Carrot Tagalog Novels & Stories

Marahas siyang bumuga ng hangin, sa pagkakataong ‘to gusto niyang saktan ang asawa niya, masyadong pabida. “We will buy carrots, cabbage, potatoes, onion, garlic, and tomatoes. One kilo per item, and make sure it is one kilo? I heard there are a lot of people who takes advantages—” “Ay, Sir. No english, tagalog only!” natatarantang wika pa ng tindera. Nang makabili sila ng mga gulay ay nagtungo sila sa sunod na tindahan kung saan gulay naman ang tinitinda.

hindi makapaniwalang bulalas niya sa binata. "Mas mabuti ng mawala ang apat na milyon kaysa makipag-usap ka pa sa hayop na yun. Hindi ako maunawain na karibal, Alexa." His eyes flew to her again. Karibal. Okay. It means to say, seryoso ito sa mga pinagsasasabi nito sa kanya. Hindi niya alam kung paano siya magre-react kaya hindi niya siya nakaimik pa.

tanong nito sa kaniya. “Uhm, nagluluto ako para kakain tayo nang maaga. Magre-review kasi ako,” nakangiting turan niya. “That’s good. Ano naman ang niluto mo?” “Ano, iyong karne ng manok na may tomato sause, may carrots, patatas, at saka may matabang sili na hindi maanghang. Lalagyan ko rin siya ng cheese katulad sa turo ni Manang Sonia.”

Kaya sobra siyang nagpapasalamat sa Diyos dahil binigyan siya ng mga anak na masunurin at mapagmahal. "Mommy...!" Pagtawag ni Garret sa kanyang ina para ibigay ang mga napitas nilang gulay sa farm. "Oh! anak Garret... dahan- dahan lang, mabigat yan." Saadni Moira at agad na nilapitan ang kanyang anak para kunina ng basket na dala nito. "Salamat po mommy, ang bigat nga po! Pero tingnan mo po oh ang tataba ng napitas ko na mga carrots at patatas." Masayang sabi ni Garret sa kanyang ina.

Mabuti na lang at lilim ang araw ngayon kaya hindi masyadong masakit sa balat ang sikat ng araw. “Balak ko sanang magluto ng mga niluluto ko sa Paris, kaya lang mahirap maghanap ng mga ingredients kaya magluluto na lang ako ng pinoy ulam, kasi alam mo na, na-miss ko rin kumain ng mga lutong pinoy,” sagot niya at saka na kami huminto sa tanim naming mga carrots. Siya na ang kusang kumuha. Sanay naman na siya kasi dati na siyang naging maliit na farm boy dito sa farm namin. Kumuha siya ng dalawang malaking carrots. Tuwang-tuwa pa siya kasi sa isang bunutan lang ay malaking carrots agad ang lumabas.

sabi ni Kuya nang lapitan niya ito. “Of course! Basta hindi ako i-indianin ng besftriend mo sa wedding day.” Biro pa nito pero gusto kong seryosohin. “Beshy, yung carrot.” Napatingin ako sa carrot na tinutusok ko dahil kay Tinay. “Ang hirap magbalat ha. Julien cut daw hindi giniling.” Saway niya. Kumuha ulit ako ng nabalatan na carrot at inis na hiniwa pero dumulas ang kamay ko.

tumawa si Tyang Marta. (FYI: Pa’ho means, mangga. Iyong maliliit na manggang hilaw na pabilog ang korte. Ganoon ang tawag doon sa Bicol.) “Sarappp!” napapalatak pa si Helena. Nakakamay lang ito habang kumakain silang mag-asawa, isang bagay na lalong hinangaan ni Markus dito. Walang kaere-ere sa katawan si Helena Montenegro. Kahit nababalutan ito ng mga karangyaan sa kan’yang paligid.

Halata sa mukha nito ang excitement. "You like it?" Excited na tanong ko. "I love it wife! So you want me to stay by your side forever?" Panunudyo nito. Tinaas ko ang kaliwa kong kilay. "Ayaw mo?" Belt ang niregalo ko sa kanya. Sabi kasi nila pag nagbigay ka ng belt sa nobyo o asawa mo, ibig sabihin daw nun ay gusto mo siyang makasama habambuhay.

Sabay yakap sa akin. Biglang lumabas si Carlo na dala ang mga order namin. "Si Nanay talaga kung anu-anong sinasabi," nahihiyang saad ni Carlo habang nilalapag ang mga pinggan. "Ikaw kasi ang kupad mo naunahan ka tuloy. Hindi madaling karibal ang isang Natividad. Iwan kung mananalo ka sa kanya," sagot ng ale sa anak nito. Tawa na lang ang naisagot ni Carlo.

Vanilla squealed when she saw the viand. Rhysand smiled while preparing the food on the table. Magkatabi kami ni Vanilla habang kumakain at nasa harap naman namin si Rhys na palihim na tumitingin sa amin. I noticed that Vanilla is removing the carrots. Inaalis niya ito gamit ang maliliit niyang kamay. “You don't like carrots?” I softly asked her. Lumingon siya sa akin at tumango. “I hate it. Daddy knows that I hate carrots. Hindi ko alam bakit may carrots sa food.” she pouted.