By Chance You And I Novels & Stories

Sigaw na dahilan ng isip ko. Bumaba ang tingin ko sa hawak na supot at napangiti ako ng makita ang isang large cup na lemonade at isang large na milk tea. Akala ko hindi talaga 'to para sa 'kin kaso nang mabasa ko ang kalakip na note ay napangiti ako. "I just ordered two for you to choose, hindi ko kasi alam kung anong gusto mo =)"

From: 09***** Hi meet me at the park fountain tomorrow evening kung saan Kita iniwan. I-is this luhan Yan agad ang pumasok sa isip ko dahil wala namang ibang nang iwan sakin dun sa harap ng fountain na yun siya lang naman, bumuntong hininga naman ako maybe I should give her a chance para malinawan ako sa lahat but if ever marinig ko ang side niya. Mabibigyan ko ba siya ng chance to love me again?

Tumawag din naman siya noong umaga para tanungin ako kung bakit ako tumawag pero hindi ko na sinabi sa kaniya kung ano talagang nangyari dahil naka-move on na naman ako. Talagang hindi kapani-paniwala na mayroon akong kamukhang tao… kamukhang-kamukha, to be exact. Pero noong nag-search naman ako sa internet, posible naman daw pala ‘yon—pero bihira. At least, posible, ‘di ba? Siguro, sadyang coincidence lang na naging magkamukha kami kahit na hindi naman kami related by blood o kahit na ano. Ang weird lang talaga kaya’t maging ako ay nagulat.

The encounter turned into an unexpected friendship, proving that sometimes, the most supportive allies can emerge in the most unlikely places. ALONE IN THE CAFE, abandoned by Amethyst due to an unexpected shoot, I found myself seeking solace in the comforting aroma of freshly brewed coffee. As if the universe had sensed my silent plea, fate took a twist, leading me to a chance encounter that would alter the course of my life. Turning a corner, I collided with a solid form, and as the words "I'm so sorry" escaped my lips, time seemed to freeze.

mabilis na sagot ko at akmang pagsasaraduhan na siya ng pinto nang magsalita siya ulit. "But, it means there is still a chance right? No matter how unclear it is?" dagdag pa nito. "I'm willing to take that chance."

CELESTE Its been an hour since we left the restaurant. I can't stop thinking about Daniel's bombshell: the mother of his daughter. It's hard to believe we bumped into each other here. Maybe things happen for a reason, as they say. Our meeting feels like fate. Daniel's revelation has left me stunned. I'm grappling with the idea that life's events might be part of some bigger plan. It's like the universe is guiding us to face truths we never saw coming. The shock of seeing Daniel again, combined with his unexpected news, has stirred up so many emotions. I'm left wondering about the mysteries of fate and coincidence. How did we end up here, connected in this moment? Despite feeling overwhelmed,

Chancy Natigilan ako. Parang biglang huminto ang mundo sa isang iglap. Hindi ko inasahan na may ganitong klaseng pangyayari na kasalukuyang gumugulo sa isipan ko. Aksidente lang ba ang lahat? Isang ordinaryong coincidence? Hindi. Ayokong paniwalaan na ganon lang kasimple 'yon.

ani ni Bryanne sa kaibigan na natawa lang. “Don’t worry, Bry, it’s safe." turan ni Cedrick na abala sa pagmamaneho. Bumuga ng hangin si Bryanne. Wala naman siyang magagawa kundi magtiwala kay Kamia. Bago pa lang siya sa A&C kaya kaunti pa lamang kilala niya at isa si Cedrick roon na ipinakilala naman sa kanya ni Kamia noong nakaraang buwan nang magkasabay sila sa cafeteria.

"Talaga? Bagay tayong dalawa?" "Tumigil ka nga. Sabi mo kantahin 'yong chorus bakit ngayon..." Tumalikod ako sa kanya. "Bakit ngayon nagpapakilig ka?" Bulong ko sa sarili ko. "May sinasabi ka?" tanong nito kaya mabilis naman akong humarap sa kanya. "Wala! Pumunta ako dito para---" Naputol ang sasabihin ko nang may nagaalita sa pinto. Babae? Sino naman 'to? "Chance! Chance baby!" Sigaw nito at mabilis na dinamhan ng yakap si Chance na nakatayo na ngayon. Napatayo na rin ako sa inasta ng babaeng 'to.

He paused for a moment, remained staring at me. I avoided his gaze and cleared the lump in my throat. Hindi ba dapat nasasaktan ako ngayon dahil nasa harap ko na naman ang dalawang nanloko sa akin? Why am I distracted by a mere man that I haven’t even known for too long yet? “We met in a convenience store.” Pinigilan kong matawa sa sinabi ni Viscenzo. Sa dami ng lugar, sa convenience store pa? Does he even know what kind of place that is?