Carrot Tagalog Novels & Stories

Umabot pa nga sa punto na nabugbog niya ito para lang layuan nito ang anak niya. Pero sino bang mag-aakalang magiging isang matagumpay na negosyante si Carlito paglipas ng panahon? Nang mabanggit ni Cherry na one hundred thousand ang isang linggo ng lalaki at may makintab pa itong kotse, nakaramdam siya ng labis na pagsisisi. Subalit huli na ang lahat para doon. Mataman niyang pinagmasdan ang jade cabbage na hawak niya. Mukhang hindi naman pala nagtanim ng galit ang lalaki sa ginawa niya dito noon.

Sayang gusto ko lang naman sana makausap angvtatay pero bawal pa pala akong magkiki-kilos. "Yes Baby. But tomorrow we will go to our house. Mamá is waiting for you. Magluluto daw siya ng paborito mong carrot cake." Carrot cake? Paborito ko ba yun? "Then after that, if you want, we can visit our cabin. Matagal ka na ring hindi nakabalik doon. Your plants are waiting for you. Si chival din ay miss ka na." "Chival? Who's is chival?" Wala akong matandaan pero pamilyar ang pangalang yun.

Kinuha ni Carlo sa kanyang gilid ang isang kahon at iniabot nya iyon sa akin. "Ano ito?.” Tanong ko habang hawak-hawak ang kahon. "Buksan mo." Nakangiting saad ni Carlo. Binuksan ko ang naturang kahon. Nagalak ako nang makita ang laman nito. Kalamay na mais!. Ito ang na-miss kong kainin sa Batangas. "Salamat!.” Tuwang-tuwang saad ko kay Carlo.

May ilang katulong ang bumati saamin pero umalis din dahil maglilinis daw sila sa second floor. "Marunong kang mag-hiwa ng carrots na lalagay para sa adobo? It is not really necessary pero masarap kasi yung carrots e." Kaagad siyang umiling habang nakangiti nang banayad at pinapanood ako. "No. Ibang hiwa ang alam ko." Natigilan ako at parang itinulos. Tiningnan kong mabuti ang mukha nya at muka siyang inosenteng bata na nakangiti saakin habang nagtataka kung bakit ganoon ang reaksyon ko.

sagot ni Dhalia. Agad ng iniiwas nito ang sarili sa pagkakadikit nila ni Carl. "Tama siya Kuya, s-sige aakiyat na ako,"tugon nito. Ngunit bago pa maihakbang ni Carl ang mga paa ay mabilis ng humawak ang kamay ni Rodel sa balikat niya. "Nextime Carl, huwak kang lalapit sa "asawa ko" kapag nakapabango at amoy alak ka. Kasi iyan kadalasan bakit lagi siyang nagsusuka."

Maaga akong nagising para tulungan si Lola sa pagluto ng almusal. Maagang dumating ang mga magsasaka para daw kausapin ang mga bisita ni Nanay. “Manay, sisay a kaiba mong magayun na raraga?”-magsasaka Napatingin ako kay Nanay dahil sa tanong ng isang magsasaka habang nakatingin ito sa ‘akin. Tinatanong n’ya kung sino daw ang kasama ni Nanay na ‘raraga’ it means dalaga ‘magayun’ it means maganda ‘manay’ it means ate ‘sisay’ it means ‘sino’ in Bicol.

May manggas at kwelyonh ang dulo ay nabuburdan ang puting telang umaalon-alon. "Wala na," matipid kong sagot sa kaniya. Muli'y sumubo ako, at ngayo'y gulay na carrots naman ang napili ko. Ngunit bigla kong napagtuonan ng pansin ang ginagawa nilang pagtayo roon habang kumakain ako.

Sinunod ko naman ito kaagad. Abala ako sa paghihiwa ng carrots na isasahog ko sa lugaw. Lomi ang niluto ko. Sana lang talaga kainin nya dahil hindi madali ang pagluluto noon. Mahabang pasensya ang kinakailangan sa pagluluto ng lomi.

Sabay na sabay na sabi ng dalawa. Ang masayang emosyon sa mga mata ni Jiro ay unti-unti namang napalitan ng kaguluhan, lungkot at pagsisisi. Gusto niyang suntukin ang sarili sa pagsagot ng chicken curry na madalas iluto ni Danica sa kaniya noong magkasintahan pa lamang sila.

Sagot ni Krizha, habang ako’y patuloy parin sa pakikinig. “It’s..... it’s the heart of the banana.” Seryusong saad nito. “Huh?” Tila nagugulohang turan ng batang lalaki. “I said, it’s the heart of the banana, sa tagalog ay puso ng saging. Hindi mo ba alam ‘yun?” Tanong ni Krizha pabalik sa batang lalaki. “I don’t know that, because mommy don’t tell anything about that heart of the banana.” Inosinteng saad ng batang lalaki.