Dangerous Minds Mga Nobela at Kwento

bulong ko. Tumawa si Kellan. “See?” sabi niya. “That was fun.” Tinignan ko siya. “You’re insane.” “Maybe.” Ngumiti siya. “But admit it,” asar niya. “You enjoyed that.” Hindi ako agad nakasagot. Because the truth is… Oo. Medyo. Pero may kakaibang pakiramdam sa dibdib ko. Something dark. Something dangerous. And somehow…

Mas lalong lumalim ang tingin niya, nagiging mas misteryoso at mahirap basahin ang emosyon. Sa tahimik na sala, ramdam ni Caprice ang init ng presensya niya. Kahit hindi niya gustong aminin, may pakiramdam ng seguridad—may nagmamalasakit sa kanya, hindi siya pinapabaya, at handang protektahan ang kanyang dignidad.

At ipapakita niya na rin sa mga taong ayaw sa kaniya, lalo na ng mga membro ng Board of Directors ng Mindanao Summit Corporation, kung ano ang mangyayari kapag siya ang magalit. "Well, thank you for the information. Alam kong nagta-trabaho lang kayo, pero muntik niyo na kaming napatay, at muntik na ring mapahamak ang isang kasama naming walang kinalaman sa lahat ng mga bagay na tayo lang na mga nasa underground community ang nakakaalam. Kaya kailangan ko pa rin kayong turuan ng leksyon." Seryosong saad ni Dom habang tinitigan ng seryoso ang dalawang lalaki na ngayon ay nakatitig na rin sa kaniya. Bakas sa pagmumukha ng mga ito ang takot sa kung ano man ang leksyon na tinuran niya.

Which I instantly regret. The guy with the knife quickly attacked me! Mabuti nalang at naitulak ako agad ni Zeyn, or else baka nahiwa na n'ya 'yung mukha ko! Hubert quickly helped us with the guys, making it easier for us na maubos sila. But they're not known as one of the most notorious organizations for nothing...hindi dahil magaling sila, it's because madumi sila mag-laro. Madaya. Masahol.

SAGE Akala ko matapos ‘yung gabi ng gala, unti-unti na kaming magiging okay. Minsan nga, naiisip ko pa na baka sa wakas, may chance na kami ni Nox na hindi na kailangan itago. Na hindi na kailangan iwasan ang mga mata ng tao, ang bulung-bulungan, ang mga tingin na parang sinusukat ang bawat kilos mo. Na puwede na lang kaming dalawa, normal lang sa mundo namin, na hindi nakakabuo ng pelikula sa isip ng iba.

seryoso niyang sinabi na para bang wala na akong choice at rekta sa mga mata ko ang tingin niya na hindi ko naman mapigilang hindi salubungin. Maamo ang mukha niya hindi hamak sa Kuya niya, ngunit may bahid lupit at tigas din, natatabunan lang ng madalas niyang pag-ngiti. But his eyes are too dangerous too, tipo ng lalaking kaya ka namang pagpasensyahan wag mo lang sasagarin.

Galit na hinarap niya ito at akmang sisinghalan ng magsalita ang kuya Dos niya. “Let me explain before you scream at me. This place is very dangerous at mag-isa ka lang na sumugod dito. Pwede kang mapahamak, Ace kahit pa sabihin natin na ibang pangalan ang ginamit sayo ni kuya Uno para makapasok ka rito,” panimula ng kapatid sa kaniya.

Ramdam niya hindi lang ang panganib sa dalawa, ramdam niya din ang ka-misteryosohan ng mga ito. "Fifteen minutes makakarating na tayo sa Black Manta, we don't know why you were going to that dark place but if you are sort of special to Franco, you need to get out in that place alive." ani ng lalaking nagmamaneho na hindi nalang inimikan ni Bonie.