Dead Silence Novels & Stories

Ang malamig na liwanag mula sa LCD screen ay nagbibigay ng nakatatakot na anino sa kanyang mukha na tila ukit sa matigas na bato—walang emosyon, patag, at puno ng matinding poot sa kasalukuyang pamahalaan. ​"Pumalya ang paunang operasyon ni Rene," malamig na wika ni Silas, habang tamad na nilalaro ang isang metal bullet casing sa pagitan ng kanyang mga daliri. Ang ritmikong tunog ng bakal sa bakal ay umaalingawngaw sa loob ng sementadong bunker.

Nanatiling tahimik ang buong silid matapos mabanggit ni Dera ang mga salitang matagal nang nakabaon sa kanyang alaala. "The wrong brother died." Parang huminto ang oras sa loob ng kwarto. Walang nagsalita. Walang gumalaw. Maging ang mahina at regular na tunog ng air conditioner ay tila naging mas malakas dahil sa bigat ng katahimikan na bumalot sa lahat.

“Mianhajiman neon jug-eoya hae. (Patawad, pero kailangan mong mamatay.) Nag-angat ng kanyang mukha si Cedric at matapang na sinalubong ang dulo ng baril ni Song-I. Nagpanagpo ang kanilang mga mata at sandaling nagkatitigan sa isa’t-isa. Pagkatapos niyang magbitaw ng ilang salita ay nangibabaw sa loob ng silid ang tunog ng silencer dahil sa tatlong bala na kanyang pinakawalan.

CHAPTER 121 – “They Want Us Gone, Not Dead Yet” “In this world, you don’t need to kill someone to erase them.” Hindi baril ang unang tumama sa’min. Hindi rin dugo. Kundi katahimikan. The kind of silence that comes after people decide you no longer exist. Nakatitig ako sa television screen sa loob ng maliit na safehouse habang paulit-ulit na lumalabas ang pangalan ni Torren sa balita.

His mind flashed to the Ultimate Line he had told her in Venice: 'I took you so I’d have someone beautiful to watch the world burn with. "I lied, Ryella," he whispered to the cold steel door. "I don't want to watch the world burn. I just want to watch you breathe." He pressed the button. A high-frequency scream tore through the ship. Not from Ryella, but from the Hive itself. The golden light suddenly reversed, siphoning back into the floor panels. Inside the room, Silas’s back arched, his chest caving in as his artificial heart received the kill-command. He slumped over, silent and still.

"Tama po kayo, Maitre. Kumikilos na si Elite L sa ngalan ng utos ng Lieutenant Colonel na kapatid niya rin. Any hour, Au clair de lune will vanish on surface. Opo, masusunod po." Napahawak si Eleuthera sa pader, napangisi, ngising halo-halo ang dahilan. Araw ba ng dismaya ngayon? Siya ang casualty at ang mga taong malalapit sa puso niya ay ang parasite. Sa wakas naramdaman na ni Darren ang presensya niya, tumama ang natatakot at puno ng kaba na mga mata nito sa kanya. "E...lleuthera."

Fake din ang profile picture ko. Sinimulan kong hanapin ang account ni Mildred. Hindi ko pala alam last name niya. Hinanap ko ang isa sa bantay dito sa MANSION. Nakita ko itong nagyoyosi sa gilid. "Excuse me, kuyang malaki ang muscles, pwede magtanong?" "Kayo pala Madam. Patayin ko muna ito." Inapakan nito ang sigarilyo hanggang mamatay. Humarap ito muli sa akin.

Si Kien talaga ang palaging pumapasok sa utak ko. "I can't," mahina kong sabi. Bumuntong-hininga si Reizel. "Hayy, ewan ko sayo. Makabasa na nga!" padabog niya pang binuksan ang libro na nasa tabi ng iPod niya. Her Physiology book. Bumuntong-hininga na rin si Larriel at bumalik rin sa pagbabasa. Ako naman ay naiwang nakatingin pa rin sa direksyon nina Kien. Di pa ata sila nakita nina Larriel.

“Go ahead. Be my guest. Bye.” Kinalabit ni West ang gatilyo. The silencer turned the shot into a muffled thud. But no blood followed. Nanatiling nakaluhod si Natasha, tagaktag ang malalaking butil ng pawis at labis ang panginginig ng katawan. Nakaramdaman ito ng ginhawa ng walang maramdaman ng mainit na likido na kanyang noo. Her lips trembling too much to speak.

Deadma. At sa mismong sandaling iyon, tila may narinig pa siyang huni ng uwak—“kraaa! kraaawk!”—na parang sinadyang pang-background music ng kapalaran. Napalingon ang lahat, naghihintay ng kahit anong reaksyon mula sa kaniya… pero wala. Flat line. Walang bakas ng ngiti sa mukha ni Mira. Para bang naka-off ang lahat ng emosyon niya. Walang kilay na umangat, walang pulso ng kaba—walang kahit anong drama.