Deadly Illusions Novels & Stories

At pangatlong beses pa lamang ngayon… Hindi ko alam kung takot at umiiyak ba ako, dahil kung mawawala si Wade ay hindi ko makakamtan ang hustisya na ninanais ko o dahil gumagaan na ang pakiramdam ko kay Wade? Para akong tànga. Hindi ba’t dapat ay masaya ako ngayon dahil duguan ang taong kinamumuhian ko? I want him dead but…but I think, not this way. Siguro…Siguro kaya ako umiiyak ay dahil gusto kong ako mismo ang kikitil ng buhay niya at hindi ang ibang tao?

Everyone can feel déjà vu pero parang malaking parte ang mga malilit na bagay na iyon sa buhay ko, sa pagkatao ko. Sa labis kong pag-iisip ay nakarinig ako ng tunog ng makina. Makina sa hospital kapag may namamatay. That noise of the flat line. Napa-upo ako sa sahig at agad tinakpan ang mga tenga gamit ang magkabilang kamay ko.

"At hindi kita titigilan hanggang hindi ko nalalaman ang totoo." Nanatili siyang tahimik, ngunit sa loob-loob niya, alam niyang nagsimula na ang isang laban na hindi na niya maaaring takasan. Isang laban na maaaring magbalik ng lahat ng sakit, lahat ng alaala, at lahat ng damdaming inakala niyang matagal nang namatay. Ang tanong—handa ba siyang harapin ang lahat ng ito?

muling banggit ni Franco sa pangalan niya. Umiling si Cleo nang maraming beses. Sinampal din niya ang kaniyang sarili. Hindi kaya nananaginip siya at binabangungot? Hindi niya kayang tanggapin ang nakikita. Muli niyang nilakasan ang loob upang tingnan si Franco. Nagbabakasali siyang naglaho na ito at panaginip nga lang ang lahat o ‘di kaya’y bunga ng halusinasyon. Ngunit naroroon pa rin si Franco, nakatitig sa kaniya habang lumuluha. “Hindi ka totoo. Wala ka rito. Matagal ka nang wala,” mariin niyang wika.

tawag ng binata at tumingin ako ng diretso sa mga mata niya. Unti-unting nagtutubig naman ang mga mata ko. “G-gusto nila ako patayin. H-hinabol nila ako. H-hindi ko alam kung bakit. Wala naman akong kasalanan sa kanila. Marami s-sila. May mga b-baril. Natakot ako. Tumakbo. A-ayoko pa mamatay!” Napahagulhol naman ako.

binaril Niya ito sa ulo na halos nabingi ako sa tunog nito. Umagos ang dugo ni Julian sa daan. Bakit nabingi ang mga tao rito? May pinatay na nga bakit ayaw nila tumulong. "Bring her to the car! Jerome, clean this mess and make sure CCTV videos are deleted. I don't want my hands dirty again."

Untalan at tumalikod tsaka naglakad palabas ng silid habang nakasunod si Cryzel rito. HINDI MAIWASAN ni Cryzel na kabahan habang nagmamadaling maglakad patungo sa bloodletting room kasama ang isang nars na siyang mag-eexamin ng kaniyang dugo, nagpaiwan si Dr. Untalan dahil may kailangang asikasuhin na pasyente. Pagdating nila sa bloodletting room, biglang bumukas iyon at lumabas ang kaniyang kapatid na si Honeyzel.

Hindi ko matukoy kung ano iyon, but I was sure that it can kill me. Agad na hinawakan ako ni Vander and we started running. Binuksan ko naman ang utak ko para marinig ko ang paligid. "They are outnumbered. We can kill them." "Legendary is nothing with greater numbers of epics." "Ang tagal naman nilang mamatay, gusto ko ng matulog." Marami pa akong naririnig greed and fun. Sino ang pasimuno nito? Si Mr. Delacroix? But he's already in jail.

Ang kanyang berdeng esmeralda na mga mata ay sumasalubong sa kanyang mapupulang nagniningas na orbs. Hindi maiwasan ni Duke Raziel na titigan ang malambot at matambok na labi ni Lady Vienna. Hindi niya mapigilang isipin kung gaano niya kagustong ilapat ang sariling labi sa labi niya. Kinagat niya ang labi, ipinilig ang ulo para alisin ang iniisip. Sa halip, sumandal ito sa kanya at ipinatong ang baba sa mga balikat nito. Napabuntong-hininga si Lady Vienna ngunit walang sinabi, ang kanyang katawan ay ganap na nagyelo.

Pinatakan niya ng mabababaw na haIik ang ulo ko habang mahigpit akong niyakakap pabalik. Nang ilayo ko ang ulo ko sa kaniya, nagtagpo ang paningin namin. “Natakot ako.. Kasalanan ko kung bakit namatay si D-Dan,” umiiyak na sabi ko. Ngumiti siya at umiling sabay pahid ng luha sa mata ko. “Wala kang kasalan. Hindi mo kasalanan lahat.. You hear me, baby? Wala kang kasalanan..”