Couldn't In Tagalog Novels & Stories

he cracked saying my name bago tumayo at inayos ang sarili saka umopo halata ang lungkot sa mukha niya "𝙞-𝙞𝙢 𝙣𝙤𝙩 𝙨𝙪𝙧𝙚 𝙞-𝙞𝙛 𝙞 𝙘-𝙘𝙖𝙣"sabi ko saka nagiwas ng tingin

sabi pa nito. Wala s'yang magawa kundi ang mapatanga sa lahat ng sinabi ng kanyang ina. Lahat ng masasakit na salita ay nasabi na nito sa kanya ngunit habang tumatagal ay parang hindi na nayayanig ang kanyang damdamin. Sinasanay na n'ya ang sarili hanggang sa maging manhid. Masasabi n'ya na marahil ay wala talaga s'yang kakampi. Kung hindi sana nagloko si Kael at kung sana ay napag-usapan nila ang kanilang mga pagkukulang sa bawat isa ay sana hindi sila humantong sa ganitong sitwasyon.

"I'm sorry. I didn't mean it." Napaismid siya. "Tell that to mom and dad. Nandito lang naman ako para ibalik ka pero anong ginawa mo? Wala ka pang balak umalis sa makasalanang mundong ito. Tapos ako ang sisisihin mo sa lahat ng nangyari. Shame on you!" Piniksi niya ang kamay upang mabitiwan nito at bumaba na sa sasasakyan.

malakas na d***g niya, mukhang nagulat sa ginawa ko. "Ayan! Nagtatagalog ka naman pala kapag nasasaktan!" "That's the only Tagalog word that I can say without stuttering!" he defended. Isang beses ko pa siyang hinampas bago ako lumayo sa kaniya at nagpatuloy na sa pag-iimpake. Hinayaan ko nalang siyang magreklamo nang magreklamo hanggang sa tumahimik na lang din siya dahil hindi ko pinapansin.

“From now on… you belong to me.” Parang binuhusan ng malamig na tubig si Laura. Napaatras siya, hawak ang laylayan ng kanyang damit. “A-ano pong ibig niyong sabihin. Walang emosyon, walang alinlangan. “It means exactly that. You can’t run. You can’t hide. Every single part of you… is mine. Until your last breath.” Napakagat-labi si Laura, nanlalabo ang paningin sa takot. “B-bakit ako? Wala naman akong halaga…”

) "Alam nyo po ba kung san nakatira si Aleng Paty po?" "Unsa?" (Ano?) "Taga manila ka dong? Di ko kabalo masyado og tagalog man." (Taga manila ka ba? Hindi ako masyado marunong ng tagalog) Ayy oo nga pala nakalimutan ko saglit na dapat mag bisaya ako. Napakamot nalang ako sa ulo. "Salamat nalang. Sige mo una nako te." (Sige salamat nalang, mauna na ako)

mariing saad ng binata na pilit ikinakalma ang sarili. “Pero—” Hindi na nagawang maituloy ni Kenji ang sasabihin ng dalaga nang agawin niya ang pagsasalita nito. “P’wede manahimik ka na? Ang sakit na ng tainga ko! Nababanas na ako kanina pa!” iritang saad ni Kenji na hindi na nagawang pigilan ang inis na kanyang nararamdaman.

Sabi nito na ikinatawa ko. Ba't di ko nga pala na pansin yun? Kami bagay? Seryoso? Tyaka kaya pala di man lang ako nakakaramdam ng pagka bagot whenever I'm with him kasi sanay na akong di mag salita. "Ano ba yang pinagsasabi mo. Kami bagay? Can't imagin sis. Tignan mo nga manang at mala adonis look? Bagay ba yun?" Sagot ko sa kanya na iknakunot nang noo nito.

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

Pinagalitan ko ang anak ko sa language namin at naiiyak na lang. "Pwede na ba siya pumasok, yeong-eona tagallogeueoleul jogeum haseyo. appaga dangsingwa daehwahaneun geos-eul bogo goelowohaji maseyo. appaga geuliwoyo. maj-ayo. yeong-eona tagallogeueoleul jogeum haseyo." tawag pansin ko sa mag-ama ko. (Speak english or a little tagalog, don't make your daddy suffer that he can talk you, you miss him, that's right, you should speak english or a little tagalog.)