Chit-chatting Mga Nobela at Kwento

Medyo nagtagal lang ang pagbalik ni Cha kaya medyo napahaba rin ang pag-uusap namin no’ng gabing ‘yon. We talked about random stuffs lang naman, nothing special kumbaga, pero parang sa ilang minutong ‘yon sobrang sulit na dahil may mga part na medyo fluterred si ateng niyo sa mga pinagsasabi niya. But all in all, nothing more naman sa pinag-usapan namin.

May iba gusto pang makipagchit-chat pero diko na pinansin masyado. Pagod ang mukha ni Gina nang umupo sa tabi ko. Agad niyang inagaw ang coca-colang iniinom ko at siya na ang umubos doon. She started ranting about things, like yung pagsermon ni Nicholas sa kanila at mas marami siyang rant tungkol kay Hipon guy. Mainit talaga ang dugo nito doon. I finished my sandwich habang nagkekwento siya. Nagpabili pa ako ng chichirya sa kanya, sinabay sa order niya. We chitchat for about an hour. My phone beep, and then my alarm rang. Alam ko na kung tungkol saan iyon. I took out a pill out of my bag and tried to open the bottled water pero masyado iyon mahigpit.

Mga pinagtagpi-tagping karton, sako at kung ano pang bagay ang ginamit namin para sa aming munting tahanan. Madalang at bilang pa rin ang mga salita ni Ate Chichay pero kahit papano kinakausap nya kami. Kaming tatlo lang, ganun pa rin ito sa iba, tahimik at hindi nakikipag-usap. Pero mabait so Ate Chichay. Hindi ito madamot.

, reply niya. "Ah okay. Pero h'wag masyadong magpuyat ha, at nakakasama sa kalusugan 'yan," Honestly, okay lang naman sa akin na may ka chat siya at ka-'char char', Ito naman kasi ang trend ngayon ng mga millenials kaya I understand na kailangan din niyang makisabay. Kaya lang may napapansin ako sa kanyang kakaiba. Minsan kasi, cold na ang mga reply niya sa akin at hindi na siya nag si-share tungkol sa mga bagay-bagay.

Hindi niya ito lubusang mapagkatiwalaan, pero sa paraan ng pagsasalita nito—ang kumpiyansa, ang pag-iwas sa ilang tanong—alam niyang may itinatago ito. Nagtagpo ang kanilang mga mata. Ngumiti si Victoria, isang misteryosong ngiti na tila may nais ipahiwatig. "Alam mo, Chase," bumuntong-hininga ito at inilapag ang kanyang cocktail glass sa mesa, "hindi ko talaga inaasahan na makikipagkita ka sa akin ngayon. Akala ko, hindi mo na ako gustong makita ulit."

“Chester, kailan ka makakauwi para kumain? Sabi ng nanay mo, sobrang busy mo lately." Na may patagong ngiti, diretsong sinabi ni Chester, “Napakagaling mong magsalita. Matagal na kaming hindi nagko contact sa isa't isa. Huwag mong ipahalata na parang may nangyayari sa atin."

Simple lang, pero may elegance. Ilang beses akong nag-type at nag-delete ng reply bago ako nakaisip ng something na parang natural pakinggan pero medyo witty pa rin. “I loved the Raymond Burr reference! And I completely agree that a good conversation is rarer than casual dates. How about this: each of us asks ten questions. If by the end we feel compatible, then we meet. Are you up for this kind of game?” Pinindot ko agad ang send bago pa ako magbago ng isip.

Muling nanumbalik sa kanya ang sinabi ni Lolo kanina. Ba't parang naiinis pa siya na hindi ito nag - chat sa kanya? Ano pa bang aasahan niya? Simula palang ng kasunduan nila ay talagang hindi ito nagtetext sa kanya maliban nalang kung may kailangan ito. Ni hindi rin ito kumikibo kung hindi rin siya nakikipag - usap. Kung wala rin siyang iuutos dito ay hindi rin ito magbubukas ng usapan.

Kahit magkasintahan sila, bihira silang mag-usap sa chat. Kadalasan, siya ang nagme-message.

Sandaling nanahimik si William bago sumagot ng apat na salita: 【Pakialaman mo ang sarili mong buhay!】 Ngunit pagkatapos noon, hindi niya mapigilang mapatingin sa naka-pin na Chat account sa pinakataas. Wala siyang magawa dahil napakaraming mensahe at kailangan pa niyang mag-scroll ng ilang pahina bago makita ang chat nila ni Shiena kaya kinailangan niyang i-pin ito sa itaas.