Novel & Cerita I Can't Think Straight

Muli siyang tumalikod at naglakad. Hindi agad ako nakasagot dahil parang hindi gumagana ang utak ko para mag-isip ng mga salita. Marami kaming nadaanan na mga silid, parang hotel sa dami ng magagarang pinto na dinaanan namin.

Lucas I'm a mess, I don't know where to go. My mind is in a mess right now. I'm like a puzzle who are finding his missing pieces, until now. I don't know what to do in my life right now, I can't see where the right path and light is. I don't know where the hope they are saying. All I can do is to stare at the river whenever I want to jump in. I'm in a mess. My mind are in darkness.

Iinom nga pala sya ng gamot, uunahan na nya ang kanyang panic attack bago pa man ito mangyari. “Si te pones tan nervioso, no podrás pensar con claridad, (If you get so excited, you won’t be able to think clearly), untag nya sa sarili. Umikot sya sa kitchen counter para hanapin ang gamot nyang hindi nya matandaan kung saan nya nailagay. “Tara na! Ano’ng oras na ba? Ma-trapik pa naman sa MacArthur—Ang gwapo naman n’yan!”

"Unrequited love, indeed." Hindi ko alam kung bakit mas iritado ako ngayon. Parang walang preno ang utak ko sa pag-iisip ng mga bagay-bagay. Mas lalo rin akong tumapang na i-voice out ang nararamdaman ko. Is this the effect of the liquor?

Bigo akong bumuntong-hininga para sa sarili. Hanggang kailan ka magkakaganyan, Lumi? Hindi iyan pwede. Hindi habambuhay, kailangan apektado sa lahat ng galaw. Why do you have to be so tensed? Having a clueless mind about these things was making it all more complicated for me. I don't know what to do anymore.

Alam kong ramdam niya rin iyon. I am thinking about Yeon Na. Tuliro ako kakaisip sa kanya. Pakiramdam ko ay ayaw ng brain cells ko mag-function ng mabuti, dahilan para hindi na ako makapag-isip ng maayos at naaapektuhan na iyong trabaho ko. “Stop lying. You’re not fine, dude. Did something happen that traumatized you and made you like this?” ani pa niya.

Kahit hindi naman niya ako kinakausap o nilalapitan, the mere fact na palagi siyang nakatambay sa harapan nang boarding house namin at palagi siyang naghihintay kung kailan matapos ang review namin is really disturbing me. Pagod na din ako sa kakaiwas sa kanya. Minsan naba-blangko pa ako. I find it hard to memorize those freaking formulas which make it harder for me to solve and analyze problems. Parang lalabas na ang utak ko sa sobrang hirap sagutan ang mga tanong na hindi ko alam kung nag-eexist ba sa totong buhay.

Bigla akong napaupo. Humawak sa ulo. At doon pumasok sa utak ko ang isang kakaibang thought. Isang biglaang realization. Isang tanong. Isang hinala. Isang bulong sa isip ko: “Ganito ba ang mood swings ng buntis?” Napapikit ako. Hindi. Hindi pwede. Hindi ako pwedeng mag-assume. Hindi ako pwedeng mag-overthink.

Parang sasabog ang ulo ko sa sobrang pag iisip na wala namang tiyak na pumapasok sa utak ko. Nagmadali akong bumaba ng kama ko at naghanap ng isusuot. Kailangan kong mailabas ito ngayon din kung hindi baka sumabog ako.. Fuck shit!!

" sagot nito sabay talukbong ng kumot. Sa hindi maipaliwanag na dahilan, parang nagsunod sunod pa ang pagiging mainitin ng ulo ko. Hindi kaya baka dala lang ng stressed 'to, pagod o 'di kaya 'yung mens ko na hanggang ngayon ay wala pa. Never pa naman akong na delayed kaya bigla na lang akong natigila sa pag-iisip at natutop ang bibig ng hindi sinasadya. Hindi kaya??? OMG!!!