Buwan Ng Wika Spoken Poetry นิยาย & เรื่องราว

Walang katulad ang karanasan ng marinig ang isang spoken poetry na puno ng damdamin at intensyon. Ang spoken poetry, na karaniwang isang anyo ng tula na tinula nang nakabuka, ay tila nagbabalik sa atin sa mga orihinal na salin ng mga kwento at damdamin mula sa mga sinaunang panahon. Sa Pilipinas, nakilala ito sa mga hamon sa panitikan at mga pagkilos ng mga makata na naghanap ng bagong rurok para sa kanilang sining. Sa mga nakaraang dekada, nagkaroon ng muling pagsilang, na nagbigay-diin sa mga lokal na tema ng pag-ibig, kultura, at politika na humuhugot mula sa parehong ating kasaysayan at kasalukuyan. May mga samahan tayo sa buong bansa tulad ng ‘Harana’, na nagbigay inspirasyon sa mga kabataan na ipahayag ang kanilang boses at damdamin sa mas masining na pamamaraan.

Minsan, nakikita ko ang mga makata na tumatayo sa harap ng maraming tao, tila naglalabas ng kanilang pitak mula sa puso mula sa mga elaborately constructed verses. Ang bawat linya ay bumabalot sa silid, dinudurog ang mga damdamin ng mga nakikinig. Ang hip-hop na estilo ng pagsasalita ay talagang nakadagdag sa dynamics ng performance art na ito, na nagpapakita ng pagpapahayag na mas interactive at kapanapanabik. Kung makikita mo ang mga makata sa isang open mic night, ang kanilang mga mata ay kumikislap sa damdamin, at tunay na nadarama mo ang kanilang mga mensahe. I like to think of it as a blend of rhythm and emotion that can make anyone feel less alone through words.

Ang mga CuatroKanto at iba pang mga grupo ay nag-aambag upang ipalaganap ang sining na ito, nagdadala ng mga tao mula sa lahat ng sulok ng lipunan sa isang natatanging pagsasaya ng sining. Sa bawat pagkakataon, kung saan ang mga tula ay binibigkas, ito ay hindi lamang tungkol sa pakikinig kundi pati na rin sa pagiging bahagi ng isang mas malaking kwento. Kumbaga, ang spoken poetry sa Pilipinas, kahit na umuusad patungo sa modernisasyon, ay nananatili sa ating mga ugat, isang pagsasakatawan ng ating rehiyonal na boses na hindi mapapantayan.

Kakaiba talaga kung paano ang mga salin ng mga salita at pahayag ay nagdadala ng mga tradisyon at kultura mula sa isang henerasyon patungo sa susunod. Isa sa mga paborito kong quotes tungkol sa wika ay ang 'Ang hindi marunong lumingon sa pinanggalingan ay hindi makararating sa paroroonan.' mula kay Jose Rizal. Ang mga katagang ito ay punung-puno ng aral, ipinapakita ang halaga ng ating mga ugat at kasaysayan. Sa bawat pagtuklas natin sa ating sarili bilang mga Pilipino, kasama ang ating wika, lalo nating nakikilala kung sino tayo. Tila ang wika ay hindi lamang kasangkapan para sa komunikasyon kundi ito rin ay tulay tungo sa ating pagkakakilanlan bilang isang bansa.

Sa kasamaang palad, ang wika natin ay kinakailangan ding ipaglaban. Isa pang quote na talagang tumatama sa akin ay 'Language is a treasure and culture is its key.' At ito ay mula sa isang hindi kilalang may-akda. Nang unang marinig ko ito, naisip ko na ang ating wika, tulad ng isang kayamanan, ay may mga halaga at katangiang dapat ingatan at ipasa sa susunod na henerasyon. Umaasa ako na sa bawat buwan ng wika, hindi lamang natin pinagmamalaki ang ating sariling wika, kundi nagiging inspirasyon din tayo sa mga batang henerasyon na yakapin ang kanilang kultura.

Isang huli na quote na hindi ko malilimutan ay galing kay Virgilio Almario, 'Mahalaga ang wika. Anuman ang mga uri ng balabal na isinusuot ng mga tao, kung wala ang wika, wala silang magagawang makabuluhang pagkilos.' Ang ideyang ito ay makikita sa ating mga araw-araw na buhay. Ang wika ang nag-uugnay sa atin, nagsisilbing tulay sa ating mga damdamin at karanasan, kaya't marapat na ipagmalaki natin ito sa bawat pagkakataon, hindi lamang tuwing buwan ng wika kundi sa buong taon.

Kapag ang inspirasyon ay nagtagumpay sa ating mga isipan, ang mga salita ay nagiging mga tulay na bumubuo sa ating mga ideya at damdamin. Isang halimbawa nito ay ang makapangyarihang quote ni Paulo Coelho mula sa 'The Alchemist': 'Tandaan na ang lahat ng bagay ay nagiging posible sa pamamagitan ng ating mga pagnanasa.' Ang pahayag na ito ay nagsilbing gabay para sa akin sa mga pagkakataong ako'y nahaharap sa writer's block. Isipin mo, panatilihin ang iyong mga pangarap na buhay at sabayan ito ng pagsisikap; parang pag-asam na makalipad na parang ibon sa himpapawid. Parating nagbibigay-inspirasyon ang mga ganitong salita sa mga manunulat na may mga pangarap at hinanakit sa buhay.

Ang isa pang talinhaga na talagang umantig sa akin ay mula sa isang hindi gaanong kilalang manunulat, si Maya Angelou: 'Ang isang tao ay hindi matututo nang walang masakit na karanasan.' Sa akin, ito ay nagpapaalala na sa bawat bato sa daan, may pagkakataon tayong bumangon at gumawa ng mas maganda kaysa dati. Madalas kong iniisip ang tungkol sa mga sakit na dinaranas ng aking mga tauhan; ito ay nagbigay-daan upang mas maging makatotoo ang aking mga kwento. Para sa mga manunulat, ito ay isang makapangyarihang paalala na ang mga karanasan—masakit man o masaya—ay nagsisilbing gasolina para ating mga kwento.

Kaya't huwag kalimutan ang inspirasyon na umusbong mula sa ating mga palagay at karanasan. Sabi nga ni Ernest Hemingway, 'Ang tanging bagay na dapat mong talikuran ay ang takot.' Ang takot na gumawa ng mali, ang takot na hindi makapagpahayag ng tunay na nararamdaman. Ipinapaalala nito na ang ligaya at takot ay dalawang pwersa na nag-aaway para sa ating atensyon. Ngayong alam ko na, mas malakas akong nagsusulat, umaasa sa aking boses na sinusubukan ring makahanap ng katotohanan sa mundong puno ng misteryo at ng mga pag-aalinlangan.

Bawat buwan ng wika, hindi na kailangang dumaan sa isang pambansang pagdiriwang upang malaman ang halaga ng ating wika sa paglikha. Ang mga best seller na kwento ay nabuo mula sa mga simpleng pagninilay. Ang bawat taludtod, bawat pangungusap, ay nakakabuo ng isang katotohanan na maaari nating ipakita sa iba pa.