Dead Weight Mga Nobela at Kwento

Pero hindi pa rin sapat. Lumapit ako sa barbell. Naglagay ng mabigat na plates. Deadlift. Isa. Dalawa. Tatlo. Bawat buhat ay parang binubuhat ko ang bigat ng buong mundo. Nanginig ang tuhod ko. Nanlabo ang paningin ko. Pero hindi ako bumitaw. Hanggang sa bumagsak ang barbell sa sahig. Malakas ang tunog. Huminga ako nang malalim. Parang may apoy pa rin sa dibdib ko.

“Lo, alam niyo namang hindi ganoon kadali ang gusto niyo. At isa pa, bakit naman kayo nagmamadali, balang araw mag-aasawa rin ako. Masyado pa akong busy sa pagpatakbo ng business natin.” “Kailan pa, pag hindi na ako humihinga? Nakung bata ka, gusto ko bago ako mawala sa mundo ay makita kong may pamilya kana, at nang mapanatag naman ang kaluluwa ko sa kabilang mundo.” “Lolo naman kung makapagsalita kayo parang may taning na ang buhay niyo. Sa nakikita ko malakas pa kayo sa kalabaw. Mahaba pa ang buhay niyo.”

Marami sa kanila ang nalilito sa kanya. Dahil sa pagtataka, nagtanong ang isa sa mga nilalang, "Anong problema, Wyot? Bakit ka biglang nagsalita?" Mataimtim na tugon ni James, "Nararamdaman ko ang Dead Energy mula sa kanila. Kung hindi ako nagkakamali, ang mga nilalang na ito ay namatay na matagal na ang nakalipas. Gayunpaman, mayroon silang hindi namamatay na katawan. Ang mga masasamang kaluluwa ay inilagay sa kanilang mga katawan. Hindi na sila nabubuhay na nilalang kundi mga espiritu ng kamatayan."

Ang petsa ay ang araw ng kamatayan niya. “Lyara, kung nababasa mo ito, tumakas ka na. Hindi ako namatay sa overdose. Huwag kang magtitiwala kay Death. Buhay pa ako, anak...” Napahawak ako sa aking bibig. Buhay si Mommy? At kung buhay siya, nasaan siya? At anong plano ni Death sa amin. Pero sino ang inilibing namin? Hindi ko na maintindihan kung ano ang nangyayari. Pero ang mas kinatakot ko ay hindi ang katotohanan kundi si Death na galit na galit habang nakatingin sa akin. Hindi ko napansin ang pagbabalik niya.

Until no one left standing. They finished everyone. Walang kwenta rin naman kung may iiwang buhay. Makukulong nga pero lalaya rin at balik sa dating gawi. An endless cycle of crime. "Okay ka lang?" tanong ni Rayven. "I'm good." Tiningnan niya kung may natitira pang buhay sa mga katawang nakahandusay doon. Wala na. All shots are fatal. Head and chest.

"Tama, ang tatlong araw na deadline… Gaano na ba ako katagal nawala?!” Hindi niya alam dahil siya ay nawalan ng malay, pero hindi na siya nakakaramdam ng anumang hindi komportable. Sa katunayan, ang death pill na pinainom sa kanya ni Elder Fango ay ganap nang nawala sa kanyang katawan! "Yun ba ay dahil sa Celestial Dew?" naisip niya. Noong sandaling iyon, may pamilyar na mukha na pumasok.

Walang bintana sa loob kaya hindi ko alam kung may araw pa o tuluyan ng sumapit ang gabi. "Tomorrow night, he dies. Not just him — his name, his legacy, everything tied to his blood will be gone. I’ll wipe them all out, one by one, until there’s nothing left to remember. And you? You’ll be right there, watching. You’ll see the fear in his eyes. You’ll hear every scream, every breath he struggles to take. And you won’t be able to do a damn thing about it.”

Nabitin ang luha niya nang makitang tila pinapagalitan nito ang sarili. “I’m dead. I’m f ucking dead,” he murmured under his breath like he already has a death sentence.

Nang makitang may nagbubukas na ng pinto ay pina-andar ko na ng mabilis ang kotse. Inutusan kami ni DEATH na 'itapon' daw siya kung saan siya nanggaling. So, tinapon nga namin siya. Kasama ang bola na pinagmulan noon ng kababalaghang nangyari kina DEATH. Ngunit nagmukha na iyong simpleng bagay na wala nang pakinabang unless ire-recycle. I don't even know what it is made of pero ilang milyon siguro ang halaga 'non kung ibebenta. Mabigat, eh. At halatang mamahalin. Nang maka-uwi kami ay naabutan namin silang nagkakagulo. Nakarinig ako ng mga ungol at halinghing. Nang makarating kami sa sala ay nakita namin si DEATH. Umuungol---WTF!?

Tulad ng kasabihan, kung mas maganda ka, mas magiging miserable ang buhay mo. Naghintay siya ng lagpas alas siyete at naging balisa siya habang walang paramdam si Cordy. Hindi sapat ang pahinga ni Cordy kagabi, hindi niya siguro plano na magtrabaho hanggang gabi, hindi ba? Sa tingin ba ni Cordy ay gawa siya sa bakal? Nagalit si Zoe habang iniisip ito at tumawag siya kay Cordy, ngunit nalaman niya na nakapatay ang phone ni Cordy.