Novel & Cerita By Chance You And I

Paano nangyari 'yon? Ang buo niyang pangalan at pagkatao ay iba. Maging ang mga magulang at lugar na kinalakihan. Mabilis na napakunot ang aking noo at kung ano-ano na ang pumasok sa aking isip. Agad akong nag-research tungkol sa ganitong posibilidad at nakitang kong posible nga na magkaroon ng kamukha ang isang tao. 'No. Maybe it's just a coincidence. I-Is this real?' hindi makapaniwalang sambit ko sa sarili.

Im physically and emotionally sad right now, hindi narin ako pumasok dahil feeling ko ay iiyak lang ako. “Its okay, Im here. I won’t leave your side.” Why are you like this Chance, Im afraid that I might fall for your damn sweet gestures to me. Its so wrong. Alam kong kailangan kong umiwas, pero pano?

"But, you know. You're handsome tonight." Sa naging salita ni Chance ay kaagad siyang nakatanggap ng sapak mula sa tatlong kaibigan nito na tinawanan niya lang naman. "Ang seryoso niyo naman. Hindi ba pwede mabiro?" At hinayaan niyang isampay ang camera sa kaniyang leeg saka napamulsa. "Baliw ka talaga." "Ipaayos mo muna kaya ang nagalaw na turnilyo sa utak mo, Chance. Baka may chance pang tumino iyang utak mo." Sarkasmong usal ni Iuhence na naroon pala.

sabi niya, “then maybe it’s destiny.” Napataas agad ang kilay ko. “Destiny?” Tumawa siya. “I mean—what are the chances, right?” Napailing ako habang bahagyang natawa. “You and your imagination.” “Hey,” sagot niya habang nakataas ang kamay na parang sumusuko. “I’m just saying.” Humigop ako ng kaunting kape habang iniisip ang sinabi niya. Sa totoo lang, wala naman akong problema kung magkataon mang magkapareho ang birthday ng anak namin.

Saad ko at kumain na rin ako. Kikimkimin ko na lang ito wala naman akong karapatang magalit. Oo kasal kami pero hindi naman niya ako mahal. - - end of chapter 7

"Sabi ko may chance na din ako?" "Anong chance?" Alam ko ang pinagsasabi niya pero hindi ako sigurado kung tama ito lalo na't kaibigan ko lang naman siya at alam kong hindi na hihigit doon ang naramdaman ko para sakanya. "Actually hindi pa talaga ako sure sa nararamdaman ko sayo pero alam kong meron kaya hanggat single kapa araw-araw, bawat oras, minuto at segundo ay ipaparamdam ko sayo 'yon."

Ang amoy ng alak at panganib ay mas lalong tumapang. "Dahil kahit gaano ako kasigurado na hindi mo mababasa ang ledger, hindi ako pwedeng mag-iwan ng kahit isang porsyentong tsansa na mawala ito sa paningin ko," bulong ni Chance sa kanyang tainga, ang boses ay nakakapanindig-balahibo. "Nasa iyo ang pag-aari ko. At hangga't hindi mo sinasabi kung saan mo iyon itinago, mananatili kang buhay."

napahinto ako, hinahanap ang tamang salita, “parang may inaayos pa siya ngayon?” “Because she thinks may chance pa,” diretsong sagot ni Calvin. Tumahimik ako. Mas masakit pala ‘yon. Hindi dahil may nangyari sa kanila, kundi dahil may iniisip siyang posibilidad… na baka may babalikan pa siya. “Calvin…” mahina kong tawag, “may chance pa ba?” Hindi siya agad sumagot. At sa katahimikang iyon…

Gracious! Nang mapadpad sa akin ang tingin ni Chance ay tila hindi ito na gukat unlike me. Maybe because he knows my parents? Arg, whatever! Sinundan ko siya ng tingin nang maupo siya sa tapat ko. Tiningnan niya kamang ako ng wala lang, parang normal ganoon. "So son, I want you to me-"

sunod-sunod niyang tanong. Nagsimula muling gumalaw ang mga sasakyan kaya naman umiwas muli nang tingin si Ivor sa kapatid at nagmanehong muli. “Oo, coincidence lang. Nagkita kami sa isang charity event at sa grocery store sa loob ng mall,” sagot niya sa kapatid na hindi man lang namamalayan ang naging epekto nito sa pag-uusap nila.