Dangerous Minds Novels & Stories

“Ikaw na lang kaya ang gumamot sa babae mo at ako naman ang manenermon sayo. After all, it's your fault. That's why she was hit by a gunshot. Hindi ka kasi nag-iingat! Alam mo naman ang sitwasyon natin! So she is in a dangerous situation now because of you!” Doon ay hindi na nakaimik pa si baliw dahil sa galit na sigaw ng lalaking gumagamot sa akin. Hindi ko magawang imulat ang aking mata. Parang gusto ko lang ay nakapikip lang ako. Gusto kong itanong kung bakit nasa dangerous situation ako? Bakit? Hinahabol pa rin ba ako hanggang ngayon ng mga lalaking gusto akong kunin? Pero bakit ako ang pinupuntirya nila? Wala naman akong kasalanan.

Dama niya ang excitement sa utak niya dahil sa isiping iyon. Bigla naging advance siyang mag-isip ngayon. Dati pantasya niya lang na bumalik si Morgan. At ngayong nandito na ito. Umabot na agad sa pag-aasawa ang ambisyon niya. Ganoon niya nga siguro kagusto ito. Guwapo at matikas ito, matangkad at matipuno ang katawan.

Akmang tatakbo na sana ako pero mabilis ako nilang hinila paupo. Natatarantang iniling-iling ng isang babae ang kanyang ulo. "You are stuck in this island. There's no escaping." "Why?–" "Shh!" Mabilis nilang tinakpan ang bibig ko. Then I saw a guy, so tall wearing a sunglass and three-piece suit. Beside him are his guards and behind him, I can see ladies in their mid-thirty's wearing maid's uniforms. He's still meter away from us but I could feel the terrifying sensation electrifying my entire system. Every cells in my bodies are telling me he's a dangerous man. I could sense the dark aura engulfing him.

Sobrang naiinis ako sa putanginang Ardent na 'yan! Ardent pala pangalan niya, ha? Hindi bagay sa kaniya. Mas bagay sakaniya ang impassive tutal wala siyang emosyon para sa iba. Sirang sira na naman ang araw ko at siya na naman ang dahilan! I brought my helmet hanggang sa loob ng room. Alam kong bawal iyon pero hindi ko na hahayaang pakealaman niya pa ulit 'yon. I hid it behind my bag which were laid off on the floor.

“Whoever she is… she’s definitely dangerous.” Parang apoy sa tuyong damuhan ang balitang kumalat. Mabilis. Mapanganib. At imposibleng pigilan. Sa gitna ng lahat ng iyon ay tahimik lang si Dorryn habang nakaupo sa loob ng classroom. Hawak niya ang libro. Nakatutok ang mata sa pahina. At parang wala siyang naririnig. Parang ordinaryong araw lang.

"Nandyan na ho ang lahat ng details na kakailanganin niyo if ever may mga tanong kayo tungkol sa project na 'yon." Tinapunan ko siya ng tingin kasunod niyon ay ang paghila ko ng folder na iyon palapit sa akin. Hindi kalaunan ay binuklat ko iyon. Agad na umangat ang kilay ko nang makita ko ang book cover ganoon din nang mabasa ko ang pamagat ng comics na iyon. "His Dangerous Desire?" salubong ang kilay kong tanong. "It's romance genre. Am I right?"

Alam niya rin naman kasi na mag pupumilit lamang ang kanyang tita sa gusto nitong umuwi na siya, hindi niya iyon maaring gawin lalo na ngayon. Kitana should be focused on coming up with a good plan to steal the Nostalgia, she knew that this will be the most dangerous mission that she will ever do so she needed to plan everything perfectly, isang pagkakamali lamang ay mabubulilyaso ang matagal niya nang pinaghahandaan. “I need to stay away from everyone who are messing with my mind for me to be able to focus…” Wala sa sariling sabi sa sarili ni Kitana.

Dahil kanina pa ako nanlalamig sa paraan ng tingin niya sa akin. Walang imik kami sa isa’t-isa ngunit ramdam ko ang paminsan-minsan niyang tingin sa akin. Pinilit ko na lamang lumunok dahil kapag nagtatama ang mata naming dalawa parang pareho kaming may nais sabihin sa isa’t-isa.

Siya, si Daven at ang kapatid ko ay may malaking pagkakapareho pagdating sa pananalita at paraan ng pagtingin. "She once told me before that innocent and silent people are more dangerous than criminals. Hindi mo alam kung ano ang tumatakbo sa isip nila o kung kailan sila maaaring magbago na 'di tulad ng isang kriminal ay alam mo nang masama ang ugali," aniya. "And I think she was right about that. Her patients looked very innocent but just a wrong move can turn them into monsters. Mas nakakatakot ang isang halimaw sa loob ng tahimik na tao dahil wala kang ideya kung gaano ito kabangis kapag lumabas na."

he’d say, without even a flicker of emotion. Pero minsan, kapag nagkakabanggaan ang mga kamay nila o nagtatagpo ang mga mata nila sa meeting, tila may libong boltahe ng kuryente ang dumadaloy sa pagitan nilang dalawa. At iyon ang kinatatakutan niya. Kinagabihan, habang tahimik na ang opisina at ang lahat ay nakauwi na, nahuhuli niya itong nakatingin sa kanya.