Novel & Cerita Couldn't In Tagalog

“So, may I or may I not?” “Hindi ako nakatira rito kaya baka ‘yong kuwarto ko ngayon ay ginawang ng bodega,” I answered. He clicked his tongue. “There’s the term ‘baka’ which means you’re uncertain. Why don’t we check it?” aniya at naunang naglakad paakyat sa ikalawang palapag. Sinundan ko naman siya kaagad at tumayo sa tabi niya ng huminto ito.

balik ko dito. "I'm glad to hear that from you." nakangiting sambit niya. Kumunot ang noo ko. "Hindi ata maganda ang nag-aalala Mister Crisanto." saad ko dito. "I know Miss Morales." sagot niya. "Alam mo pala kaya huwag mong gawin." Sermon ko dito. "You can't avoid something you can't see ahead of you. Maski bato nga sa daan hindi mo alam na magiging rason yun para matapilok ka. Same thing happened here." pointing his bruise.

"Eh sa matanda ka naman na talaga bakit mo deni-deny?" "Baby, kalabaw lang tumatanda. Tigulang lagi pero paniti kay diba anagon pa ni." [A/N: I don't know how to explain this expression in tagalog but it's kinda, matanda nga pero masarap naman. Anagon is young corn 😂] Sa muling pag-atras ko naramdaman ko na ang pagtama ng pang-upo ko sa mesa nya.

nakairap ito pero natatawa rin sa kagagahan niya. "Well, wala naman akong masaya, wala si Eli at ikaw wala ka namang ginagawa kundi ang magburo dito sa bahay niyo! Kaya sumama ka na lang sa akin nang magkakulay naman ang balat mo!"

Literal na tagos ang patunay ng aking pagsuko at kahinaan. The indifference I was trying so hard to project wavered. My breath hitched, a small sound in the quiet room. "Good idea," pilit kong sabi, biglang naging paos ang boses ko. Tumayo ako kahit na nanghihina pa ang mga binte ko at pinwersa ang sarili kong umiwas ng tingin sa kaniya. "I'm going to take a nap. I'm tired."

"I love you, Hubby." "I love you, Wife. Tuturuan kita mamaya kung paano humalik." Malakas ko siyang hinampas sa kamay. "Ang bastos mo!" tumawa lang siya at kinurot ang pisngi ko. A/N: pa-leave naman ng review at comments 😊

Hindi niya alam pero nang sandaling iyon ay nakaramdam siya ng kakaibang kaba sa kanyang dibdib. “Shit!” malutong na mura ni Iñigo at napatakbo nang mabilis hanggang sa dalhin siya ng kanyang mga paa sa pinakadulong bahagi ng punenarya kung saan naroon ang isang k’warto. “Putang ina mo talaga, Stefan!”

Aloha Kinabukasan ay nakita ko si tatay na pumasok sa loob NG opisina niya. Tay... tawag ko Kay tatay. Anong ginagawa rito Aloha...?tanong ni tatay Napag-isipan niyo na ba Ang sinabi ko sa Inyo? Saad ko Kay tatay. Tungkol saan? tanong pa ni tatay Sa kompanya Saad ko dito...

“Good morning!” Kumunot ang noo niya. Parang hindi naintindihan ang sinabi ko. Kuu! Kay aga-aga, problemado kaagad. “Ano ang iyong sinabi?” “Ang sabi ko good morning.” “Sabihin mo nga iyan sa wikang Tagalog. Hindi kita maintindihan.”

pero may kakaiba sa puso ko. Bakit...bakit parang wala na? "Akala ko...akala ko hindi na nila ako mahahanap. Ang tagal na ng panahon pero wala pala talagang imposible sa mga taong maraming koneksyon. Nahanap nila ako rito at patuloy na ginugulo sa pamamagitan ng pagsesend at pagmemessage ng mga kung anu-ano na nakakatakot. Hindi ako makatulog ng mga panahon na iyon, kung kaya uminom ako ng alak nagbabaka sakali na maibsan ang takot ko. At tama nga ako, sa alak nawawala ang takot ko. Sa alak naranasan ko na wala akong kinatatakutan na kung sino. Hanggang sa malulong ako rito at hindi ko na kaya pang tumigil. Parang...parang iba na ako, hindi ko na kilala ang sarili ko. Sa mga panahon na iyon