Dangerous Lesson Novels & Stories

Tumigil ako sa harap niya. Too close. Too dangerous. “Pero hindi mo napapansin kung kailan ka na nalalamangan.” Mabilis. Kinuha ko ang baril sa gilid ng mesa—hindi siya nakareact agad. Tinapat ko sa ulo niya. Click. Safety off. Humigpit ang hininga ng buong kwarto. “Now,” bulong ko, “sino ang liability?” Tahimik siya.

Mahahalata mo rin kaagad na bagong bago ang mga sugat at pasa niya. LUMIPAS ang tatlong oras at lunch break na rin namin. Wala nga akong naintindihan sa mga naging lesson dahil halos puro mga weapons at paraan sa pakikipag laban ang mga tinuturo. "Zamara, Lainarashi, mag c-cr lang ako. Mauna na kayo sa cafeteria" Paalam ko sa dalawa kong kaibigan. "Samahan ka na namin" Sambit ni, Zamara pero umiling kaagad ako.

As soon as we stepped inside, marahas niya akong sinandal sa pintuan at mabilis na lumapat sa labi ko ang mga labi niya at siniilan ako ng isang uhaw na uhaw na halik. Ilang beses ko siyang pinagtutulakan pero dahil mas malaki siya sa’kin ay hindi ko kayang tabigin siya kahit na kaunti. Nang parehong hindi na makahinga dahil sa malalim na halik, ay bumitaw rin siya. “What do you think you’re saying, Lessi?” His voice was low, hoarse—but laced with rage that made my blood run cold. There was something dangerous in the way he spoke. Something that told me I was doomed.

Panonoorin ko to mamaya. message again. Keane: I said it's hella dangerous, Solace. Off my phone now. Why is it dangerous. Anong meron bakit dangerous palagi ang masasabi niya. Binibigay bigay niya sa akin ang phone niya tapos wala man lang instruction na ibinigay. Bahala ka sa buhay mo Chase basta pupunta ako mamaya sa lintik na Underground battle nayan. Lalaban ako.

Hindi kaya… “Ninanaais naming isalang ang pinakamalalakas na mga estudyante ng ating paaralan base sa obserbasyon ng mga guro na mayroon sila. At apra naman makatulong sila sa ating komonidad.” Pagtango pa nito na agad kong ikinataas ng kamay. “But sir is it really ideal for us to involve our kids knowing that there are people pr things around us that might get dangerous. Especially when a wicked one manages to get out of the forest to attack kids. Like what happened the other day?

“Whoever she is… she’s definitely dangerous.” Parang apoy sa tuyong damuhan ang balitang kumalat. Mabilis. Mapanganib. At imposibleng pigilan. Sa gitna ng lahat ng iyon ay tahimik lang si Dorryn habang nakaupo sa loob ng classroom. Hawak niya ang libro. Nakatutok ang mata sa pahina. At parang wala siyang naririnig. Parang ordinaryong araw lang.

Kapag nalaman ito ng mga reclusive family, sisisihin nila ang Lagorio family, at ito ay magiging isang malaking problema para sa Lagorio family. Napaisip nang malalim si Old Master Hunt nang mukhang seryoso. “Hindi na mahalaga kung sinong nagkalat ng balita. Nandito tayo ngayon upang pag-usapan kung paano tayo papasok sa Seven Dangers; ang bawat lugar sa Seven Dangers ay sobrang mapanganib, at walang isa sa atin ang nakapunta na doon, lalo na sa pinakamalalim na bahagi ng Seven Dangers. Hindi natin alam ang sitwasyon doon, at kahit magpadala pa ang bawat reclusive family ng isang elite na henyo at magtulungan, tingin ko mapanganib pa rin dito!” inilahad niya ang kanyang naiisip at opinyon tu

Now there’s almost no space left between us. “You’ve crossed the line,” he says softly. “I know.” “You can’t go back after this.” “I don’t want to.” The words land between us. Heavy. Final. His hand lifts again. This time— It doesn’t stop. His fingers brush against my wrist. Light. Barely there. But enough. “You’re becoming something dangerous,” he murmurs. I don’t pull away. “I learned from the best.” His jaw tightens slightly. That hits. Good.

"Zeri nandyan ka na pala, Saan ka ba galing? Nag-alala kami sayo akala namin kung napa'no ka na. Bigla ka nalang nawal—" Agad akong sinalubong nila Keaton ng makarating ako sa classroom namin pero imbis na pansinin ang mga pinagsasabi nila ay nilagpasan ko nalang sila tsaka ako dumiretso sa upuan ko at dumukdok rito. This day is the worst day ever. • • |THIRD PERSON POV| "That's all for today class, you can go home now. Make sure that you will not go to any dangerous place. Take care of yourself."

Napansin yata n'ya dahil nahilot nito ang batok niya habang nakatingin sa akin dahil nag-aantay ng isasagot ko sa kaniya. Nag-alangan ako pero hindi ako makapagsinungaling sa kaniya. “Kaunti lang Rhys,” sagot ko. Akala ko magagalit pero kabaliktaran ang nakita ko. Mayroon pag-aalala sa mukha n'ya. Hinaplos n'ya ang mukha ko. “Baby, There are things in my word that are not safe for you,” “Mali ka Rhys. Kasi parte na ako ng mundo mo. Kaya safe o hindi tanggap ko,”