Dear Self Message Novels & Stories

Alam kong wala akong karapatang mag react. "Hindi pa nga naging kayo over maka react. Na para bang may chance. So funny, self. Delulu ka na talaga." Mahina kong tinapik-tapik ang magkabilang pisngi. Binasa ko ng tubig ang aking mukha at napabuntong hininga. Bumaba ang tingin ko sa dibdib. "Karapatan mong masaktan? Arte mo masyado. Hindi bagay. Hinding-hindi mangyayari ang iniimagine mo. So please ha, huwag makapal ang mukha dahil masasaktan ka. Huwag umasa. Love yourself nalang. Keep your feelings to yourself." Parang timang kong kinausap ang sarili. Nanunubig ang mga mata, nagbabadya ang pagtulo ng luha.

Kaya imbis na pagtawag ay naisipan ko na lang na mag iwan ng message para sa kanya. "Thank you for the food you prepared. I really appreciate this gesture of you. And I shouldn't forget to say, sobrang sarap ng mga hinanda mong pagkain dito. I am just a bit disappointed 'cause you left even without waiting for me to come back. Umasa pa naman ako na makakasabay kitang kumain. But anyways, salamat ulit. I hope you would sti have a good day ahead. Mahaba pa ang araw." ATHENA'S P. O. V

Tumikhim mona ako bago ako nagsalita sa microphone. "Ang aking obra ay tungkol sa pag-ibig sa sarili," sabi ko sa mga bisita. "Ito ay tungkol sa pagtanggap sa ating mga pagkakamali at pag-aaral mula sa kanila. Ito ay tungkol sa pagmamahal sa ating sarili at sa ating mga natatanging katangian." Tumingin ako sa mga bisita at nakita ko ang interes at paghanga sa kanilang mga mata. Alam kong naintindihan nila ang mensahe ng aking obra.

Si Drake? Araw-araw may simpleng message. Hindi naman nagmamakaawa. Hindi naman nagpe-pressure. Simpleng "Good morning, sana okay ka lang." o "Naalala ko lang yung favorite mong coffee, hope you're drinking it well." o "Ingat sa work today." Hindi ko sinasagot lahat. Pero binabasa ko. Lahat. At sa isang punto, napansin kong hinihintay ko na iyon. Yung message niya tuwing umaga. Yung simpleng paalala na nandito pa rin siya, naghihintay, hindi sumusuko.

Mukhang wala akong kawala kapag nagkita-kita kami. Pagkatapos kong maligo, ay saka lamang ako nahiga sa kama. Ipipikit ko na sana ang aking mga mata ng marinig ko ang pag vibrate ng cellphone. Kinuha ko ito, at binuksan. Napatili na naman ako sa kilig ng makita ko ang message ni Kuya Devryck. [From Kuya Devryck: Good night and happy birthday again.] 'Yon ang message nito na sinalihan pa ng hearts emojis.

Usap lang yun kamustahan na inabot ng madaling araw. Agad ko naman kinuha ang aking phone upang e check kung may mga important messages ako. Pero so far galing kay Lauren lang naman ang message at nag good morning ito na ne reply ko rin ng ganun. Pero nagsabi na rin tuloy ako dito na huwag na huwag akong istorbohin nito at marami akong gagawin maging productive naman ito sa buhay hindi iyong pagala gala lang ang ginagawa.

Paulit-ulit na paalala ko sa sarili. Pagdating sa table ko ay nagpadala ako ng message kay Axel. Sinabi ko sa kanya na lalabas kami mamaya kaya gagabihin ako ng uwi. Hindi siya agad nag-reply kaya binalik ko na sa drawer ang phone ko. Dahil last day ko na kailangan ko siguraduhin na okay na ang lahat. Pagkalipas ng ilang minuto ay naramdaman ko ang pag-vibrate ng phone ko.

Hanggang sa biglang may itinulak si Iya sa harap ko — isang maliit na notebook. “Ano ‘to?” tanong ko. “Gift ko. Journal mo na rin. Pero basahin mo muna ‘yung front page.” Binuksan ko. Nakalagay: > “Note to Self: You’re already becoming the woman you’re meant to be. Keep going.” Hindi ko na napigilan. Tumulo ang luha ko. Tahimik. Walang drama. Pero damang-dama. Yumakap si Iya sa akin mula sa likod, habang si Mommy at si Papa ay parehong tahimik pero ramdam kong masaya. Buo.

Hindi ako maka-concentrate para kasing hinihikayat ako ng amoy na sundan siya sa kusina. ‘Huwag kang maharot, self! Mamaya na iyang bebe time, mag-review ka muna.’ Habang nagbabasa ay bigla namang tumunog ang cellphone ni dean. May nagchat, kita ko sa notif ang pangalang Soleia.

Umupo ako sa sofa at tumitig sa ceiling habang hawak-hawak ang phone ko. Ilang beses ko nang tinype, binura, at tinype ulit ang message na gusto kong ipadala sa kanya. “I miss you.” “I’m sorry.” “Please talk to me.” Pero wala sa mga ‘yon ang nabigay ko. Dahil kahit anong sabihin ko, alam kong hindi sapat. Hanggang sa sa huli, isang simpleng mensahe lang ang pinadala ko. “Marga… please eat on time.”