Tagalog Of Magnet Novels & Stories

Ito ang unang beses na hindi kami nagkita rito. Nagpatuloy ako sa pagkuha ng mga isda gamit ang net na may hawakang kawayan at nilalagay ito sa timbang dala. Maya-maya pa'y may naririnig ako. Kung hindi ako nagkakamali ay mga yabag ito ng tumatakbong kabayo at papunta ito sa aking kinaroroonan. Bigla akong kinabahan dahil alam kong hindi si Mang Tasyo 'yon. Hindi na nito kayang mangabayo dahil may edad na.

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

Na mas lalong nagpagulo sa akin. It's raining, am I right? I hate rain, I really did hate the rain. Lahat kami ay nagulat at napatingin sa pintuan nitong room nang bigla na lamang itong bumukas nang napakalakas dahilan para matakot ang iba. Isang malamig na ihip ng hangin ang bumalot sa amin.

Nasa gitna na sila ng mainit na tagpo nang maulinigan nila ang tunog ng digital door lock mula sa labas. Sabay silang natigilan. Nang matauha’y kusang nagiwalay ang kanilang mga katawan na animo’y mga magnetong hindi magkatugma. Kaagad na inangat ni Michael ang kaniyang shorts, si Michelle naman ay parang bola na gumulong sa sahig.

Itinago ni Alice ang magnet at bahagyang inilabas ang dila, parang batang nakaligtas sa kalokohan. ‘How unprofessional,’ bulong niya sa sarili. Kung siya ang gagawa, mas tuso sana. Isang karayom na nakatago sa tahi, sapat para masaktan ka nang hindi mo agad alam kung saan galing ang problema. O kaya’y thumbtack sa ilalim ng sapatos. Walang mangyayari habang naglalakad lang, pero sa sandaling gumalaw nang todo… doon mo mararamdaman ang tunay na sakit.

"N-no... Hunter... M-magpapaliwanag ako..." "Magpapaliwanag ka? Sige. Ipaliwanag mo sa akin ngayon. Ipaliwanag mo sa akin kung bakit kinailangan mong dalhin ang pera ko at ang mga pag-aari ko. Ipaliwanag mo sa akin kung bakit pinili mong makipag-tulungan sa mga Delgado at traydurin ako pagkatapos ng pinagsamahan nating dalawa. Was it money? The protection? Or did they threaten you and your family?"

sagot niyang nakatitig sa manggang hawak. "Halata naman sa'yo na walang kwentang tao ang iniiyakan mo, eh," medyo mayabang pa rin ang dating ni Rain pero in fairness kaunti lang. "May kahalong pagdadabog 'yang pag-iyak mo."

Nagtagpo ang mata namin at sa puntong iyon ay mas nagsilabasan ang mga luha ko. Litong-lito ang utak ko pero ang ang puso ko parang gusto nang lumabas. Nakakaramdam ng sakit at pagkasabik. "Naaalala parin ako ng puso mo, Aloisia. Magandang senyales iyon na balang araw maaalala din ako ng utak mo." Hindi ko na napigilan ay lumabas ang hagulhol ko sa bibig ko at yumakap sa kanya. Niyakap ko siya ng mahigpit na para bang matagal siyang nahiwalay sa akin.

Impatient kong tanong. "Lasong na kami pareho nang marinig ko ito kay Andres. Sabi niya 'mamaya, magmumulto nanaman 'yon'. Tapos bigla nalang siyang umiyak na parang bata. Ang gulat ko. Tinanong ko siya, 'sinong magmumulto, pre?' tas pinandilatan niya ako ng mata. Umiling ng sunod-sunod tas sabi wala daw siyang sinabing gano'n."

Maaga akong nagising para tulungan si Lola sa pagluto ng almusal. Maagang dumating ang mga magsasaka para daw kausapin ang mga bisita ni Nanay. “Manay, sisay a kaiba mong magayun na raraga?”-magsasaka Napatingin ako kay Nanay dahil sa tanong ng isang magsasaka habang nakatingin ito sa ‘akin. Tinatanong n’ya kung sino daw ang kasama ni Nanay na ‘raraga’ it means dalaga ‘magayun’ it means maganda ‘manay’ it means ate ‘sisay’ it means ‘sino’ in Bicol.