Tungkung Langit Novels & Stories

Hindi siya tumigil sa pagkampay sa pag-asang may makapapansin sa kan'ya subalit alam niyang imposible iyon dahil imposibleng may tao roon nang ganoong oras. Parang sasabog na ang kan'yang dibdib dahil sa kakapusan ng hangin. Nang makaramdam na ng pagod ay unti-unti na siyang tumigil sa pagkampay at hinayaan na lang ang sarili na lumubog sa tubig. Mula sa ilalim ay tiningnan niya ang maliwanag na buwan. Hindi niya lubos akalain na iyon ang huling bagay na makikita niya bago siya mamatay. Unti-unti na siyang pumikit nang nanlabo na ang kan'yang paningin. Subalit sa isang iglap, laking gulat niya nang naramdamang may bigla humawak sa magkabila niyang braso. Pag dilat niya ng mga mata ay nakita

Mercer. Isang himala. Isang totoong himala. Ang salitang may taning, ang takot na mamatay at iwan ang isa't isa, ang lahat ng iyon ay naglaho na parang abo na tinangay ng hangin. Biniyayaan sila ng langit ng pangalawang buhay at pangalawang pagkakataon para ipagpatuloy ang kanilang pag-ibig.

Malamig din ang hangin kaya ang sarap sa pakiramdam— "Aubree.." Bulong ni Cassandra sakin. Nilingon ko sya. "Mm?" "Naniniwala ka ba na ang mga bituin sa langit ay mga kalukuwa ng mga taong namayapa na?" All I know star is astronomical object consisting of a luminous spheroid of plasma held together by its own gravity and the nearest star to Earth is the Sun. Pero ayaw ko namang sirain ang kwento ni Cassandra. "Really?" Ang tangi kong nasabi.

Naka tingala lang ako sa langit at tuluyan ng umagos ang luha ko. I raised my hand into the sky like I'm reaching the moon. I sob. Maximilian, bakit ang hirap mong abutin? Nababagay nga ba talaga ako sayo?

Ang araw ng libing ay maulap. Hindi umuulan, ngunit ang langit ay mabigat, kulay abo, parang may hawak ding lungkot na ayaw ibuhos. Tahimik ang lugar—isang maliit na sementeryo, malayo sa siyudad, malayo sa mga matang hindi makakaintindi. Dalawang kabaong ang nakalapag. Magkatabi.

bulong ni dragon habang tinititigan ang mga larawan. Sky University Parking Lot " Are you trying to protect them cloud do you really think that would be enough" bulong ni Thunder habang pinagmamasdan sina Moon, Sun at Star sa di kalayuan. " A prefect family figure unti unting masisira dahil sa Isang madilim na katotohanan"

Tinapik ni Tita Mel ang kanyang balikat. "Huwag kang mag-alala iha, alam kong nasa tabi mo lang ang iyong ama." saad nito. Mas lalong bumigat ang pakiramdam ni Luna dahil sa narinig. Ngayon ay naramdaman na n'ya ang pangungulila sa ama. Napatingala s'ya sa langit. Napakaganda nitong pagmasdan dahil punong-puno ng bituin. Pakiramdam n'ya napakalapit n'ya sa mga ito. "Napakaganda ng langit tita." wala sa sariling bigkas n'ya.

Tuluyan ng tumigil si Kairus. Umatras ito ng umatras habang nakatingin sa langit or shoul I say, sa isang plane na dumaan sa taas namin. Ang kaninang isang butil na luha ay tuloy na tuloy na itong umagos sa mata ko. Napayuko ako ng wala na talaga. Umalis na ang kaibigan ko.

And with a casual push of his foot, the swing swayed slightly. Tahimik siyang tumingin sa langit. Madilim. Walang mga bituin. Walang buwan. Wala ring ulan. Parang langit na walang laman—kalmado pero malungkot. “There’s nothing beautiful up there,” he muttered. Nagulat si Marga sa sinabi niya, pero agad ding ngumiti. “Really? Look again,” she said, pointing towards the skyline. Sa malayo, kita ang mga skyscraper na kumikislap sa ilaw. Neon signs changing hues, blinking lights dancing like stars in motion.

Chapter 210 IYONG GABING IYON, may mangilan-ngilang madilim na ulap sa kalangitan, kakaunting bituin, at isang kalahating buwan na nakabitin sa langit, nagbibigay ng kakaibang lamig sa paligid.