Dear Self Message Novels & Stories

Sino pa bang magre-remind sa akin ng ganun? Kung siguro may makakarinig sa akin baka iisipin nilang may saltik ako. This is how I motivate myself. Kinakausap ko ang aking sarili para palakasin ang loob ko dahil sino pa ba ang gagawa nun para sa akin? Minsan tuloy kahit ako natatawa na lang din sa sarili ko. Hay buhay nga naman. Ang hirap maging mahirap, pero ganun talaga.

Kaya paano ko masisiguro na maayos lang siya? I sighed heavily and lay down on my bed, my chest tightening with unspoken worry. Then, almost against my better judgment, I decided to type a message: Ako: Hello, Vince. It's been months. You're not messaging or calling me anymore. For the last message that I will send you, I hope you're fine. Take care. I turned off my phone right away, slipped it inside my bag, and let the silence wrap around me until sleep pulled me under.

Nahiga ako sa kama namin, yakap ang phone ko sa dibdib ko na parang siya mismo ang hawak ko. Gusto kong nandiyan ako. Gusto kong hawakan ang kamay niya. Gusto kong sabihin sa kanya na ayos lang maging mahina, na hindi niya kailangang akuin ang lahat. Pero wala ako roon. At ‘yon ang pinakamasakit. Ilang minuto ulit ang lumipas at may bagong message na pumasok. Love: I just don’t want you to see me like this. You deserve to remember me… stronger.

Napangiti Ako sa sinabi nito kaya gumanti Ako ng yakap ng mahigpit. Nagising Ako sa tunog ng aking cellphone at binasa ang message."You are only Mine!" iyon ang nakalagay sa message. Nagtaka Ako ngunit wala pa Ako sa mood na pansinin ito kaya binura ko na lamang. Gusto ko sanang pumikit ulit ngunit ng makita ko ang oras ay bigla akong napabalikwas sa higaan."Sh@t! May meeting ang buong staff sa Hospital ngayon!"

At dahil wala naman akong magagawa, humiga na lang ako sa kama at kinuha ang cellphone ko. Ilang minuto ang lumipas nang may pumasok na notification. Si Nita. Agad kong binuksan ang message. “Sorry hindi ako nakatawag. May exam kami today. Happy Birthday, friend. I love you!” Napangiti ako. Pero kasabay noon ay may luhang bumagsak mula sa mga mata ko. Hindi dahil masama ang message niya. Kundi dahil pakiramdam ko ako ang pinaka-hindi mahalagang tao sa mundo.

"lintik!umayos ka self!focus!focus self!" Humiga akong muli sa kama at itinaas ang kaliwang kamay ko,tiningnan kong muli ang singsing sa daliri ko.malawak akong ngumisi."nagsisimula ka palang self,pero may improvement na,kunti pa,lina.kunting tiis pa."pabulong kong sabi sa sarili ko.

Pero may isang message doon na pumukaw ng pansin ko. "Hey, it's me Mrs.Deguzman, how are you hija? I message you because i want your present on out 30th anniversary. You know that right? Im thankful that Ice gave me your email add, i hope to see you tonight! I can't wait to have more chika on you haha." Message ni Mrs. Deguzman.

Pagkaraan ay lumapit ako aa salamin at pinagmasdan ang sarili ko. "Rhea, kaya mo yan!" Motivate ko sa sarili ko at nakangiting lumabas na. ***** FOLLOW ME, TIP ME, COMMENT, AND GODBLESS!

Pagkatapos kong basahin ang mensahe ko ay kaagad ko na itong sinend at ibinalik ulit sa loob ng bulsa ko ang cellphone ng pumasok na sa room ang adviser namin. xxx Naitawid ko ng maayos ang paboritong-paborito ng mga teacher tuwing first day of class ito ay ang introduce yourself na kahit kailan ay hindi mawala-wala. Kaso nga lang pumalya ako sa bandang huli dahil may pahabol pa ang class adviser namin na si Ma'am Daisy kung ano raw ang paborito kong motto sa buhay. Nagkagulo lahat ng neurons ko sa tanong na iyon dahil wala akong paboritong motto. Sa mga slam book na nasusulatan ko ay wala akong nilalagay sa tanong na: what is your motto in life? Hindi ko alam kung ano nga ba ang pumasok sa

--- --- At sa simpleng sandaling iyon. --- Naramdaman kong wala na akong kailangang patunayan. --- --- Hindi sa pamilya. --- Hindi sa mundo. --- Hindi kahit kanino. --- --- THE MESSAGE --- Kinabukasan... --- Habang nasa opisina ako ng foundation... --- May natanggap akong notification. --- --- Akala ko tungkol ito sa foundation. --- --- Pero nang buksan ko... ---