When Life Sucks Novels & Stories

I don't care about money. I just wanna cut my lifeless life. I am so so tired.. I just wanna put an end to everything. Is it my fault, too, if I can't find anymore a reason to live? My life is messed up. I messed up! "Come on. Mag bihis ka na.." Pilit akong hinihila ni Zamantha. Even she got to join with my cousin's nonsense. Dahil ang kukulit nila sa huli napapayag din nila akong sumama sa trip nila.

It is so hard na sinasarili mo ang mga problema, ni wala kang masandalan. Napangiti siya ng mapait. Do I really deserve this? Why does life is very cruel?

I saw her watching the player number 6, Eleazar. Ano kayang pakiramdam na sobrang laya mo sa lahat? Yung tipong walang kahit anong komplikasyon ang mahalagay ay nabubuhay ka at ang hinihintay mo na lang ay ang buhay mo sa future. Sometimes I envy some people because I know I can't have their life. I couldn't be like them. I will forever be chains in my darkness. And the truth is just so hard to accept. I am sick. Very sick and the worst is...I'm dying.

At saka nangyari ang pinakamasaklap na timing sa buong buhay ko. Sa katahimikan ng opisina, sa mismong pinaka-wrong timing na moment… Sakto namang lumipat ang tunog sa loudspeaker. At bumagsak ang huling linya ng kanta—malakas, buo, at punong-puno ng emosyon: "My life is INCOMPLEEETE~~" Shet.

Pumikit ako at nanatiling tahimik. “...But, you know, hurting doesn’t symbolize weakness. Mayroong mga bagay na akala natin hindi natin kaya pero at the end of the day, hindi natin namamalayan na kaya natin iyong lagpasan.” he said in monotone. “Life is about suffering, it isn't life if you’re not hurting…because if life has no suffering, what’s the purpose of living?”

Baka nga kasalanan na nabuhay ako sa mundong 'to kaya ngayon ay pinagbabayad ako. "Haha! Kasalanan ko ba? Kasalanan ko ba? Ginusto ko ba 'to? Alam ko ba 'to!" Parang gusto ko na lang kamuhian ang mundo dahil sa sakit na ipinaparanas nito sa akin. "Ito na nga oh. Binabayaran k-ko na. Masaya na ba kayong lahat!" Malakas kong inihampas ang bote sa sahig dahilan ng pagkakapira-piraso nito at kumalat sa gilid ko. Saan pa ba tutungo ang buhay ko? Sirang-sira na ang buhay ko! Paano ko pa ba magagawang magpatuloy?

Pagkaraan ng ilang minuto ay tuluyan nang dumilim ang aking paningin at nawalan na ako ng lakas. 'What a miserable life, I guess this is it for me.' Naisip ko nalang sabay pikit ng aking mga mata.

' tanong ko sa isipan ko. Pagod na pagod na ako at natutuyo na rin ang bibig ko. Hindi ata Live Suicide ang tatapos sa buhay ko, kundi mamatay pa ata ako sa kapaguran at dehydration bago pa man ako makapunta roon. Wala bang pa last sapper ang Live Suicide or marangyang helicopter ang maghahatid sa akin papunta roon sa lugar? Hindi 'yong dadaan ka pa rito sa napakahirap na route, masyadong tagong-tago, e. Mamamatay ka na nga lang, papahirapan ka pa. What a life!

“Mr. Rockefeller, hindi kita kailanman sapat na mapapasalamatan sa ginawa mo.“ Ang mga Yowell ay nakampante at tumingin kay Alex na may pasasalamat. Naguluhan at nagulat si Anna dahil hindi niya inaasahan ang mga bagay na magiging ganito. Kinaway ni Alex ang kanyang kamay at sinabing, “Mr. Yowell, kung pinagkatiwalaan mo ako, maaari kong pahabain ang iyong buhay ng isang dekada. Sayang ang pinagdaanan mo ngayon lang. Maaari ka lamang mabuhay ng hindi hihigit pa sa limang taon kahit na uminom ka pa ng Life Pill. Ang ginawa ko lang ngayon ay bigyan ka ng isa pang araw ng pamumuhay. Ngayon, ang lahat ay nakasalalay sa concoction ng Life Pill.“

Wala akong mapupuntahan, wala akong matatakbuhan. “I a-am tired of my life...” saad ko sa gitna ng paghikbi. “I want to end this miserable life.” Tumulo ang mga luha ko. At kasabay ng pagyakap sa akin ni Trinity ay ang malakas na paghagulhol ko. My life is over. It ended long ago. I don’t know why I am still breathing. Lalaban pa ba ako? Pero paano? Kaninong kamay ang hahawakan ko?