Buwan Ng Wika Spoken Poetry Novels & Stories

Ilang sandali pa, nagsimula na siyang magturo. "Ngayong araw, ang ating tatalakayin ay ang tungkol sa Tula. Ang tula ay isang anyo ng panitikan na nagpapahayag ng damdamin ng isang tao. Ito ay binubuo ng mga saknong at ang mga saknong ay binubuo ng mga taludtod. Inyong napag-aralan na ito noong nasa Sekondarya pa kayo kaya't pinagawa ko kayo ng isang tula sa nararamdaman ninyong pag-ibig sa isang tao. Tignan natin kung magagandahan ako," masungit na sambit niya upang kabahan ang mga kaklase ko. Buti na lang na nasabihan ako agad ng kambal at ni Janus sa pa-asisgnment ni Maestro. Kung wala raw, baka automatic bagsak ako sa unang activity which I can't let happen. I never fail!

Nang tingnan ko kung sino ito ay ang magulang pala ni Martin. "Say one happy family" ani nila sa video. We were all happy. Masayang-masaya dahil sa katagumpayan na ito. . . . I am Azalea Heather Bautista - Solis, and this is my story. Para akong isang ligaw na bulaklak, o wild flower. I was once cloaked in a shadows of betrayal and heartache, now stood tall and respeldent like a wild flower in full of bloom. And now, I felt like I'm really a wild flower, with it's vibrant hues and delicate petals, I stood as a symbol of resilience and strength, a reminder that even in the darkest of times, love and forgiveness could bloom like a wild flowers, untamed and beautiful, in the garden of human hea

Kabanata 25 The air was still and heavy. Halos mag liwanag ang paligid dahil sa pag silip ng buwan sa madilim na ulap. I close my eyes and feel the faint wind brushes against my skin, dumilat lang ako nang marinig ang pag tungkian ng mga yelo sa baso.

Palihim naman akong natawa dahil doon. “Buwan na ba ng Wika? Kung makalapastangan ka naman,” reklamo ko naman. Nilingon niya ako. “Sariling wika ay mahalin, pati ako ay idamay mo na rin,” aniya na nakapagpabungisngis sa akin. King ina! Para siyang hilaw na makata! “King ina! Ano iyon? Saan mo natutunan iyon?” natatawa kong tanong sa kaniya.

Tanging ang malakas na patak ng ulan lamang ang malayang nag-iingay ngayon. "Tatlong kanto pa mula rito." Wika ko matapos magpunas ng braso. Tango lang ang isinagot nito. Wala rin naman akong makapang sasabihin kaya nanatili lang akong tahimik. Pero parang nanadya ata ang panahon. Dahil biglang nagpakawala ng dumadagundong na kulog ang buong kalangitan.

Agad agad naman akong tumingin sakaniya, maganda Ang buwan Ngayon at nasa gilid lang kami ng dagat kaya sobrang kakaiba ito napaka hiwaga nito, bigla namang kumabog Ang dibdib ko ng malakas at Ang mga larva ay parang nag sasayawan na sa tiyan ko ng iabot ko na Ang kamay ko. Agad Naman akong tumayo at dinala Niya na ako sa gilid, Ang liwanag ng buwan ay agad na sumilaw sa mga mata ko. " You're beauty is rare, even the moon can't handle it" wika naman ni Apollo sakin. Hindi Naman ako makatingin sakaniya ng diretsahan dahil nahihiya ako at kinikilig ako ng sobra. " Ang ganda mo" wika naman Niya sakin.

Nang magsimula na ang talumpati, kinuha ni Hiraya, ang mikropono at mahusay na nagsalita sa isang banyagang wika, na naglahad ng mga malinaw at tumpak na pananaw na agad na nagpasigaw ng sigla ng buong madla para sa talakayan. Ang kanyang husay sa paggamit ng banyagang wika ay kasinghusay ng isang tunay na nagsasalita nito, at ang kanyang malalim at kaakit-akit na boses, na naririnig sa mikropono, ay mas kaakit-akit pa kaysa sa mga tagapagbalita sa mga channel tungkol sa pananalapi.

Ang hangin ay humihip nang mahinahon, at ang mga ilaw mula sa malayo ay tila mga bituin na bumaba sa ibabaw ng dagat. “Tingnan mo,” sabi ni Kael habang nakatingin sa malawak na karagatan, “ang liwanag na dala natin ay hindi nabawasan kahit na ibinahagi natin ito sa iba. Sa halip, lalo itong lumawak at dumami. Tulad ng apoy—kapag sinindihan mo ang ibang sulo, hindi nababawasan ang liwanag ng orihinal na apoy, kundi nagiging mas maliwanag ang buong paligid.”

isa nga ba? ***** Yumanig ang buong lupa sa libingan at kumidlat nang malakas pero walang senyales ng pag ulang magaganap. Ang mga uwak ay lumipad lahat sa kalangitan na nagdagdag sa pagiging madilim ng kalangitang tanging liwanag lang ng buwan ang mayroon. *****

Buong akala ng lahat ay isa lamang siyang tapat na tagapagsilbi nito. "Pero hindi ko siya nagawang iligtas ng gabing iyon." Malungkot na tiningnan ni Calista si Mang Sebastian. Bakas kasi sa mukha ng matanda ang labis na pagsisisi. Magsasalita sana siya para pagaanin ang kalooban nito nang bigla na lang sunod-sunod na may pumutok. Sa isang iglap ay nagliwanag ang madilim na kalangitan. Nagsimula na ang fireworks display.