Still Water Runs Deep Novels & Stories

'Yung kamay ko, unti-unting kumuyom hanggang sa halos magusot na ang papel. Sinubukan kong matapos basahin. Hindi ko alam kung bakit. Galit na galit na ako pero tinapos ko pa rin. Kahit parang sinasakal ako ng bawat linya. "I didn’t run because I didn’t care. I ran because I was a coward." "But I’m not running anymore." "Even if this is the last thing you’ll ever receive from me… thank you." “Damn it!” Isang malakas na mura ang lumabas sa bibig ko. Binato ko ang sulat sa desk. Tumayo ako. Pinuntahan ang wall at—

Jefferson. I don't know why but I just found myself na nakatungo sa balikat nya and I feel rears running down my cheeks. I can also feel his shoulders getting wet but I can't lift up my head. My heart suddenly fell down as I thought of Jefferson. Jerwin stayed silent pero nagpatuloy sya sa paglalakad. My sobs got louder at basang basa na ang balikat nya pero hindi sya nagreklamo. He quietly walks while carrying me and listening to me, crying.

Dinig ko ang bawat paghakbang nito na naglilikha ng tunog mula sa mataas niyang stilleto. Dahan-dahan akong pumihit paharap na inihanda ang ngisi sa mga labi ko kahit gustong-gusto ko na siyang sugurin at pagsasampalin. Natigilan ito na magtama ang mga mata namin. Nasa tabi ko pa rin kasi si Tyrone na masama ang tingin na ginagawad dito. Tila nagbabanta ito sa uri ng ginagawad niyang tingin sa bagong dating.

Ibig sabihin ay malapit na ring matapos ang trabaho niya. Nakasilip sa lens ng camera si Laura nang lumabas si Lance at magsimulang maglakad sa runway. Lalong umingay ang paligid. Awtomatiko ang naging pagpindot niya sa camera. Pero bigla siyang natigilan nang rumehistro sa isip niya ang kabuuan ni Lance. Napadiretso siya ng tayo at wala sa loob na naibaba ang camera habang nakasunod ng tingin sa binata.