I Can't Think Straight の小説・ストーリー

Muli siyang tumalikod at naglakad. Hindi agad ako nakasagot dahil parang hindi gumagana ang utak ko para mag-isip ng mga salita. Marami kaming nadaanan na mga silid, parang hotel sa dami ng magagarang pinto na dinaanan namin.

I am floating in mid air, floating with a heavy heart and a burdened soul. Hindi ko alam kung saan ako patungo, kung saan pupunta. Lakad lang ako ng lakad. Ni hindi ko matandaan ang mukha ng nabangga ko kanina sa sobrang depressed ko. Hindi ko malaman kung ano ang una kong iisipin. Gulong-gulo ang utak ko. Hanggang sa mga oras na ito ay uma-alingawngaw pa rin ang mga katagang sinabi sa akin kanina ni Leo.

Nakatitig lang siya sa akin at hindi ko naman matagalan ang dilim ng titig niya. Ang dami daming tanong na bumabalot sa akin. Why am I here? Who's this guy? Bakit ako nakatali? Bakit ang dami kong sugat at bakit maputik ang paanan ko? Isa pa, nasaan ang mga pinsan at kaibigan ko? Sa mga tanong na 'yon ay isa lang ang sumasagi sa isipan ko. I forgot to take my meds. Siguro ay maraming nangyari at hindi ko na matandaan dahil nakalimutan kong uminom ng gamot! Curse this Dementia! Bakit kasi meron pa ako nito?

Which is alrrady something since mataas 'yung hagdan namin, ah. Napangiti na lang ako sa mga iniisip ko. Really? Though, in-expect ko lang naman kasi talaga na mahuhulog ako since my head is throbbing and I can't walk steadily. I observed my walk at hindi ko mapigilan mapatawa nang malakas nang mapansing para akong zombie na naglalakad. Hindi ko talaga kaya dumiretso ng tayo, nahihilo ako.

"Hey stop daydreaming Zhykher Cruz dahil pagkagising ni Less bangungot ang kakaharapin mo kabaliktaran ng magandang panaginip na iniisip mo ngayon." Sinamaan ko ng tingin si Clearose, isa pa ang neurologist na ito. Bawat binibitawang salita sapul na sapol. Instead tulungan akong lutasin ang problemang kakaharapin ko mas lalo pa akong kinukonsyensya.

"Unrequited love, indeed." Hindi ko alam kung bakit mas iritado ako ngayon. Parang walang preno ang utak ko sa pag-iisip ng mga bagay-bagay. Mas lalo rin akong tumapang na i-voice out ang nararamdaman ko. Is this the effect of the liquor?

Bigo akong bumuntong-hininga para sa sarili. Hanggang kailan ka magkakaganyan, Lumi? Hindi iyan pwede. Hindi habambuhay, kailangan apektado sa lahat ng galaw. Why do you have to be so tensed? Having a clueless mind about these things was making it all more complicated for me. I don't know what to do anymore.

O ako lang ang nag-iisip na mayroon nga? Napatitig na lang ako sa likod ng saradong pinto habang lumulutang ang isipan sa maraming bagay. Hindi ako makapag-isip nang maayos. Tuloy ay kailangan kong huminto sa ginagawa at saglit na ipahinga ang utak. Sumandal ako sa swivel chair at mariing ipinikit ang mga mata. I need to focus my attention at my work. I have to. Pero hindi ko mapigilang isipin si Cali. I'm going nuts. Sumasakit na ang ulo ko sa rami ng mga katanungang pumapasok sa utak ko.

Alam kong ramdam niya rin iyon. I am thinking about Yeon Na. Tuliro ako kakaisip sa kanya. Pakiramdam ko ay ayaw ng brain cells ko mag-function ng mabuti, dahilan para hindi na ako makapag-isip ng maayos at naaapektuhan na iyong trabaho ko. “Stop lying. You’re not fine, dude. Did something happen that traumatized you and made you like this?” ani pa niya.

Kahit hindi naman niya ako kinakausap o nilalapitan, the mere fact na palagi siyang nakatambay sa harapan nang boarding house namin at palagi siyang naghihintay kung kailan matapos ang review namin is really disturbing me. Pagod na din ako sa kakaiwas sa kanya. Minsan naba-blangko pa ako. I find it hard to memorize those freaking formulas which make it harder for me to solve and analyze problems. Parang lalabas na ang utak ko sa sobrang hirap sagutan ang mga tanong na hindi ko alam kung nag-eexist ba sa totong buhay.