Dark Assassin Novels & Stories

Maraming salamat po sa lahat ng sumubaybay sa unang serye ng Dark Secret Series. Sana po ay suportahan at basahin n'yo rin ang ikalawang serye nito na pinamagatang The Mafia's Prized Possession. Mababasa at makikita na rin po ito sa goodnovel app. Maraming salamat po ulit at magkita-kita tayong muli sa susunod na kabanata.

Pero tinawanan lang niya ako. "Huwag ako, Tanya. Your stupid plan won't work," matalim na sambit ko saka mabilis kong pinulot ang baril na binitawan niya saka tinutok sa kanya. Hindi niya inaasahan iyon kaya kita ko ang pagdaan ng gulat sa mga mata niya. It's my time to smirk. I have no plans to kill her because I am not a killer. I thought I am in favor now but I forgot that she's one of the best assassins of the largest organization in this country. Kaagad niyang sinipa ang kamay kong may hawak na baril kaya mabilis ko iyong nabitawan.

Each one of them was skilled, capable of dodging bullets and returning fire with deadly precision. B*llets flew past Dark, but none of them hit him. Even the b*llets seemed to be scared of him. The sn*pers, stationed on the rooftops, continued to eliminate the Bulldogs trying to aim at their boss. Dark moved swiftly, sh*oting every enemy in his path. With every encounter, he k*cked their ass*s, slammed f*sts into their stomachs, and sh*t their h*ads without mercy. His fury burned hotter with every step, knowing that his family-Cassandra and his kids-were inside the hospital. He needed to wipe out every last one of these bast*rds to reunite with them, to finally meet his two little m*nsters.

Hindi niya akalain na dito pala niya ulit mararamdaman ang awa kaya hindi siya nag-alinlangan na palipatin ito sa penthouse niya. Maganda nga si Seraphim Anastasia. Namana nito ang aristokratong mukha ng yumaong Arandia na lolo nito. Matangos ang maliit na ilong habang malambot ang asul na may pagkakulay abo nitong mata at ang kulay lila na umiilaw sa gitna ng mata nito sa tuwing natatamaan ng araw. Mahaba rin ang alon-alon nitong buhok at maputi ang mapapayat na mga braso at higit sa lahat ang walang pintas nitong manipis at mapupulang labi.

tanong ko sa mga kapatid ko. “Georgina Love!” sagot ng Mama ko. “Precisely!” sagot ko. “Love kasi ang screen name na binigay sa akin ni Christian.” “Sino naman si Christian? Yan na ang boyfriend mo?” tanong ni Kuya Hunter. “Alam ninyo? Para kayong mga imbestigador!” sgot ko. “Siya ang aking agent.” “Anong agent? Agent 007?” patawang tanong ni Kuya Hunter. Si Kuya Phillip na siyang nagmamaneho ng van ay ngingiti-ngiti habang pasulyap kaming tinitignan sa rear view mirror.

“Don’t move.” I froze. My bare feet felt glued to the cold marble floor, the stranger’s voice cutting into me like the steel barrel of the gun he aimed at my chest. He wasn’t part of Zech’s men. I could tell. He was too clean, too quiet—like a ghost who knew how to kill without sound. He wore black from head to toe, tactical gear snug to his tall frame. His eyes were sharp, unreadable. “Who are you?” I asked, barely above a whisper.

" sinabi ng assassin saka niya nilamon ng halik ang dalaga. Bilang mamamatay na tao, ay sing-lamig na ng yelo ang kanyang damdamin. Walang emosyon, hindi katulad sa iba. Dahil diyan, wala nang sumagi sa kanyang utak. Siya ay matalas at matalino, at physically strong and fast, na may pambihirang koordinasyon ng kamay, mata na taglay ng lahat ng tunay na kahusayan ng isang sekretong tao na nagtatago sa dilim. "Ahhh..gusto ko ang alaga mo.. mahaba. Ahhh!" sinabi ng dalaga habang umuungol. "Sayo lang yan, kung gusto mo.." "Oo gusto ko.." sagot ng dalaga. "Gusto ko ako lang ang k*k*nt*t sayo.." bulong ng assassin, saka napahawak sa malulusog niyang pwet. "Sige.. angkinin mo ako. Gusto kitang angk

But losing her… that, I won’t allow. Isang tao sa dulo ng bar ang gumalaw nang kakaiba. Naka-bonet, at sa kanang braso niya ay may tattoo—Big Bang Assassin. Matagal ko na silang binura sa listahan ng mga buhay. So bakit may isa pa sa kanila rito? “Eyes on the left,” bulong ko sa comms. “Target moving.” Tahimik ang lahat, ngunit ramdam ko ang simula ng unos.

“Anastasia.” His voice cut through the silence like the low roll of thunder across still waters—deep, refined, and impossible to ignore. It yanked me out of my thoughts and back into the room thick with old ghosts and newer power. There he was—Davidson Grey. Now seated where my grandfather once ruled, behind the helm of N.S.A a man carved from the same stone, only colder. My father’s brother. My uncle. “Good morning, old man,” I greeted him with a half-smile, trying to cover the ache in my chest with a veil of calm.