Most Dangerous Game Mga Nobela at Kwento

ngising ani ni Primo. “Bakit naman?” “Mr. V is an evil person, he do what he wants, and he get what he wanted. A dangerous man, he is an afflicted man kaya huwag kang ma excite na makita siya. Off limit ka kay Diablo, pero pagdating kay Mr. V kahit recommended ka ni Valdemor he won’t budge nor care at all. He might eat you alive.” sagot ni Primo na mapaglarong ngiting lumingon sa kaniya.

Do I have the right to save my life for this game? Dahan-dahan kong pinulot ang baril at agad sinuri. Tears poured down my cheeks as I pointed the gun towards El Sandra. Namutla ang mukha niya at napasinghap. Takot na baka maaaring iputok ko kaagad ang baril sa kanya. But I will not do it anyway. Hindi ko hahayaang maulit pang muli ang pananakit ko.

Gamitin mo ang charisma mo sa anak mo. Oh God! Hindi niya lubos akalaing ganitong uring kasiyahan ang matatanggap niya pagkatapos ng lahat. Natutuwa siyang pagmasdan ang lahat. Lubos ang kaniyang pasasalamat. Treous is a beast, no one can tame this beast. Until she comes. And now she's the Dangerous Man Weakness. THE END... (a/n: The next story is the story of Solen and Daniel. Idudugtong ko lang din dito. thank you sa lahat ng tumangkilik sa unang book. Scroll niyo lang po, for Chapter one ng "THROUGH THE ROUGH WIND")

> "Uh… pwede po ba tayong mag-usap nang walang ibang tao?" Nagtaas siya ng kilay. > "Interesting request." Tumayo siya at tinuro ang isang secret door. PUTANGINA, MAY SECRET ROOM?! > "Come." Dahan-dahan akong pumasok. Okay, Lara, eto na ‘to. > "Now, tell me. What’s so important that you’re trembling?" > "Your Grace… may assassination attempt pong mangyayari bukas ng gabi." A Dangerous Game Tumaas ang kilay ni Duke Alistair. SH*T, BAKIT WALANG EMOSYON ANG MUKHA NIYA?!

Pero napanganga na lang ako nang makita ang labanan na nagaganap sa harapan ko ngayon. Caleb is moving at a fast pace, as are the enemies. Para silang mga hangin na nagsasalpukan sa ere na hindi ko maintindihan hanggang sa maging abo ang ilan sa kanila. Doon ko lang din napansin na wala na pala siyang hawak na baril at nadadagdagan ang mga kalaban na pumapasok sa loob ng mansyon. Kapag nasusugatan naman ang ilan sa kanila ay tila naghihilom agad ang mga ito. Habang ang mga tauhan namin ay hindi rin biro ang pinapakitang kakayahan sa pakikipaglaban. To my surprise, they’re always aiming at the heart of the enemy, leading them to turn into ash. Iba’t iba rin ang kagamitan nila sa pakikipaglaba

Muntik pa akong mabuwal dahil sa gulat buti na lamang at agad akong nakakapit sa balikat nito. Masama lamang ako nitong tiningnan hanggang sa kamay kong nakakapit mabuti sa balikat niya. Mabilis ko naman itong tinanggal at dinala saaking likuran. He looks like a fucking doll in that game named after a squid. I think it is called Squid game? Makas eyes was creepy just like the doll in the game. His look can kill me I can see the laser in his eyes. Gosh.

Yung iba ay halatang natatakot at yung iba naman ay halatang nasisiyahan. LAHAT ng section Diamond ay nagtungo sa Bloody Fighting Area. Mga nakatayo sila habang seryoso ang tingin sa kanilang Professor. “LEIZEL WHEELER and CHESTER SANTOS. Kayo ang mauuna, dito sa harapan.”

kinakabahan na tanong ko sa kanya. “This is my company. Mataas na kalibre ng baril ang ginagawa dito. One of our biggest suppliers is our Philippine army. Nag-eexport din kami sa ibang bansa. But priority ay dito lang sa Pilipinas. Kaya palagi akong may dalang gun. At nasugatan din ako nang subukan ko ang bago naming develop na baril. Gusto pa sana kita i-tour kaso this is not the right place for you. I know you’re thinking something last night. Don’t scared at me. Ito lang ang negosyo ko.” Paliwanag niya sa akin. Napatingin ulit ako sa bintana at nakikita ko silang naghahakot ng kung ano sa crates. Inilalagay nila ito sa close van.

wika ni Sameguil tumango lang ako. Kagandahan lang hindi gano'n karami ng bahay sa daan patungo sa bahay nila Jenyfer. Kaysa Maynila na siksikan. Highway rin ang kalsada at walang madadamay kung sakaling ambush nga itong balak ng kotseng itim. Dahil hindi ako papayag na mapatay nila ako. Tiyak na uulan ng bala sa lugar na ito.

Nanlaki ang mga mata ko. “What…?” Hindi ko inaasahan. Hindi iyon ang sagot na gusto ko. Pero iyon ang totoo. “At that makes you the most dangerous.” Mababa ang boses niya. Mas personal. Mas totoo. Napalunok ako. “So what now?” Mahina. “Are you going to kill me… just to be safe?” Tahimik. Pero hindi siya umiling. Hindi siya tumanggi.