Sinadya para maingatan ang source ng tubig na pinagkukunan din ng inumin ng ilang kanayon. May mga naniniwala pa rin na pinakadalisay ang tubig na walang halong chlorine at natural.

dagdag ko at binuksan nila ang nakatakip na lumang yero at tolda. “Ay saan ba galing ang tubig na ito sa lupa?” Tanong ni Barbie. Umiling ako at bago sumagot, “Hindi, galing ito sa hinukay na buhay na bato kung tawagin nila kaya kahit walang yelo o ref malamig ang tubig. Natural na lumalabas ang tubig dito, ito ang source of water ng maliit na probinsya na ito..” paliwanag ko at binuksan ko ang gripo.

Napatingin silang tatlo sa harapan. Sa harap nila ay isang malawak at walang katapusang anyong tubig na lumulutang. Ang mga alon na kasing taas ng isang libong metro ay humampas patungo sa kanila ngunit mabilis na naglaho nang maabot nila ang mga hangganan.

Manghang bulalas ng kaibigan. Natulala si Monica sa tanawin na bumungad sa kanilang dalawa ni Sena. Isang malawak at kulay asul na karagatan. Nagkikislapan ang ibabaw ng kalmadong tubig dahil sa reflection ng sikat ng araw. Mga berdeng bulubunduking lupa at mga nagkalat na malalaking bato sa paligid na dumadagdag sa kagandahan ng bundok. Mga matatayog na puno na hitik na hitik sa mga bunga. Wow! The landscapes of Mt. Batulao are truly remarkable! And the rocky landscapes are the perfect formations she sees in her whole life. Tila sinadya iyon ikalat sa bundok upang maging kaakit-akit sa paningin ng tao.

Kaya ang dala namin ay iilan lang mas lalo kung kami ay magutom sa aog akyat. Marami akong tubig na dala dahil uhawin akong tao. HABANG PAAKYAT KAMI NARARAMDAMAN ko na ang pagod. Saka pakiramdam ko bibigay ang katawan ko pero kaya ko pa. Tumigil ako at doon ko nakita na ang taas na pala namin. “Sunod na madadaanan natin ay ilog na sana hindi mataas ang tubig kundi sa mabato tayo dadaan.” Wika ni Manong Berting.

Bakit parang ang layo? Halos mapasigaw ako sa tuwa ng bumungad sa'min ang ilog na sinasabi niya. Wow! Tuloy-tuloy na umaagos ang tubig parang walang katapusan. Mababaw lang 'yon pero parang ang gandang maligo. Dapat pala nagdala ako ng pamalit na damit.

Sa wakas ay makakalabas na sila sa masukal na gubat. Hindi niya napigilang mapasinghap pagkalabas nila ng kakahuyan nang bumungad sa kanila ang isang napakalawak at mababaw na sapa. Animo kumikinang ang malinis at kulay kristal na tubig na masisinagan ng panghapong araw. Napakaganda ng kapaligiran. Animo nasa isang libro sila at naroroon sa isang paraiso.

Hindi nga ako nagkamali dahil maya-maya'y nagsibagsakan na ang butil ng ulan. Memories bring back Napangiti na lang ako habang pinaglalaruan ang butil ng ulan na nasa palad ko. Napatingala pa ako sa itaas at dinamdam mabuti ang tunog ng ulan na nagsibagsakan sa bubong ng shed. I sometimes refer myself to pluviophile. "May pasok ka pa." Bahagya akong natigil sa ginagawa ko nang marinig ko ang boses niya. Napangiti pa ako ng pilit dahil mismong mga tenga ko ay nagha-hallucinate sa boses niya.