Dante's Circles Of Hell Novels & Stories

Nakita niya ang pamumula ng niyebe sa paligid nito. "Paola..." ang bulong niya ay tila isang dasal sa isang diyos na matagal na siyang kinalimutan. Mula sa likuran niya, narinig niya ang mabibigat na yabag sa niyebe. Hindi ito ang mabilis na takbo ng isang sundalo, kundi ang kalmado at mapang-asar na lakad ng isang nanalo. "Tumayo ka, Kristoff. Huwag kang mamatay na parang aso sa putikan," ang boses ni Dante ay puno ng poot at aliw.

Doon, hindi ako lalamigin. Ngunit agad kong naisip ang kaniyang mga mata, ang mga matang walang emosyon habang pinapanood akong magmakaawa. Naisip ko ang envelope na naglalaman ng mga patunay na si Dante ay isang mamamatay-tao, at si Alexander ay ang diyablo na gumagamit sa akin bilang pain. "Hindi," pabulong kong sabi sa gitna ng dilim. "Mas gusto ko nang mamatay sa gutom kaysa mabuhay sa ilalim ng kaniyang kamay."

Matapos ang sunud-sunod na gulo at banta sa labas, tila naging isang isla ang kwartong ito—isang santuwaryo kung saan bawal ang ingay, bawal ang tanong, at bawal ang katotohanan. Nakatayo si Dante sa tapat ng bintana, nakatanaw sa dilim ng kagubatan na pumapalibot sa mansyon. Ang kanyang silhouette ay tila isang estatwa ng kalungkutan at kapangyarihan. Lumapit ako, hindi dahil kailangan ko, kundi dahil ang bigat sa aking dibdib ay hindi na kayang dalhin ng sarili ko lang.

Hanggang sa nagkaroon ng malaking hidwaan sa pagitan ng mga Banal at mga nasasakupan ng Hari ng kasamaan. Nagkaroon ng malawakang himagsikan, digmaan at patayan. Hanggang sa tuluyan silang ipatapon sa kalaliman kung saan tanging liwanag na nagmumula sa mainit na apoy, mga nagbabagang mata ng demonyo o diyablo. Nakakakilabot na hiyawan ng kapighatian sa mga mortal ang maririnig. Tanging kadiliman na walang-hanggang ang makikita sa buong paligid na tanging sa "Empyerno" kung tawagin lang malalasap.

​Ang Sector 7: Ang Impiyerno ni Dante ​Pagdating sa Sector 7, itinulak sila sa loob ng isang abandonadong bodega. Lumabas si Dante mula sa dilim, may hawak na baril at puno ng kayabangan. ​"Ms. Sandoval, Lolo, at Martha... pasensya na sa abala," tawa ni Dante. "Gusto ko lang namang makita kung gaano kabilis tumakbo ang 'hero' ninyong si Cyrus kapag nalaman niyang mamamatay na kayo."

Naririnig niya ang bawat kaluskos ng dahon at ang bawat patak ng hamog. Nang marating niya ang pintuan ng templo, dahan-dahan itong bumukas. Sa loob, ang paligid ay puno ng mga kandila. Ang amoy ng insenso ay nakakahilo. Sa dulo ng altar, nakita niya si Dante, nakaupo sa isang trono na gawa sa bato. At sa paanan nito, nakahandusay ang isang katawan na nakabalot sa itim na tela.

"Sino ang nag-utos sa iyo? Si Julian? O ang Obsidian Circle mismo?" Ngumiti si Maria, isang ngiting mapait. "Ang Circle ay hindi isang grupo ng mga tao, Dante. Isa itong sistema. At kahit patayin niyo ako ngayon, hindi niyo matatakasan ang utang ng mga magulang niyo." Sa isang mabilis na galaw, bumunot ng baril si Dante. Pero bago pa siya makapagpaputok, isang sniper shot ang tumama sa lupang malapit sa paanan niya. Alabok ang tumalsik.

ungol ko. "Ano ba talaga ang alam mo tungkol sa babaeng ito?" pigil niya. "Sa pagkakaalam natin, si Dante ay isang snitch at isa siyang halaman! Dinala siya ni Dante sa iyo para makakuha ng impormasyon para makapagsampa sila ng kaso laban sa atin!" "Hindi siya halaman," sagot ko, umiiling. "Hindi mo maaaring malaman 'yan, Roman."

Ang langit ay natakpan ng madilim na ulap, at kasabay nito, ang mga bulaklak, damo at mga puno sa lupa sa loob ng ilang daang milya sa paligid pagkatapos ay agad na nagyelo — lahat ng mga halaman ay nalanta at naging dilaw! Bang! Sinundan iyon ng isang malakas na ingay. Ang lupa sa ilalim ng mga paa ni Darryl ay nagsimulang maghiwalay. Ang lava sa ilalim ng lupa ay sumubsob paitaas tulad ng mga dragon ng apoy habang pinaikutan nila ang katawan ni Darryl! Ang Grand Destruction Art ay mayroong tatlong mga antas! Ang unang antas ay ang Single Finger Wonder.