Chit-chatting Novels & Stories

[Avery: May sinabi ba siya?] [Lilith: Uh...wala siyang masyadong sinabi. Medyo awkward. Baka isipin niya na chatterbox ako!] [Avery: Ngayon lang siya dumating. Hindi siya ganoon kaganda. Kung hindi siya nasaktan, tiyak na kakausapin ka niya.] [Lilith: Naku, akala ko palagi siyang hindi mahilig magsalita ng marami! Okay ka lang ba sa kanya?]

Ate Rob: I know what you mean, don't make me look stupid. Ate Ren: Duh? You are too boring Roberta. Hey! Disney Princess, bumaba kana! Ate Raf: Why you have to talk in chat when you are just facing each other? Ate Ren: Why you chatted too, when you are also just in front of us?

“Grabe ka talaga ang overthink. Alam mo? Sinasaktan mo lang ‘yang sarili mo eh.” “What? Galit ka agad. I just said what’s on my mind.” Umiirap na aniya at natawa naman ako. “Ipapaalala ko lang na, kapag hindi ako madalas lumabas mula sa bahay, mag chat, makipag-usap, makipagkita, hindi ibig sabihin nun eh hindi na tayo magkaibigan,” saad ko. “Same.” “Alam mo Nico, kahit hindi ka mag chat ng isang buong taon, okay lang sa ‘kin. Bakit? Kasi hindi ka naman talaga nakikipag-chat sa akin. Puro ka seen! Tamad ka ba mag type?!”

Pero kahit ganoon, nagpatuloy pa rin kami sa pagte-team up kagabi. Hindi ko siya tinawagan sa voice chat kahit na may option naman doon. Ayaw ko. Hindi ko alam kung kakayanin kong marinig ang boses niya habang nagkukunwari akong ibang tao. Sa chat lang kami nag-usap. Simple lang ang usapan. Mga tungkol sa quest, sa strategy, at kung saan pupunta sa map. Pero kahit ganoon… hindi ko maiwasang maramdaman na parang mas madali siyang kausap doon.