Cyber Bullying Speech นิยาย & เรื่องราว

"Matt is my best friend and I'm just looking out for him." I'm just protective... I have been like this ever since. "Callie, deactivate your social media accounts muna," mom said while we were eating dinner. "Why po?" I asked with confusion. I thought they were already taking care of the bashers on the internet. "Can't we just sue them? Cyberbullying? Cyberlibel?" long.

At sa aura naman nito ay hindi maitatangi ang karisma at kumpiyansa sa bawat pagsasalita . Well sorry for him dahil kahit inaamin niya sa sarili na guwapo ito ay hindi siya kasali sa mga estudyante na sobrang hanga dito na halos magkandarapa mapansin lang nito . "Ilang ulit ng nakarating sa'kin ang mga ginagawa mong pangbu-bully sa mga classmate mo marami-rami na ang nagrereklamo ,and being the President I'm here to say na. wala akong magagawa kung hindi bigyan ka ng parusa .So you'll start your punishment .You'll do school service mamayang uwian ."ang salita nito ng makita ang pagtaas niya ng kilay .

her voice cracked at the end. Niyakap ko siya nang mahigpit nang mag-umpisang tumulo ang mga luha niya. Hinayaan ko lamang siyang ilabas ang sa tingin kong matagal na niyang kinikimkim. Hindi ako nagsalita at niyakap lamang siya, hanggang sa nakatulog na lang siya sa bisig ko kaiiyak. Those students should learn their lesson for bullying my best friend!

Dapat kasuhan ‘tong dalawa! [Hindi porke college student, walang alam sa kalokohan. Dapat malaman ng school nila ‘to. I-blacklist na agad bago pa makapangloko sa trabaho!] [Grabe si Vaiana, ang tapang! Ibang level yung lakas ng loob niya. Ako siguro hindi ko kinaya yung ganung cyberbullying. Saludo ako sa kanya!] [Ang bait mo na nga, ikaw pa ang napasama. Dapat lahat ng nang-bash sa kanya, mag-apologize!]

"Basura! Sana masagasaan ka paglabas mo ng bahay, madapa ka at mamatay, o mabulunan ka habang umiinom ng tubig!" … Napapikit si Camila. Kung kadiri ako, edi ‘wag niyo akong panoorin at intindihin! Ramdam niya ang paninikip ng dibdîb niya. Kahit kailan, hindi pa niya naranasan ang saya ng pagiging sikat. Pero ilang beses na siyang biktima ng cyberbullying. Galit niyang sinuntok ang mesa at tumayo. "P*****a, wala ka sa bahay? Sige, pupuntahan ko na lang ang nanay mo!"

"Maaaring baka miyembro lamang iyon ng staff o baka kung ano. Huwag mo na lang masyadong pagtuunan ng pansin 'yan. Ang daming mga camera na nagkalat sa buong paligid. Kung mahuli ka nila na may ginagawang bagay na hindi mo dapat gawin, baka bandang huli mabiktima ka pa ng cyberbullying, kaya hayaan mo na lang." Tinapos na lang niya ang pinaka huling paperwork at pagkatapos ay iginiya niya si Leila pabalik sa kanilang kuwarto para makatulog at makapagpahinga na rin.

“Ikaw na muna bahala sa mga pamangkin mo, anak. I-entertain mo sila o di kaya ikaw na muna maghatid sa kanila sa school.” Napaawang ang labi ko lalo at nakalimutan ko na ngayon pala ang unang pasok nila sa nilipatan nilang school. Nilapitan ko ang kambal at lumuhod sa harapan nila. “Kami na ni Daddy ang susundo mamaya sa inyo sa school, okay? And remember, huwag papatulan ang mga bully sa school. Am I clear?” “Yes, mommy,” sagot ng dalawa.

I was trying my best not to be too hard on her when speaking. "Hindi naging madali sa akin, ma." Bigla siyang nag-open sa akin, that she rarely do. "Gabi-gabi akong nag-o-overthink... iniisip kung ano bang ginawa kong mali para maranasan kong ma-cyber bully. I overthink a lot... wondering if one day I woke up in the morning, kalat na pala sa mga tao ang video ko? Diring-diri na nga ako sa sarili ko, hindi pa ako makakalabas ng bahay." Lalo akong naawa kay Aud nang mismong mga mata ko ang nakasaksi kung paano niya nilalabanan ang sariling 'wag maiyak ngayong kausap niya ako.

Hindi para ipahiya ang biktima kundi para ipaalala sa lahat na ang kasalanan ay nasa gumagawa ng karahasan, hindi sa taong nasaktan. Sa lecture hall kanina, malinaw niyang sinabi, “Bullying is never the victim’s fault.” Ang mga salitang iyon ay paulit-ulit na umuukit sa isip ni Amarah. Parang may maliit na ilaw na biglang sumindi sa loob ng matagal nang madilim na kwarto. Gusto niyang magsalita. Gusto niyang sabihin ang lahat. Gusto niyang aminin na nilapastangan siya ni Professor Villalobos.

sagot ko naman. “What do you mean ‘wag palakihin’? Chyna, you were harassed! That was cyber bullying, and this wasn’t the first time you got bullied,” seryosong sabi niya kaya huminga ako ng malalim bago nagsalita. “Wala kang magagawa kung may mga taong tila pinanganak na may sama ng loob sa’kin kaya hayaan mo na, tatlong taon na ganito ang buhay ko. Mapapagod ka lang,” sabi ko naman.