Novel & Cerita Omegle Talk To Strangers

Humiga siya sa tabi ko at pinakita ang application. “A Stranger’s Talk?” “Yes! And this application is so cool, Melly. Codenames ang gagamitin mo rito tapos kapag may nakausap ka at hindi mo nagustohan pwede mong tapusin ang conversation ninyo. It says here as well that if you will find someone na makakapagpalagayan mo ng loob pwede kayong mag-usap hangga’t gusto ninyo pero! May isang pero, you can only talk to that person until 3 am. Ang cool, ‘di ba?”

Ngumingisi siya sa akin kaya mas napipikon ako. "Gagong ito," Bulong ko na gusto ko din naman iparinig sa kaniya. Medyo nilakasan ko. "Ano bang pangalan mo?" Biglang tanong niya sa akin. "I don't talk to strangers. Hindi rin ako nakikipagkilala," Sagot ko at hinigpitan ko ang pagkakahawak ko sa bag ko. "Kanina mo pa nga ako kinakausap tapos sasabihin mo na, I don't talk to strangers. Naka-shabu ka ba?" Tumatawa niyang tanong sa akin.

Ibang klaseng bata talaga ang kaharap ko. “You know what kid, Sometimes it's good to tell your problem to strangers because no matter what you will tell them, they don't know you. Hindi ka nila huhusgahan, hindi ka nila mamaliitin, bagkus makikinig lang sila sa ‘yo. You get my point, buddy?”

May ilang segundo ng katahimikan bago muling nagsalita ang lalaki: > Stranger: “This isn’t over. We’ll be back… and next time, you won’t like how we knock.” Narinig ko ang mabibigat na yabag papalayo mula sa pinto.

Mabagal lang ang pagpapatakbo niya kaya med'yo nawala ang kaba sa dibdib ko. Hindi sa wala akong tiwala sa kaniya, hindi lang talaga ako komportable pagdating sa mga ganitong bagay. Lagi ngang paalala ng magulang sa mga anak nila ay 'don't talk to strangers'. At ina-apply ko pa rin 'yon sa sarili ko dahil naging paalala rin sa akin 'yan nang mom ko noong bata pa ako. "I forgot to introduce myself, dear. My name's William," pakilala nito sa akin bago ako binalingan ng tingin. "How about you? What's your name?"

“I guess we won't be eating tonight Z . . .” Hindi ko na sila narinig pa nang isarado ko na ang pinto. Pasalampak akong napaupo at isinandal doon ang likuran ko. I should remember not to accept a coffee from a stranger. Or maybe not talk to one at all. “I’m starting to hate coffee,”

mandong sagot niya. "Hindi mo kailangan ipag-alala kalagayan ko dahil siya sasamain sa'kin kapag sinaktan niya ko," sagot ko sa kanya. "Mas lalake pa nga ako doon kasi ang arte ng kumag na 'yon." karagdagan kong hasik. *** MAGNUS'S POV Maririnig sa buong kwarto ang tunog nang halikan naming dalawa nitong ka-meet up ko na nakilala ko lang sa omegle, ang pangalan niya pala ay Orlando.

Kaagad naman itong tumango. "Yes, kanina sa CR. Ngumiti pa nga siya sa akin eh." sagot nito. Lalo naman akong nakaramdam ng matinding kaba at takot. " But because he's stranger hindi ko siya pinansin. Diba Mommy bilin mo palagi sa amin na bawal kaming makipag-usap sa mga strangers? " narinig ko pang tanong ng anak ko. Napa-oo naman ako.

Nakuha ko rin ang atensyon ni Orion na sobrang tindi kung tumitig sa akin. Pilit kong itinatago ang panginginig ko sa takot at kaba. Gusto kong maging matapang Lalo na’t baka maghinala sina Hunter at Ravi sa lalaking nasa harapan namin. “Pumasok na kayo sa loob at makipaglaro kayo kay Stella Diana, Mga Anak. At saka huwag na huwag kayong makikipag-usap sa stranger, hindi ba?”

"You let him enter on our house withouthing thinking what if he do something wrong? Paano pag nasaktan kayo! God knows keisha how worry we are for the both of you lalo na at wala kayong kasama. You shouldn't let stranger enter here understood!" "Kuya wala naman nangyari sa amin eh, tsaka i know him one of my customer on my coffee shop so there's nothing to worry. Don't worry i will not entertain any stranger again hindi mauulit" i heard them sigh, yan ang problema sa kanila ang init init ng ulo.