Novel & Cerita Dangerous Lesson

“Ikaw na lang kaya ang gumamot sa babae mo at ako naman ang manenermon sayo. After all, it's your fault. That's why she was hit by a gunshot. Hindi ka kasi nag-iingat! Alam mo naman ang sitwasyon natin! So she is in a dangerous situation now because of you!” Doon ay hindi na nakaimik pa si baliw dahil sa galit na sigaw ng lalaking gumagamot sa akin. Hindi ko magawang imulat ang aking mata. Parang gusto ko lang ay nakapikip lang ako. Gusto kong itanong kung bakit nasa dangerous situation ako? Bakit? Hinahabol pa rin ba ako hanggang ngayon ng mga lalaking gusto akong kunin? Pero bakit ako ang pinupuntirya nila? Wala naman akong kasalanan.

Humigpit ang hawak ko sa pinto. Ako. Ako ang pinag-uusapan nila. “Leave her out of this,” sagot ni Solid. Mas mababa. Mas delikado. “That’s the problem,” singit ni Valeria. Boses niya—malamig, pero may halong panunukso. “Hindi mo siya mailabas.” Napapikit ako. Hindi ko alam kung bakit mas masakit marinig ‘yon kaysa sa takot.

Tumigil ako sa harap niya. Too close. Too dangerous. “Pero hindi mo napapansin kung kailan ka na nalalamangan.” Mabilis. Kinuha ko ang baril sa gilid ng mesa—hindi siya nakareact agad. Tinapat ko sa ulo niya. Click. Safety off. Humigpit ang hininga ng buong kwarto. “Now,” bulong ko, “sino ang liability?” Tahimik siya.

Mahahalata mo rin kaagad na bagong bago ang mga sugat at pasa niya. LUMIPAS ang tatlong oras at lunch break na rin namin. Wala nga akong naintindihan sa mga naging lesson dahil halos puro mga weapons at paraan sa pakikipag laban ang mga tinuturo. "Zamara, Lainarashi, mag c-cr lang ako. Mauna na kayo sa cafeteria" Paalam ko sa dalawa kong kaibigan. "Samahan ka na namin" Sambit ni, Zamara pero umiling kaagad ako.

Hindi kaya… “Ninanaais naming isalang ang pinakamalalakas na mga estudyante ng ating paaralan base sa obserbasyon ng mga guro na mayroon sila. At apra naman makatulong sila sa ating komonidad.” Pagtango pa nito na agad kong ikinataas ng kamay. “But sir is it really ideal for us to involve our kids knowing that there are people pr things around us that might get dangerous. Especially when a wicked one manages to get out of the forest to attack kids. Like what happened the other day?

“Whoever she is… she’s definitely dangerous.” Parang apoy sa tuyong damuhan ang balitang kumalat. Mabilis. Mapanganib. At imposibleng pigilan. Sa gitna ng lahat ng iyon ay tahimik lang si Dorryn habang nakaupo sa loob ng classroom. Hawak niya ang libro. Nakatutok ang mata sa pahina. At parang wala siyang naririnig. Parang ordinaryong araw lang.

At dahil doon, mas lalo akong nagduda. Kung tumagal ka sa tabi ng isang lalaking tulad ni Damian, matututo kang hindi lahat ng maganda ay ligtas. Gutom man, kumuha lang ako ng pirasong tinapay at inabot sa ibon sa kulungan sa tabi ng bintana. Hindi nito kinain. Tinitigan lang ako — ‘yung tingin na parang alam na nito ang katotohanan.

Kapag nalaman ito ng mga reclusive family, sisisihin nila ang Lagorio family, at ito ay magiging isang malaking problema para sa Lagorio family. Napaisip nang malalim si Old Master Hunt nang mukhang seryoso. “Hindi na mahalaga kung sinong nagkalat ng balita. Nandito tayo ngayon upang pag-usapan kung paano tayo papasok sa Seven Dangers; ang bawat lugar sa Seven Dangers ay sobrang mapanganib, at walang isa sa atin ang nakapunta na doon, lalo na sa pinakamalalim na bahagi ng Seven Dangers. Hindi natin alam ang sitwasyon doon, at kahit magpadala pa ang bawat reclusive family ng isang elite na henyo at magtulungan, tingin ko mapanganib pa rin dito!” inilahad niya ang kanyang naiisip at opinyon tu

Now there’s almost no space left between us. “You’ve crossed the line,” he says softly. “I know.” “You can’t go back after this.” “I don’t want to.” The words land between us. Heavy. Final. His hand lifts again. This time— It doesn’t stop. His fingers brush against my wrist. Light. Barely there. But enough. “You’re becoming something dangerous,” he murmurs. I don’t pull away. “I learned from the best.” His jaw tightens slightly. That hits. Good.