Caricature About Political Issues In The Philippines の小説・ストーリー

Pinigilan ko naman ang mapangisi nang makita kong nag-iba ang timplada ng mukha ng may edad na pulitiko. "Tama naman ang binatang ito, Carlo. Magpatingin ka na sa doktor dahil baka kung mapaano ka pa. Sayang naman kung ma-oospital ka at hindi matutuloy ang pagtakbo mo bilang bise-presidente ng bansa natin. Sayang naman kung dahil sa dalawang tinik na iyan sa lalamunan mo ang maging dahilan pa iyon ng pagkakatalo mo sa eleksiyon," mahabang pahayag naman ng kasamang politician ni Mr. Sebastian.

curious lang ako. Siya naman ang napaubo ngayon at natawa ako. Binigyan ko siya ng tissue na nasa gilid ng lamesa para ipampunas sa mukha niya. "Damn! What do you think of me, magnanakaw ng kaban ng bayan? Don't you know na mas mayaman pa ako o kami sa presidente ng Pilipinas?" "I'm just asking dahil nanood ako kay Ate Mila ng balita sa cellphone niya. I got curious and I remember maraming engineer ang sangkot. Marami pa ang hindi naibasa, tapos naalala kita," paliwanag ko.

Napakunot ang noo ko. Seriously? Mali 'ata napasukan ko. Nawala ata ako. Nasa museum 'ata ako ! Bakit may Painting dito ng mukha ni Jose Rizal? Napabasa pa ako sa malilit na letrang nasa ibaba nun. Ang Pambansang Bayani ng Pilipinas na lumaban sa mga Kastila sa pamamagitan ng kaniyang mga nobelang Noli Me Tangere at El Filibusterismo noong panahon ng pananakop ng Espanya sa bansa.

napapahiyang sabi nito kay Gabriel saka kumamot, “Pero di naman sya ang tinutukoy ko eh. Iyong ibang mapepera kagaya ng mga corrupt na politicians, iyong mga malalaking drug lords. . .” “Kapangyarihan at pera, ‘yan ang batas dito sa Pilipinas. Kawawa rin iyong mga taong nahahatulan na walang kasalanan but since wala silang pera, namamatay na lang sila sa loob ng bilangguan. Tas gusto pa nilang ibalik ang death penalty? Mabuti sana kung maayos ang sistema dito sa Pilipinas!” Sabi naman ni Tonet.

" Pagbabasa ni Marie sa isang tabloid na nadiskurbre nila—taon 2017. "This is the problem with politician. Nakalimutan ata nila kung sino ang naglagay sa kanila sa ganun posisyon. Yayabangan ka. Pagbabantayan buhay mo. And then what? Ipapapatay ka nila? Napakaputangina nilang lahat!" Angil ni Xavier. Sumali sa pagpupulong ng mag-asawa. "2025 na, bakit ngayon lang ulit nahalungkat ang isyu na ito?" Saad ni Marie.

The sound cracked the silence, and slowly, awkwardly, the room began to breathe again. “Uncle,” he said, still smiling, still laughing lightly, “you’re always on the news.” I raised an eyebrow, but said nothing. “Left and right,” he continued, glancing around as if sharing a harmless joke with the room. “Models. Actresses. Socialites. Foreign celebrities.” He chuckled. “Even here in the Philippines.” Ilan sa mga nakasama namin sa hapag ay natawa na din dahil sa sinabi niya, habang ako ay wala landing reaksyon.

​ANG KAPANGYARIHAN NG ISANG IMPERYO ​Wala pang limang minuto ay nakaharap na si Solene sa malaking screen ng kanyang laptop. Nakahati ang screen sa walong maliliit na bintana kung saan makikita ang mga inaantok at naguguluhang mukha ng mga pinakamakapangyarihang tao sa mundo ng media sa Pilipinas. Ang ilan ay nasa loob pa ng kanilang mga kwarto habang ang iba ay nagmamadaling nag aayos ng kanilang mga polo.

Amp! Muli kong tinitigan ang brown envelope na kipkip ko sa aking dibdib. Kapag hindi pa talaga pumayag ang Zionn Montallejo na iyon at pilitin pa rin kaming paalisin sa Sitio Yakal, itatapal ko na talaga ang envelope na ito sa pagmumukha ng poncio pilatong iyon! Kaya hindi umuunlad ang Pilipinas dahil sa mga pangungurakot at kasamaang ginagawa nila sa kanilang mga kapwa. Mga buraot ng lipunan!

Tumingin ako sa relo at inayos ang necktie ko, “Sabihin mo lang kung ayaw mo so I can go straight to the Vice President and offer it to him.” Tiim bagang siyang napapikit. Walang nagawa kung hindi primahan ang kontrata, “Good.” Binawi ko ang papeles, “Remember Mr. President, Philippines is a very small country full of idiots compared to other countries we manage. Let's not make it harder for the both of us, okay?” Tinapik ko ang balikat niya saka tumalikod. “Y-yes, Sir.” Nanginginig at halatang may halong galit sa boses niya pero wala siyang magawa.

Bantay sarado ako kapag umaalis ito. Isang taon na lang ang termino niya sa pagka Pangulo. Napapanuod ko sa balita na, na nagkakaroon ng malaking problema ang Pilipinas, pero nagagawan ka agad nito ng paraan kung paano ito malulutasan. Ngayon naman ay nababalitaan ko na nauuso nanaman ang pagkuha ng mga bata, akala ko tapos na ang problemang ito, naulit nanaman pala, kinakabahan ako para sa mga anak ko. Wala pa naman akong kuntak sa kanila dahil ang phone ko ay naiwan sa hideout ni Tit9 Juanito.