Novel & Cerita Poem About Bullying

Siguro ay hindi na niya maitago ang inis niya sa akin. "Imagine my shock when that girl –," "Amber." Putol ko sa kanya. Tinapunan niya ako ng isang masamang tingin bago nagpatuloy ulit. "Well, Amber's parents want to file a bullying case against you. Bullying may sound so overused to you but it's really serious." I laugh because I think he's just kidding. Pero biglang nawala ang pagtawa ko nang nakatingin lang sakin ang tatlo kong kapatid, as if I am losing my mind. You've to be kidding me.

Binaliktad ko. "To Kuya, always be brave. Don't listen to mean people." Natigilan ako. Napatingin ako sa kanya. "Thank you." "You're welcome." Hindi ko alam kung alam niya ang tungkol sa bullying. Pero parang may kakaibang tama sa akin ang mga salitang iyon. Pagkatapos ng dinner ay nasa sala kaming lahat. Si Mommy at Daddy ay nag-uusap.

Humahagulgol nitong wika habang nakayap sa akin nang mahigpit. Bahagya ko itong inilayo sa akin, "Ano ba kasing nangyari at binunbully ka ng mga iyon?" Napabuntong hininga ito. "Hindi naman po talaga ako ang binubully nila Tita, pero dahil po sa ginawa kong pangengealam sa kanila sa akin po nila binuntong ang galit nila." Nakita ko naman ang pagtulo ng luha sa kanyang mata. "Yung kaibigan na tinulungan ko po, ngayon ay iniiwasan na ako dahil sa kanila. Halos lahat po ng mga malapit kong kaibigan nilayuan ako para po ako isang virus sa school namin." Yumakap ulit ito sa akin at doon humagulgol na naman ito sa pagiyak

Nakakatawa talaga ang mga ito kung magbubulungan lang naman ay kailangan pang iparinig sa'kin, alam yata nilang tsismosa rin ako! Alam ko namang ako ang pinag-uusapan nila dahil kahit bahagya silang lumayo upang makaiwas sa nagbabantang kaguluhan ay hindi naman talaga sila tuluyang umalis. At ano itong bullying na naririnig ko? High school lang? "You're dead! You're definitely dead stupid son of a b*tch!" bulyaw sa'kin ng babaeng sa tingin ko ay ang tinatawag nila na Cherry na mahilig maligo ng iced tea.

Nagpapakita talaga sa 'yo ang isang taong ayaw mo kapag mainit ang ulo mo. Mukhang pagod na pagod siya at walang benta. Maaaninag mo agad na miserable ang buhay niya. Buti nga sa kanya. Naaalala ko pa no'ng isang beses na sumali ako sa mga batang nambu-bully sa kanya sa school. Ang paghikbi niya habang naliligo siya sa orange juice.

“Is bullying part of childhood?” Hindi ito sumagot, sa halip ay naramdaman ko ang pagpatong niya ng jacket sa balikat ko at ang pagpulupot ng braso niya sa bewang ko. He was hugging me from behind while his chin is on my shoulders. “No one deserves to be bullied.”

Pilit ang ginawa niyang pagngiti. I heaved a huge sigh. "Do you really want to transfer to a public school? Maraming tao roon at siksikan kapag papasok at uwian. Saka, anak lahat ng lugar, may bully. You have to be strong, kapag hindi mo na kaya, isumbong mo kay teacher. But never ever fight with them physically." Tumango siya. Bigla akong natigilan. Naaawa rin ako sa kanila tuwing binubully sila. Pangatlong eskuwelahan na nga ang pinapasukan nila ngayon. Ngumiti ako sa kanya.

(ODEZA's Point Of View) Satisfaction is visible on her eyes habang nag lalakad pabalik dito sa spot namin, now it's my turn wala man akong sama ng loob ni isa sa mga kalaban namin at magiging kalaban ko, i'm dedicating this fight to those students who have/had suffer bullying and depression because of them. "It's your time to shine Deth!" ngiting sigaw ni Ethel sakin. Ngumiti lang ako at hindi na hinintay pa ang host na mag salita, i'm a lowkey person matunog man ang pangalan ko pero hindi kasama ang mukha ko.

bulong ko pabalik, sinusubukang pagaanin ang loob niya. Tinitigan niya ako, dilat na dilat ang mga mata. "Hindi ka tatagal dito, Mary. Lagi na lang ganito ang nangyayari. Hindi lahat ng scholarship student ay nagtatagal ng isang buwan dito. Pinagpapahirapan sila, pinapahirapan at lalala pa ang pambu-bully. Hindi ka kailanman matatanggap. Hindi ka hahayaang huminga ng Reyna ng mga Bubuyog. At si Hawk..." mahina niyang sabi, nakakuyom ang mukha,

Baka nga ang way ng pagtawa nya at para mapagaan ang loob nya, para makalimutan nya sandali yung iniisip nya. Nakakabilib si Ate Lewis kase kahit andaming nam-bu-bully sakanya, ang daming may ayaw, ang dami rin pinag ti-tripan sya pero kinakaya niya. Parang balewala lang sakanya, para bang sanay-sanay na sya sa mga ganoong bagay. Ngayon ko lang sya nakita pero ang gaan-gaan na ng loob ko sakanya. "Ano bayan Fergus hindi ako pumapatol sa mga multo kaya please itigil mo yan."