Dead Weight Mga Nobela at Kwento

At alam nilang lahat iyon. Napansin kong nanginginig ang kamay ni Zara. Good. Dapat lang. Dahil simula pa lang ito. “What kind of joke is this?” malamig na tanong ni Damon habang pilit inaayos ang ekspresyon niya. Tumaas ang kilay ko. “Joke?” Tumawa ako nang mahina. “Do I look like I’m joking?” “You’re already dead. That’s what we know,” sabi pa niya.

Ngisi kong wika na mas lalo niyang ikinalunok "I-i'm sorry please f-forgive m—" "Too late, It's fucking too late, You already messed with me so just accept the consequence of your action, but before you die, let me introduce myself first. I'm DEATH GLASS the Rank 3 in the Mafia World." Malamig kong wika at bago pa siya makakilos ay kinalabit ko na ang gantilyo ng baril na hawak ko at walang kurap na pinasadahan ng tingin ang bala na unti unting tumagos sa noo niya dahilan para bumulagta siya sa sahig at dumaloy ang masaganang dugo mula sa kanyang butas na noo.

Mga wala ng buhay dahil pare-parehas na may tama ng baril sa dibdib. 'Ito na yun, ang mga tao na dekada ng nawawala' wika ni Xyrene sa isipan at isa-isang tinignan ang mga bangkay na naliligo na sa sarili nilang mga dugo. Iginala niya ang tingin at nakita niya hindi kalayuan sa kanya si Aurora at Vivien na kapwa humihingal habang hawak ang mataas na kalibre ng baril.

Kinakabahan na sambit nito "She's dead, dad! My daughter died!" Nai-tikom nilang lahat ang bibig ng tumaas ang boses ni Dawn At base sa reaction nito ay hindi mali ang kanilang narinig. Wala na si Zeri. "Sigurado ba kayo? Nakita niyo ba ang bangkay niya? How can you assumed that she's already dead?" Sambit ni West "Sumabog ang buong headquarters mom, naroon siya sa loob. Sa tingin niyo ba may bangkay niya pang makukuha sa lugar na iyon?" Hindi nakasagot si West sa sinabi ng anak

“Sige. Mangyaring tingnan mo ako kung gayon." Nakaramdam na si Harvey ng patay na hangin na lumabas sa katawan ni Watson ng makipag ugnayan ang dalawa. Ano ang dead air? Sa madaling salita, ang isang tao ay mapupuno ng kalungkutan kapag ang kanilang kapalaran ay naging lubhang masama sa kabila ng pagiging malusog. Ang dead air ay karaniwang nagpapakita sa mga matatandang nasa bingit ng kamatayan...

Para siyang teacher na nag-e-explain ng lesson pero 'yong tipong maaaliw ka sa pakikinig sa kaniya. "Can you feel it? The dead weight of your legs from the sleeping pills, the dizziness from the alcohol, the soft throbbing of your pulse as blood is pumped out your wrists? That's it. That's what we've been waiting for, that's the quiet comfort. The beauty of dying." mala dramatiko niyang bigkas na para bang dinadamdam ang bawat salita.

basag! Ang kanilang nagpupumiglas na anyo ay agad na tumahimik, ang mga tunog ng crunching buto ay isang sigurado at nakakagigil na tanda ng kanilang pagkamatay. Thud! Niluwagan ni James ang pagkakahawak sa kanilang mga leeg, at ang walang buhay na mga katawan ay bumagsak nang husto sa lupa, na nag-udyok ng mga patong ng alikabok.

' tanong ko sa isipan ko. Pagod na pagod na ako at natutuyo na rin ang bibig ko. Hindi ata Live Suicide ang tatapos sa buhay ko, kundi mamatay pa ata ako sa kapaguran at dehydration bago pa man ako makapunta roon. Wala bang pa last sapper ang Live Suicide or marangyang helicopter ang maghahatid sa akin papunta roon sa lugar? Hindi 'yong dadaan ka pa rito sa napakahirap na route, masyadong tagong-tago, e. Mamamatay ka na nga lang, papahirapan ka pa. What a life!

It looks like a place from the underworld risen from it's slumber and preparing to welcome the sinners to hell. Ang paligid ay nababalot ng maitim na usok at mga abo na sumasama sa ihip ng hangin. Maraming mga nagkalat na mga patay na mga rebelde at kasama din ang mga walang buhay na mga eon na pinaslang ng mga rebelde. The place can almost be called as graveyard dahil sa mga patay. Tumulong na sina Haze sa pagpaslang ng mga rebelde. Si Josh ay sanay na rin sa pakikipagpaligsahan kay kamatayan kaya hindi naging mahirap sa kanya ang pagkitil ng buhay.

It was satisfaction. She was his possession now. His little dove in a gilded cage. And through her, Xerxis would burn. He stubbed out the cigarette and stood. The first rays of dawn sliced through the horizon, painting the room in pale gold. To others, morning was a promise of peace. To Hades, it was the beginning of war. Hades walked down the long corridor, the weight of silence following him like a shadow. The night air inside his mansion was cool, sharp, and disciplined—just how he liked it. Nothing moved here without his permission. Not even breath.