Chit-chatting Novels & Stories

Nang mabanggit ni Charlie ang pangalan niya, nagulantang si Autumn. May pagkagitla sa kanyang mukha at hindi niya mapigilang matigilan. Hindi niya pa nakikita si Charlie dati, at nag-usap lamang silang dalawa sa voice chat ng WhatsApp isang beses. Dahil hindi sila masyadong nagsalita at walang masyadong laman ang kanilang usapan, hindi nag-iwan ng malalim na impresyon ang boses ni Charlie sa kanya. Hindi niya magawang gawan ng koneksyon ang lalaking ito kay Charlie. Matapos ang lahat, saglit lamang ang pag-uusap nila sa WhatsApp.

Ang dami niyang chats na hindi ko pa narereplayan simula noong huli kaming magkita. Nagsimula na akong magtipa ng message, "Psst..." unang sent ko. Kaagad naman itong nagreply, "Wow! Miss me?" Reply niya sa akin. I immediately sent her a laugh emoji. Hindi ko kasi alam kung bakit ko siya china-chat ngayon. I saw her typing again. Nagpop-up ang isang message saying, " I called your Amiel account pero hindi ka sumasagot." Napakuno't noo ako habang paulit-ulit kong binasa ang message nito.

His last message ay darating bukas ng umaga ang sundo ko at isama ko na raw ang mga bata pauwi. Itatabi ko na sana ulit ang phone ko nang may bagong message na pumasok. I frowned. Kay Cent galing. I opened it instantly. Bihira lang siya makaisip i-message ako kaya medyo weird na nag-chat siya ngayon. Cent: Hey, Chloe! Nice that you're online. Me: Yes, What’s up? Cent: Just thinking of some stuff and can’t sleep. Me: Why? Do you have a problem? It will lighten if you want to share it.

Marahan nitong inayos ang bata sa tabi nila, ginagawa ang lahat para hindi ito mailang sa lugar na puno ng mga taong hindi nito kilala. Habang tumatagal ang dinner, tuloy-tuloy naman ang usapan sa mesa. Pero hanggang surface level lang iyon. Mga simpleng small talk at pormal na conversation na parang kailangan lang gawin dahil magkakasama sila.

Ang aming mga chat ay simple at higit sa lahat ay binubuo ng pag check up sa isa pa. Dahan dahan kaming nagtapos sa isang bagay na higit pa. Ang mga text message ay nangyayari bawat araw sa halip na ilang araw lamang sa isang linggo. Pagkatapos ay nagtapos kami sa mga tawag... at bago ko pa nalaman; nagkikita kami para sa lunch date. Mga petsa ng tanghalian ng Platonic.

bulong ng ilan sa sarili. Mas mabilis pa sa kisapmata ang mga nangyari. Habang ang iba ay abala sa pagbabasa ng chat, ang iba naman ay hindi agad napansin kung anong avatar ng WeChat ang lumabas sa screen. Kaya kahit halata na sa nilalaman, walang gustong unang magsalita para tiyaking tama ang hinala.

May isang chat doon galing sa kanyang kaibigan. “Kamusta ka na? Okay ka lang ba?” iyon ang nakapaloob sa chat nito ngunit ramdam na ramdam niya ang pag-aalala nito habang tinatype nito ang mga salitang iyon. Napakagat ang kanyang labi. Mabuti na lang at meron pa si Vanessa na handang makinig sa kaniya.

May chikang ini-spyuk! Matapos ang chat niyang, what’s wrong with Miss Alex? Sa group chat naming kasama ang team nila ay sunod-sunod na ang mga naging replies, na kes’yo anong meron, kung may nangyari ba raw or nag-away ba raw sila ng kuya niya, gano’n gan’yan. Pero bago ako mag-chika tungkol doon sasagutin ko muna itong mahiwagang tawag ni bossing, nag-vocalizing muna ako bago ko pindutin ang answer button.

Kaya mabilis akong pumunta sa isang gilid na wala masyadong tao. Nakatayo ako sa hindi mataong bahagi ng silid at sumandal ako sa dingding. The noble ladies are busy talking with their female friends while the noblemen are busy talking to their male friends. I am sure they are talking about politics. That's the purpose of gathering. Widening the connection, befriending the people that they can get benefits.

Tila nakaramdam siya nang panghihinayang dahil hindi na niya ito makikita, lalo na at maging siya ay aalis na rin mamaya. "Pwedi bang samahan mo muna ako? I need someone to talk," sa halip na sabi niya at iniwas ang tingin dito. "Hmm, okay, I'm in," sang ayon nito. Napatingin siya dito at tumango. Sa isip ni Chelsea, mas mabuti ngang may makakausap siya dahil baka mabaliw siya kapag ang sarili niya ang kanyang kakausapin. Matapos ang usapan nilang iyon ay naging tahimik sila sa loob ng elevator, lalo ja at may pumasok sa isang floor kung saan ito huminto. Pinapakiramdaman lang nila ang kanilang mga sarili, hanggang sa makarating sila sa ground floor at sabay na naglalakad sa lobby.