Dangerous Minds Novels & Stories

“Wala nang pero-pero, mag-uumpisa na ang conference at kulang tayo sa tao kaya ikaw na lang ang sumalo, huwag kang mag-alala sa ‘yo naman ang credits eh.” Ito ang kinatatakutan ni Marina, hindi dahil takot siya sa humarap sa mga tao kundi dahil hangga’t maari kailangan niyang umiwas sa mga Sanchez lalo na kay Filan. Mortal na kaaway ng kanilang angkan ang mga Sanchez, dahil hindi mo maaring pagsamahin ang Sanchez at Hidalgo sa iisang lugar na hindi nauuwi sa gulo.

Mas binilisan niya pa ang pagpapatakbo ng kabayo. Dama niya ang mainit nitong hininga sa kaniyang batok na nagpapainit din ng kaniyang pakiramdam. Shit! May dumidikit ding matigas na bagay sa gawing pang-upo niya na alam na alam niya kung ano. Tila gusto niya ng ihinto ang kabayo at damahin na lang ang matigas nitong abs at tuluyan nang sumandal rito. Pero naghuhumiyaw naman sa isang bahagi ng utak niya ang katotohanang hindi maaari!

Heck. "I wish everyone shares the same ideals with you. But kids, this is reality. Not all mages or even normalis think the way you do. And that's the reason why there are only few knights who chose to be under my command." Pasia heaved a sigh as she forced to flash a genuine smile. "And one more reason is that the second squad is in-charge of the dangerous tasks and missions in Phantasm." Her last remarks caught my attention. "When you said dangerous tasks and missions, you mean really dangerous, right?" Hindi ko matago-tago ang ngisi sa akin. Heck, the lust for violence is gushing all over my body.

Sobrang higpit ng seguridad ng bayan namin at hindi basta-basta nakalalabas o nakapapasok ang kung sino man. Good thing that no device will know if you are mind-linking someone. The only way that they can get in and get out of this town is that because they have a connection inside. The reason why I have to calm down right now and don’t do anything reckless that will endanger my mate.

Naka doble locked ang pinto ko at sinadya ko ito para na rin sa safety ko. Ang bilis ng kabog ng aking dibdib. Iba ang pakiramdam ko. Dahan-dahan akong tumayo at lumapit sa pintuan. May ginawa akong maliit na butas na puwede ko silipin kung sino man ang nasa labas. Napatakip naman ako sa aking bibig. Hindi ko kilala ang mga ito. Apat na armadong lalaki na nakatayo sa harap ng pinto ko. Agad naman ako pumunta sa silid ni Ate Kath at ni-locked ang pinto. Binuksan ko naman ang maliit na bintana, sa likod kasi maraming bahay na rin at dikit-dikit. Kung dito ako dadaan, posible na matakasan ko ang mga ito.

Habang nagyayakapan sa kawalan ay ngayon lamang nakaramdam silang dalawa ng katiwasayan sa kanilang mga puso. “I’m home.” “They say, love is the most dangerous cure. But I doubt it. Even if it’s the scariest pit of hell, I’ll dive into you.” THE END.

“Pero bakit gusto ni Borris na akitin kita at may mangyari sa atin? He could have killed you any time now? “Because he sees me as an enemy. Kaaway ng grupo naming mga doktor- siyentipiko sa Athens ang mga katulad niyang ginagamit ang siyensiya at medisina upang maghasik ng takot at kamatayan sa buong mundo. At alam niyang umiibig ako sa iyo. Mas masakit nga naman kung ang babaeng minamahal ko ang siya pang magiging dahilan ng aking kasawian o kamatayan. Sa pamamagitan mo, he could give me a horrible and painful death. Isa pa, kapritso din niya ang paggamit sa iyo laban sa kanyang mga kaaway.”

Sa opisina, muling nagsalita si Liang Zhen. "Do you know what's dangerous about ghosts?" Napatingin si Yuhei. "Ghosts aren't dangerous." "Wrong." Bahagyang ngumiti si Liang Zhen. "The most dangerous people are the ones everyone assumes are gone." Tahimik. Napaisip si Yuhei. At unti-unting may nabubuong larawan sa isip niya. Kung may isa pang architect ng system... Kung may isa pang taong kasing lalim ng impluwensya ni Liang Zhen...

Sa parehong oras, hindi mapigilan ni Dorothy na sabihin, “Mr. Wade… Hindi ba’t kasasabi lang ni Kazuo na ang basurang iyon, si Finley, ay naghihintay sa kanya sa port? Bakit hindi natin hulihin si Homer dito at hulihin si Finley sa port? Bakit kailangan pa natin dumaan sa napakaraming proseso?” Ngumiti si Janus at ipinaliwanag, “Miss Dorothy, iba ang realidad sa mga pelikula. Sa pelikula na ‘Young and Dangerous’, madalas dinadala ng bida ang mga tauhan niya para pumatay ng mga tao kung saan-saan. Pero, sobrang bihira nito sa realidad. Karamihan ng mga crime organization ay may mahigpit na panloob na herarkiya at malinaw na paghihiwalay ng mga gawain. Ang lahat ay may papel sa organisasyon. A

Baka maniwala pa ako. At ayoko na. Ayoko nang maging babaeng palaging naghihintay sa kalahating katotohanan. Kaya huminga ako nang malalim. At saka ako dahan-dahang lumingon sa kanya. Nakatayo pa rin siya sa gitna ng safe room. Walang galaw. Walang control. Walang pader. Just a ruined man wearing the face of someone dangerous. At sa unang pagkakataon—