Buwan Ng Wika Meaning の小説・ストーリー

Tinitigan ko lang. "Ano 'yan?" Bahagyang umangat ang sulok ng labi niya. "Bulaklak." "Nakikita ko nga... Ibig kong sabihin, para saan 'yan?" "White camellia. It means welcome." Bahagya niyang inilapit ang mukha sa akin. Napaatras naman agad ako. "You're overthinking it, Zy." Napatikhim ako. Pero pinanliitan ko naman siya ng mata.

Iling na wika ni West tsaka binitawan ang isa pang baseball bat na hawak niya Pinagpagan niya ang kanyang kamay tsaka nilingon si Kalem na nakatulala lang habang nakatitig sa kanya Nang magtama ang paningin nilang dalawa ay umawang ang bibig nito ng makita ang mga mata niya. "Y-your eyes." Mahina nitong wika kasabay ng pag-ihip ng malakas na hangin ay ang pagka-hulog ng hood na nakataklob sa ulo nito kaya ngayon ay buo niyang nakita ang itsura nito.

Nakikita rin namin ngayon ang maliwanag na buwan dahil full moon ngayon at ang iilang mga kumikinang na bituin sa langit. Napakapayapa ng gabi ngayon dito sa San Mariano at ang mga kabayahan sa may kalayuan sa amin ay patay na ang mga ilaw tanda na natutulog na ang mga tao sa kani-kanilang mga bahay.

biglang wika nito na siyang ipinagkunot niya ng noo. “No, why do you say so, woman?” tanong niya. Nakuha ang intensyon niya ni Asula dahil sa biglang tanong nito sa kaniya. “Moon symbolizes that he is different from those stars sorround him. Even if he is only one, he is still shining and giving light to all people he love. Even if he is different there's always a stars who willing to help him in his mission. Being different to others are not really matters, as long as you all have a kind heart and have a one mission to give light to those who need.”

mahina niyang tanong. Itinapon ni Miguel ang cotton swab sa basurahan. “Hindi mo ba nakikita kung anong oras na?” Tumingin si Hiraya sa bintana. Ang langit ay kulay gintong pula na, tanda ng dapithapon. Lumilipad ang mga ibon sa ibabaw ng naglalagablab na ulap, at ang liwanag at anino ay bumuo ng isang napakagandang tanawin.

“Nagkakaroon rin kaya ng probleman ang buwan, Abuela?” “The moon shines all through out the dark nights, Mihija. Maraming problema ang buwan dahil may mga gabi na hindi siya hinahayaang magbigay ilaw sa lupa but she waits and never lose hope until she is able to perform her duty again. She is settled because she goes with the flow of her destiny.” “Am I settled?” tanong ko kay Abuela. Lumapit siya sa akin sabay haplos sa pisngi ko.

Bulong nito kaya napatingin ang dalaga dito ngunit isang kindat ang natanggap niya mula sa binata. “Babaero ka? Ako tigilan mo ako sa ganiyan, hindi ako nadadala sa mga ganiyan. Isa pa hindi namang tuluyang nawawala ang mga bulaklak tulad ng buwan, kung ang mga bituin at buwan ay natatakpan lamang ng mga ulap ang mga bulaklak naman ay nawawala ngunit nag-iiwan sila ng maraming buto na sa paglipas ng oras at araw ay magsisitubo at mas magiging marami pa.” paliwanag nito.

Kabanata 25 The air was still and heavy. Halos mag liwanag ang paligid dahil sa pag silip ng buwan sa madilim na ulap. I close my eyes and feel the faint wind brushes against my skin, dumilat lang ako nang marinig ang pag tungkian ng mga yelo sa baso.

“Sa mundong ito ng kultibasyon… ang malakas ang lumalamon sa mahina…” Malalim itong inukit ni Juan sa kanyang puso habang nakatingala sa langit. At sa sandaling iyon— nagkaroon siya ng biglaang kaliwanagan. Ang tinatawag na kaliwanagan ay hindi yaong biglaang pagtaas ng kultibasyon, o biglaang pag-unawa sa isang malalim na teknik. Mas parang kaalamang ibinubuhos sa isipan, isang paglawak ng pag-unawa sa langit at lupa.

Tinanaw ang nagliliwanag na buwan sa kalangitan. Nagkatinginan ang mga kasamahan namin ngunit tumango rin bilang pagsang-ayon. "Kabilugan ng buwan, kabilugan ng buwan," wika ni Vivi. Lumipad siya at umikot ng ilang beses sa ulo ko habang sinasabi iyon. Itinaas ko ang kamay ko upang doon siya dumapo. Tama, Vivi, susugod tayo sa kabilugan ng buwan, unti-unti nating pupuksain ang kalupitan sa kahariang ito.