Novel & Cerita Halimbawa Ng Spoken Poetry

Ang dulo ng espada ay nakaliko ng kaunti at naglalabas ito ng nakakatakot na itim na enerhiya. Kumaway siya gamita ng espada, at lumabas mula dito ang iba’t ibang itim na salita na tila utos. Sumigaw ang mga halimaw sa palasyo sa oras na nakita nila ang mga salita. Sa oras na iyon, nagbago ang kulay ng kalangitan. Pagkatapos, nagsimulang sumugod sa iba’t ibang direksyon ang mga halimaw.

Nagluluto ito ng matamis na minatamis na saging sa isang malaking kawa, maingat na hinahalo ang kumukulong sabaw gamit ang isang silok na gawa sa bao ng niyog. Sa mga hapong iyon, habang hinihintay nilang lumamig ang simoy ng hangin, palaging may kinakanta ang kanyang ama. Hindi ito isang sikat na kanta sa radyo, kundi isang lumang probinsyanong oyayi na madalas nitong awitin para patulugin siya o patahanin kapag natatakot siya sa dilim. *Sa ilalim ng buwan, ang gabi ay may lihim...*

Ilang sandali pa, nagsimula na siyang magturo. "Ngayong araw, ang ating tatalakayin ay ang tungkol sa Tula. Ang tula ay isang anyo ng panitikan na nagpapahayag ng damdamin ng isang tao. Ito ay binubuo ng mga saknong at ang mga saknong ay binubuo ng mga taludtod. Inyong napag-aralan na ito noong nasa Sekondarya pa kayo kaya't pinagawa ko kayo ng isang tula sa nararamdaman ninyong pag-ibig sa isang tao. Tignan natin kung magagandahan ako," masungit na sambit niya upang kabahan ang mga kaklase ko. Buti na lang na nasabihan ako agad ng kambal at ni Janus sa pa-asisgnment ni Maestro. Kung wala raw, baka automatic bagsak ako sa unang activity which I can't let happen. I never fail!

“Dala ng taglagas ang malamig na hangin ng taglamig. “Tatlong bahagi na siyang nakakapagpanginig. “Pitong bahagi namang paginom sa ilalim ng buwan. “Huwag kang matuwa dahil sa mga puyat na gabing walang katapusan.” “Wow!” Napapigil ng hininga at muling sumigaw ang mga tao sa paligid. “Napakaganda ng poem na ito. Napakaganda talaga ng poem na ito! Nagawa niyang bumuo ng isang napakagandang poem sa loob lang ng 15 minuto. Masyado na talagang malalim ang background at pangitnindi ni Roman sa larangan ng literature!”

Thorne stepped up, holding the mic close, and spoke, not sang. "Kung bawat gabi ay sigaw, Bakit ang umaga ay ganito pa rin? Bakit ang katahimikan, parang parusa?" Spoken word. Slam poetry. Walang background noise. Just his voice and the static in the crowd's chest. It wasn't just a performance, parang therapy session. Sobrang bigat.

Hindi na mainit ang sinag na araw kaya alam kong ano mang sandali ay kakalat na ang dilim sa paligid. Itinoon ko ang aking paningin sa kalangitan. May ilang ibon akong nakitang lumilipad. Hindi ko namalayan na tumulo ang aking luha ng maisip na baka iniwan na ako ng tuluyan ni Luther sa lugar na ito. Kahit papaano nakakaramdam na din ako ng takot sa isiping wala akong ibang kasama lalo na kapag kumalat ng ang dilim sa buong paligid. Hindi ko alam kung ilang oras na akong nakahiga sa buhanginan. Napabalikwas ako ng bangon ng biglang may nagsalita sa uluhan ko.

Isinara ko yung mga mata ko at pinakawalan ko lahat ng sakit ko sa mga salita. “Sa dilim ng gabi ako’y napapa isip Puso ko’y sugatan hindi mo man pansin Ngunit naririto pa rin ako, pilit bumabangon Hinahanap ang himig ng paghilom” Bawat salita, parang naglalabas ako ng lason sa katawan ko. Hindi ko napigilang umiyak habang kumakanta pero ramdam ko rin na gumagaan ako kahit papaano.

‎“Hindi pa.” ‎Tumahimik ang paligid. ‎Dahan-dahang lumabas ang anino mula sa dilim. ‎At nang tumama ang ilaw sa mukha nito. ‎isang pangalang hindi dapat buhay— ‎ang muling bumalik. ‎“Ngayon pa lang nagsisimula.” ‎ ‎

Palpak na spell na naman. Mabilis akong napabalikwas nang muling sumugod sa akin ang halimaw. Nagawa ko itong ilagan ngunit napatilapon ako sa ere matapos akong hampasin nito gamit ang malabakal nitong buntot. Sakto namang tumama ang aking likod sa isang malaking puno. Napaupo na lamang ako habang hinahayaan ang pagdurugo ng aking ulo. Nandidilim na ang aking paningin. Habang patagal nang patagal ay nagiging malabo ang buong paligid para sa akin.