Dear Future Self Letter Novels & Stories

Lumapit sya dito at kinuha ito. "I found a letter." Lahat sila ay napa tingin sa kanya. Binuksan nya na ito para basahin. To Everyone, Siguro kapag nababasa nyo ito ngayon ay wala na ako. Don't get upset and don't blame your selves. Alam ko nang ano mang oras ay pananaw na ako at lilisanin ko na ang mundong ibabaw. Ang totoo nyan ay ayoko pa, gusto ko pang manatili ngunit kahit gugustuhin ko man ay hindi na kaya ng aking katawan. It's time for me to go back where I came from. However, you know that death is my biggest fear. But I'm happy not to die with pain. I'm so grateful na kapag natulog ako ngayon, I can die peacefully. I knew it already, alam kong mawawala ako sa piling nyo pero ang pa

Mga bagay na gusto kong gawin… Para sa sarili ko. “Travel…” bulong ko habang nagsusulat. “Learn something new…” “Start something of my own…” Napangiti ako. Ngayon ko lang ulit naramdaman na may future ako… Na hindi nakadepende sa kahit sino. Pero kahit ganoon… Hindi ko maikakaila. Namimiss ko sila. Si Damian. Namimiss ko kung paano niya ako alagaan.

"If I didn't care, I wouldn't call whenever I get the chance." Tahimik akong nakinig. "If I didn't care, I wouldn't be planning my future with you." Mabilis akong napadilat. "What?" Napatawa siya "You heard me." "Liam." "I'm serious." Parang lalo pang bumilis ang tibok ng puso ko. Future. Hindi biro ang salitang iyon. Lalo na para sa isang taong hindi naman sanay mangako nang basta-basta.

“Dapat may character na ‘Amina’ ang pangalan ng future child natin. I think honesty is the most important virtue.” “Huwag kang mag-alala. Hindi na ako titingin sa ibang babae for more than three seconds ever again.” “Decorate natin ang future home natin in a French vintage style, okay?” “Kapag nagsinungaling pa ako sa iyo, isusulat ko nang kamay ang isang buong reviewer book. Huwag ka na magalit, okay?” Bawat mensahe ay mula kay Lucien.

“Bakit naman sa future pa? Ang tagal pa noon eh.” “Hello, Mr Asuncion. Nag aaral pa kaya ako, so wala pa akong pambili ng ganito. Ayaw kong humirit ng ganito kay Dad because I know that it is too much. Kaya mag iipon na muna ako., sa future na siya, future dream.” “Akala ko ba ay ako ang future mo?” napatingin tuloy ako sa kanya nang may mahimigan akong pagtatampo sa boses niya. Pero hindi ako masyadong convinced sa pagtatampo niya.

agad naman nitong pinutol ang sasabihin ko, gamit ang hintuturo nito. "Lyka, ngayon kapa ba, mag aayaw? Ngayon lang ako hihingi sayo ng pabor Please anak gawin mo ito para sa sarili mo, para sa future mo, makakatulong sayo ito. Tsaka isapa kung hindi mo tatangapin yan. Wala kanang ibang choice kundi mag trabaho sa sarili nating kompanya." hindi na ako nakipag talastasan kay dad, alam ko namang ngayong araw ay talo ako, pero wag nilang expikin na magagawa ko nga ng maayos ang trabaho ko.

Sa apat na taon na iyon, hinanda ko ang sarili ko upang makamit ang pinapangarap ko. I will be an actress that everyone will be proud of. And everyone will never forget my name no matter time has pass by. I promise that to myself. "I still have works to do so I'll leave first. Feel free to roam around the company. You are a part of this now."

Kaagad akong umalis bago pa niya ako mapansin. ******* Ilang oras na akong nakatingin sa salamin. Nakatingin ako sa sarili ko. Ngayong gabi ay launching at company party. Napatingin ako sa envelop na nasa harapan ko. Resignation letter ko na ibibigay ko mamaya kay Timothy. Pinag-isipan ko ito mabuti kagabi at handa na akong magresign sa company niya. “Kaya mo ito,” kausap ko sa sarili ko.

I marvel at what a beautiful and kind little person you will be in the future. I will always be here for you baby. Mama will never leave you. One day you will you will see that many people in this world are not kind and that many more are selfish. But I want you to be different, love. Be strong. I will always have your back. Don't ever let anyone tell you that you are not worthy. You are more than worthy and deserving of this life.

Napatahimik ako. Tinuro niya ang mesa. May folder doon — black leather, makapal, embossed pa ang pangalan ko sa cover. “What’s this?” tanong ko, maingat ang boses. “Your future.” sagot niya, diretso. Napailing ako. “Grabe, pwede bang less dramatic?” Lumapit siya. Agad nagbago ang hangin — parang biglang lumiit ‘yung mundo.