Novel & Cerita Dedication Sentence

“Hindi natin alam kung hanggang kailan ang ganitong katahimikan, kaya mas mabuti nang gamitin natin nang tama.” Kinuha ni Aurora ang isa sa mga libro, binuklat ito, at sa loob ay isang lumang dedication. Hindi niya kilala ang pangalan, pero may nakasulat na mga salitang pumukaw sa kanya: “Sa mga araw ng kapayapaan, huwag mong kalimutang damhin ang bawat hininga.” “Maganda ‘to,” wika niya. “Ganyan din ang sabi ko,” sagot ni Javier at ngumiti.

“Ate naman, baka mahalatanna nag jogging lang ako nyan para makita siya.” Tumayos ako sa harap ng bahay habang nakapamewang, “Chelsea magkalinawan nga tayo, pano ka naman makikita eh alas singko pa lang ng umaga. Malamang sa malamang tulog pa ‘yon. Nakakatatlong ikot na tayo oh, uhaw na uhaw na ako.” “Ate, this is called dedication.” Maarte niyang sabi. “Baka obsession.” “Hay nako, pano ba naging kayo ni Kuya pareho kayong hindi romantic? Mabuti na yung simulan natin ng maaga para sure na kapag lumabas siya makikita niya ako ‘di ba?”

"A commitment. Parang matatag na dedikasyon o pangako na dapat mong tuparin." "Yun pala yun," she said while nodding as if she had just learned something new. "Okay, yun nalang." "You better keep it." "Oo naman!" PRESENT I guess promises really aren't true. Now here we are... Acting like we've never been friends before.

dagdag ni Rafael, "Simula pa lang, andiyan na tayo para magsuporta." Ngumiti ako, damang-dama ang init ng suporta nila. "Kaya nga hindi lang ako ang nagtagumpay dito, kundi tayong lahat. Ang bawat hakbang, ang bawat desisyon, nagawa natin bilang isang team." "Hindi magiging ganito kung wala ang dedikasyon at pagtutulungan natin," sabi ni Lucas, at tiningnan ko silang lahat ng may pasasalamat.

Buti na lang talaga hindi kami masyado inusisa ni Zadiel. "Sobrang bilib talaga ako sa Daddy mo Seferene. Kahit kailan talaga hindi naaalis ang dedikasyon sa trabaho. Kaya hindi na ako nagtataka na lalo pang lumaki at umasenso ang kompanya niyo." pagpapatuloy ni Tito. Ngumingiti lang naman ako sa kaniya. "Kaya nga po tito. Kahit nga po sinasabihan na siya ni Mommy na magpahinga na muna sa trabaho, hindi pa din po talaga papapigil." naiiling kong sagot sa kaniya.

Sa kabila ng pagod at hirap, ramdam ko ang tibay ng aming pagmamahalan at dedikasyon bilang magulang. Sa bawat araw na lumilipas, lalo naming nararamdaman ni Ella ang halaga ng pamilya. Hindi naging madali ang lahat, pero dahil sa suporta ng bawat isa, napagtagumpayan namin ang bawat pagsubok. Hindi namin alam kung ano pa ang darating, pero isang bagay ang sigurado—kahit anuman ang mangyari, magkasama kaming haharapin ang lahat.

Hindi lang naman kami ang kasali sa trip na ito, pero kami lamang ang sponsored by the school kaya walang gagastusin. "Wow. I'm happy for you. Advantage of being a writer." Kasalukuyan ko ngayong inililigpit ang journal at ballpoint pen ko na ginamit sa paglista ng data para sa Speech of Dedication namin for our new built building for Grade 11 and 12. Katatapos lang kasi ang Inaugural address ni Superintendent at importante itong data para sa news writing. At ang kaibigan ko namang bakla ay nanditong kasama ko at nagtatatalak na.

Ano naman kaya ang ibig sabihin non? "Your timely report on what was happening here while we were away is highly appreciated. Our success will not be possible without the people who have worked hard. With your dedication and cooperation, I know that we will be able to achieve more in the future. Know that when that happens, everyone will benefit from it." Napahanga ako sa sinabi ni Chanden. Naappreciate niya ang mga ito and at the same time, he encourage everyone to continue doing what they were doing and make another target for this year.

inabot niya sa akin ang folder, binuklat sa pinakahuling bahagi na hindi gaanong nasunog. Doon, nakita ko ang isang litrato. Isang litrato ng isang babaeng nakatalikod, may hawak na wine glass, at nakatingin sa skyline ng Maynila. Sa ilalim ng litrato, may nakasulat na dedikasyon: "Para sa aking mahal na anak, Dante. Ang pagmamahal ay kahinaan. Ang kapangyarihan ay habambuhay. - V."

sagot ni Nikolo, natutuwa sa magandang samahan ng lahat. Matapos ang masayang dinner, nagbigay si Nikolo ng maikling talumpati. “Ang bawat isa sa inyo ay mahalaga sa ating misyon. Salamat sa inyong dedikasyon at pagmamahal sa mga bata. Nang dahil sa inyo, patuloy tayong magiging inspirasyon sa ating komunidad,” sabi niya, nakangiti sa mga volunteers.