Admiring From Afar Novels & Stories

O pintig ng sarili niyang puso ang naririnig niya? Langhap na langhap din niya ang hininga nito. Nakapagtatakang nangingibabaw pa rin ang mabangong amoy niyon kaysa sa amoy ng Chivas Regal na ininom nito. The warm scent of him wafter through her;his now familiar cologne enveloped her in something akin to a physical embrace. Napakasarap palang maging ganoon kalapit dito. Bigla niyang inasam na sana ay tumigil muna sa pagtakbo ang oras. It felt wonderful to be that close to the man.

Para akong nakakulong sa isang aninong hindi naman para sa akin. Natuon ulit ang atensyon ko sa calling card. Should I take this to get away from Laxus? AUTHOR’S POV: Habang nakaupo lamang si Amara sa ilalim ng malamig na liwanag ng buwan, hindi niya alam na may nakatanaw pala sa kanyang isang pares ng mga mata sa malayo. Isang kamay na may suot na mamahaling singsing ang humawi sa isang puting kurtina ng bintana.

Sa bawat galaw niya, bahagyang hinahawi ng hangin ang belo at sumisilip ang perpektong hugis ng kanyang mukha. Marami ang nagsasabing napakapangit ng mukhang nasa likod ng belong iyon. Ngunit kahit hindi nakikita ang kanyang buong mukha, ang malamig at marangal na aura na likas sa kanya ay sapat upang siya ay maging kahanga-hanga. Mula sa entablado, malinaw na natatanaw ni Amara ang lahat. Agad napunta ang kanyang tingin sa unang hanay.

paangil niyang wika sa akin. Hindi ako tumingin sa kaniya pero ginawa ko ang sinabi niya. Naroon ang concern sa salita niya kapag hindi pinansin ang tono. She was watching some movie that I am not familiar with. Baka naghanap lang siya ng mapanonood para pampalipas ng oras. Nilingon ko siya and that’s when I noticed the remote was too far from her. Kaya pala parang wala siya sa mood kanina pa, hindi mailipat ang channel. I wondered why she won’t ring for the nurse. Tumayo ako at lumapit sa kama niya. Kinuha ko ang remote control at iniabot sa kaniya.

Hinigpitan ko ang kapit sa hawak kong punyal, naramdaman ko ang pagtapik ni Adeem sa aking likod. "I'll protect you, don't worry, Tao." Aniya at hinawakan ang kamay ko upang hilain papunta sa gilid niya. Nakita ko ang pagtango ni Akari sa akin, habang ang kamahalan naman ay nakatingin sa harapan at tila may sinisipat mula sa distansya. Naagaw din no'n ang atensyon namin nang may makita kaming anino mula sa malayo.

Sumagot naman siya nang hindi ako nililingon. “Far away from them, I want some peace.” Mahina akong natawa. “At bakit mo naman ako dinadamay? Teka—isn't kinda disrespectful to—” “It's fine, wala naman silang magagawa. “Moreover, my participation alone is such an honor to them.”

Ngumiti naman siya at napakibit ng balikat. “I just like admiring you from a far,” aniya kaya agad ko siyang nginiwian. “What a creep,” ani ko kaya agad na nanlaki ang mga mata niya at hindi ako makapaniwalang tinignan. Hindi ko maiwasan ang matawa nang hawakan niya ako at nilapit sa kaniya.

Umangat ang tingin nito sa audience at naglikot ang mata. Hindi naman mapigilan ng crowd ang sumigaw, habang ang iba ay tumitili sa kilig at ang iba ay tila nadismaya. "I like her when she's in faint, admire her when she's breakable. And I loved how she could handle her weaknesses, faced all the struggles and fears. I'm just here loving you from the distance." he whispered, eyes glistening in the dark. Perusing the sea of faces in hopes of someone.

He'll just watch her from afar. Watch her from afar na di lumao'y hindi rin nito natupad matapos siyang matagalan sa garden, sa madilim na parteng hindi gaanong inaabot ng mga ilaw. His heart's booming so loud while he's heading towards the garden, so many negative thoughts were running from the back of his mind which contributed to his nervous.

Ngunit ang pag-iwas ay hindi nangangahulugang pagtakas. Dahil sa bawat paglingon niya palayo, nararamdaman pa rin niya ang presensya ni Adrian—ang mga matang sumusunod sa kanya, hindi mapanghimasok, hindi mapilit, ngunit laging naroon. Parang isang aninong kusang sumusunod, kahit hindi niya tinatawag. Si Adrian, sa kanyang panig, ay hindi rin lumalapit.