Dark Shadow Novels & Stories

Tahimik ang buong hall, pero ramdam mo sa hangin ang dugo ng mga natalo para sa moment na ‘to. Sa dulo ng marble floor, nando’n ang Throne of Shadows — puro black steel at onyx, may ukit ng mga pangalan ng kumpanya at pamilya na gumuho sa ilalim ni Damian. Sa tabi nito, for the first time ever, may second throne. Mas maliit. Mas elegant. Pero pareho ng metal. Akin. --- Pagbukas ng malalaking doors, lahat natahimik.

Kung all black ang suot mo at walang kahit anong metal na pwede lumikha ng kahit anong ingay mas ligtas ka. Sa nakikita ko ang dagger nito ay kumikislap kapag natatamaan ng liwanag at kahit walang liwanag reflection sa camera dito siya mahuhuli, dahil sa black and white na features ng CCTV camera. Ibig sabihin nito hindi ito nag iisip sa kilos niya. Naka lapit na ako bago pa ito makasugod at agad ko kinuha ang hawak nito at tinakpan ko ang bibig nito. “Subukan mo mag ingay ako mismo mag sasabi sa target mo na ikaw si Lieve Eostre Lambrix..” banta ko dito at nakita ko na tumingin ito sa akin.

Baka mapahamak pa ito. Eksaktong pagkapasok namin sa loob ng silid na pinasukan ko kanina ay bigla na lamang na namatay ang lahat ng ilaw nang parehong nasa loob na kami. At parang may tv na binuksan. Isang projector screen pala ang naturang cloth wall na nakapalibot sa pinaka-gitnang bahagi ng silid na ito.

Ngunit maya-maya lang, ilang hakbang ang narinig ko mula sa aking likuran. "Ang ganda ng view, hindi ba?" sambit ng isang lalaki, dahilan upang kumunot ang aking noo. Marahan akong lumingon at nakita ang isang lalaking may magandang kasuotan. "Hello, ako si Dark," aniya habang nakangiti ang labi. "H-Hello. A-Angel... Angel ang pangalan ko," tugon ko sa kanya. Diretso siyang lumakad patungo sa aking tabi, saka tumingin sa malayo at madilim na langit. Makalipas ang ilang segundong katahimikan, muli siyang nagsalita.

Aakyat na Sana kami nang naisipan naming maupo muna. "Wind Astillero." "They said don't trust people. Because life is full of fake people. And even your shadow will leave you when darkness come. C'mon, I won't do that. Ya'know, I am a trusted one, I won't leave you hanging. I'll be with you..in the dark. Coz that's my favorite place to make you safe and wild." Pinaka mahaba at pinaka nakakairita. Hays. "Shadow Astillero."

Mukhang wala namang nakapansin sa aming dalawa dahil nasa pinakamadilim na sulok kami kaya tahimik naming tinuloy ang sayaw. The night is perfect for me. With a stranger who's dancing me slowly in the dark. It feels like a Disney's fairytale story. Pakiramdam ko nasa isa akong movie. Parang may mga alitaptap na lumilipad sa paligid tapos kaming dalawa lang ang tao sa mundo. Iyon ang nararamdaman ko. Gusto kong kutusan ang sarili ko sa naisip. Gano'n ba ako kahopeless romantic para mainlove agad sa lalaking kakakilala ko lang?

May apoy na gumapang sa kaibuturan ko nang sagutin ko siya without sparing her a glance. Bree didn't see it. But I can't lie to myself. For a split seconds, alam ko kung saglit na nalaglag ang maskara ko. Sa ilang segundo, hinayaan kong bumaba ang pader na matagal nang nakapalibot sa akin. I, Lev Petrov, let my darkness fall. It's untraceable to the human eyes but it's there. I let myself dream and hope.

Bumaling siya ng tingin sa amin at ngumisi sa amin ng nakakaloko. "Am I right, peasants? Each one of you possess darkness. Killing is a crime and crime belongs to darkness. Our shades are black with the highlights of white. Life is boring without a touch of darkness." Nakagat ko ang ibaba kong labi bago napa-yuko. Sumulyap ako sa kanila na mga naka-iwas ng tingin sa isa't isa.

(Bridge) “It doesn’t need a spark to glow It doesn’t need the world to know The rarest kind of majesty Is found in total secrecy...” Nakita ng lahat sa dambuhalang 8K LED screens ang reaksyon ni Haven. Ang kanyang mga mata ay nangingilid ang luha, kumikinang sa ilalim ng mga ilaw ng stadium, habang ang kanyang labi ay bahagyang nakangiti—isang ngiting puno ng pagmamalaki at wagas na pagmamahal. Sa gabing ito, ang Shadow Reaper ay tuluyan nang naglaho; ang natira na lamang ay ang babaeng nagngangalang Haven, na sa wakas ay malaya na. Hindi na niya kailangang humawak ng armas; ang musika ni Sirius ang nagsisilbing kanyang pinakamalakas na kalasag laban sa pait ng nakaraan.

[The Unmasking] Ang "Library of Shadows" ay hindi lamang isang imbakan ng mga dokumento; ito ay isang buhay na monumento ng pagsisisi. Ang bawat pahina ay amoy luma, ngunit ang impormasyong nakapaloob dito ay sapat na para magliyab ang buong mundo. Sa loob ng silid na ito, kung saan ang tanging liwanag ay nagmumula sa mga solar-powered monitors at ilang piraso ng kandila, hinarap nina Ryella at Vladimir ang pinakamabigat na katotohanan ng kanilang buhay.