Romans & histoires Confession Of A Shopaholic

Lahat na nga yata ng makikitang bag ay binili na niya… she’s that addicted to shopping and buying stuffs. “May point ka naman. Dapat nga ay pinag-iisipan nang mabuti ang mga ganiyan-ganiyan. Saka duh, hindi ka pa naman sigurado kung kayo talaga para sa isa’t-isa. Buti hindi moa gad pinakasalan, paano kung nagpakasal na kayo tapos saka pa siyia nagcheat sa ‘yo? That’s worst, right? At least nalaman mo na kung ano ang totoo niyang ugali.” He slowly nod his head as a sign of agreement.

"That's not the right term. I just love to shop." "In any way, it's still called 'add!ction'. And I would be very straightforward. I hate women who love luxuries rather than working hard for the future." "Fine. I can work. But I can't force myself to stop shopping. It's my happiness." "You're not working?" "Well, my parents do. At mayaman naman kami. I can survive in this lifetime." Napangiti na naiiling si Khal. "But I told you I can work."

Hanggang ngayon ay parang surreal na may kasama akong lalaki pumunta sa mall nang ganito ka-comfy. Nagsimula kami mag-ikot-ikot. I wasn’t really planning to buy anything. Alam ko naman ang sarili ko, hindi ako big shopper. Kung may bibilin man ako, usually libro lang. Hindi ako studious ha, malayo doon. Mahilig lang talaga akong magbasa. ‘Yung tipong kahit saan ako mapaupo ay kayang-kaya kong mawala sa mundo kapag may libro akong hawak.

Papunta na kami sa hospital. "Okay, kanina kasi habang nagmo-mall kami. Nakita namin si Adonis sa isamg jewellery shop. Babatiin ko sana kaya lang parang nagmamadali kaya sinundan namin. Guess what who's with him right now?" "Crystal?" Patanong na sabi ko. I not really sure pero siya lamang ang pumasok sa isip ko kaya hindi na ako magpaligoy-ligoy pa.

: "Tingnan mo, siya ay nakasuot ng basahan tulad nito. Mga masamang tao, sila ay pumapasok lamang upang tingnan ang kotse sa unang tingin, at hindi sila marunong bumili ng kotse. Karamihan sa mga taong ito ay ginagawa ito upang masiyahan ang kanilang sarili vanity, at marami ka pang dapat matutunan." "Sister Jhennylyn, naiintindihan ko." Mahinang sabi ng babaeng shopping guide na nagngangalang Sharmaine. Kumunot ang noo ni Anthony, at tumingin sa babaeng shopping guide na ito na lumitaw nang wala sa oras na may pagkasuklam. Siya ay nakadamit sa napakarilag, na may malakas na hangin ng isang puta, na may maiksing palda at napakababa ng neckline.

Dati, ako yung babae na laging naghahanap ng sagot sa iba. Ngayon… Ako na ang gumagawa ng sarili kong sagot. “Ang ganda po ng shop niyo,” sabi ng customer. “Thank you,” sagot ko, taos-puso. At habang binabalot ko ang bouquet na binili niya, napaisip ako. Ito na ba ang simula ng bagong chapter ko? Hindi pa man perpekto. Hindi pa man kumpleto. Pero...

"Teka lang naman ito na nga binibilisan na, ano ba't nagmamadali ka?" "Diyos ko naman mag-dadalawang oras kana diyan girl tapos tatanungin mo ako bakit ako nagmamadali e alam mo naman pupunta pa ako sa farm." Kaya minsan ayaw niya talaga samahan ang mga kaibigan niya sa mga ganitong bagay kasi halos abutin sila ng isang buong araw tapos tig iisang damit lang ang bibilhin, bawat minuto kasi sa kaniya ay mahalaga kaya ayaw niyang nasasayang ang araw niya. At dahil may kaibigan siyang may balat sa pwet hindi mapirmi sa iisang lugar lang gusto laging may ginagawa. Pero ang problema gusto naman puro shopping inaatupag. Sabagay nakasanayan naman nila iyan noon pa. Siya lang ang naiiba kasi simula

My voice thundered inside of the car kaya nanahimik naman silang lahat. "Okay, chill!" saad ni Dela Cruz at tinaas pa ang dalawang kamay nito na parang sumusuko. I just hissed at them and looked outside of the car kung may tao ba o wala na. "Bababa na ako, there's no people outside." I coldly said at bumaba na sa sasakyan. I am fucking wearing a shirt na maraming butas butas and my fair skin became black and the smell of myself is stinky. Oh fuck this life!

Paano ba naman kasi, ginabi na kami sa aming pagsa-shopping. Napapangiti nalang akong napatitig sa hawak kong mga paper bags. Wala naman sana akong balak na magshopping kahit na may hawak akong bank card na bigay sa akin ni Charles. Anyways, pwede ko naman talagang bilihin lahat ng gusto ko kaya lang, nandoon pa rin kasi talaga ang feeling na nanghihinayang ako sa pera eh. Kaya ang ending, itong hawak ko ay si Ate Veronica ang nagbayad. Hindi ko nga alam na pasimple pala akong binibilhan nito eh. Nagkasya na lang kasi ako sa window shopping. Kung bakit naman kasi, napakamahal ng mga bilihin ng mall na ito

Ako ang may ayaw lumabas samantalang siya naman ay masyadong atat lumayas. Nakakainis… hindi na ako nagkaroon ng katahimikan sa buhay ko. Gusto ko lang magbasa buong araw pero etong kasama ko panay alok kumain sa labas. Puro bili! Bili! Bili ng mga gamit at damit na hindi naman kailangan! Ang dami niyang binili kahapon puro mga groceries na hindi naman namin maco-consume agad! Bumili rin siya ng damit, hindi niya naman sinukat sa fitting room at panay kuha kaya 'yung iilang damit kung hindi kasya, e, masyadong malaki sa kaniya! Napaka-impulsive buyer!