Couldn't In Tagalog Novels & Stories

Nagmamaka-awang ani ko. I can't stop crying... Kinakabahan ako sa kung anong pwedeng mangyare. Ang lakas ng tibok ng puso ko, I can't help but to feel nervous! Hinawakan ni Rio ang mga braso kong naka-pulupot sa bewang niya. Inalis niya 'yon at hinarap ako. "I'll be back safe and sound, baby, Go to your room, mag iiwan ako ng mga tauhan dito."

Mukha akong baliw katatawa rito pero natatawa talaga ako sa kanila. "Cat got your tongue?" "Hindi, nakalimutan ko kaseng, mahirap makipagtalo sa matalino pero nakagagago makipagtalo sa bobo," I was between my laugh when I said that in Tagalog. I rarely speaks my own language but today is different. One of them slap and grab my collar. It's a girl? I look at the girl player with my stoic face. I grinned at her. "Ano'ng problema mo?!" She shouted.

butong buto ako sa iyo Sandro Kasi palagi Kang nariyan at lagi mong tinutulungan Ang kaibigan ko? Di tulad Ng iba diyan? Na Wala Ng ginawa sa kaibigan ko kundi Ang saktan at pahirapan. Mary joy Tama Na yan.... Awat ko sa kaibigan Kong si Mary joy. Dahil ganyan talaga Ang bunganga Ng kaibigan ko parangka at Kung ano ano Ang lumalabas sa bibig nito.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

Agad ko siyang nilingon na nasa backseat. "Yes, Zaria?" "What is apo?" "Apo is a grandchild in Tagalog." Kumunot ang noo niya sa akin. Alam ko may hindi na naman siya maintindihan sa mga sinabi ko. "What is Tagalog?" "Tagalog or Filipino is Mama's language." "Ah, okay."

God what I've done? “N-no vous I'm sorry, I'm sorry, this time i can't forgive you, i can't fight again to our love or i don't know if this is love, i can't vous you hurt me at hindi ko alam kong kaya pa kitang patawarin” Ani ni cindy at mabilis na pinunasan ang luha nito bago napatingin saakin na ikina-iwas ko naman at mabilis naman akong napatingin sa mga kamay ko habang kinukot-kot ko ang kuku ng daliri ko na tila roon nag hahanap ng kasagutan sa katangahang ginawa ko.

Mahahalata ang inis sa aking boses "I'm sorry. May lakad kasi ako kaya hindi tayo nagkita," hinging-paumanhin nito at dinampian ako ng munting halik sa balikat. Nag-init kaagad ang aking pakiramdam kahit pa may manipis na telang nakapagitan sa aming balat. Napapikit ako at hinahabol ang hininga. Bago ko pa siya masumbatan ay unti-unti na niyang hinubad ang aking saplot at nagpa-ubaya naman ako.

Umiiyak na sabi ko at bumangga na nga kami sa hindi ko malaman kung saan at unti unting nawala ang mga sigawan. Bahagyang nakabukas ang mga mata ko nang may kumuha sa kapatid ko. Hindi ako makagalaw at wala rin akong sapat na lakas para ibuka ang aking bibig. Hindi. Hindi maaari, ang kapatid ko!

Hindi naman ako ang unang bumali ng pangako kung sakali man diba? ---