Dingding Lang Ang Pagitan Novels & Stories

Napaka liit na bagay para sa iba pero iba ang impact sa isang ina. " Kumalma kayong pareho, hindi naman yata tama na mag away kayo sa harap ng hapag kainan, " paniningit ni Angelo sa dahilan para bumaba ang tensyon sa pagitan nila. " Maaari niyong ipagpatuloy ang pag uusap na dalawa kapag tapos na kayong kumain. Sa ngayon, kumain muna tayong tatlo. "

mahinang wika nito sa akin habang nakatitig sa malayo "Kapag natapos po ako sa kontrata ko sa DLC at pwede pa po akong lumipad pabalik kasama mo" mahinang wika ko dito kaya agad itong tumango sa akin "No problem sis" nakangiting wika nito sa akin at agad na hinalikan ang pisngi ko "Tulog ka na po kuya mamaya pa po kasi ako kasi mahaba-haba ang naging tulog ko kanina" wika ko dito kaya agad itong tumango sa akin at tumungo na pasa silid nito

“Don’t small the probinsyana, Renz, I told you, ha!” “T@ngina mo, Luz!” “M0therf@cker!” “Hoy hindi yun kasali!” “It’s sad to belong!” “Sabi ko hindi kasali yung tangina.” “I said, it’s sad to belong, m0therf@cker!” “Anghel sa mga langit, yawa na!” “Angels Debil!” Hindi ako makakain sa kakatawa ko sa kanilang dalawa. Saka lamang ako sumubo ng matapos na silang magkulitan.

biglang wika nang dalaga nang mapansina ng gustong gawin nang lalaki. "Diba sabi ko saiyo may ipapakita ako? Gustong-gusto nang mga babae ito." ngumising wika nang lalaki. "Hindi ko gustong makita." wika nang dalaga saka akmang aalis pero bigla ulit siyang hinarang nang lalaki. "Hindi ka pwedeng umalis nang hindi mo ito nakikita." wika nito. "Sa-sa iba niyo nalang ipakita." anang dalaga.

Ang galing mong magtagalog hindi halatang sa ibang bansa ka isinilang. "Because mom and dad always teach us Filipino dialect and even bisaya we also learn it. Like, gahi man kag ulo!(Matigas ang ulo mo), dili man ka kasabot( Hindi ka nakakaintindi). Asa man Ka padulong?(Saan ka pupunta?). And as her expression mom said "Ambot sa langaw pilay edad sa lamok" instead 'of I don't know.'

Pataasan ng ihi ng mga pananaw kung ano ang tama at mali. “Ay, ano ga?” Ang kagawad na huminto sa tapat naming dalawa. Huminto rin ang lima pang kasamahan nito. “Kayo ga’y magpupupugan na laang diyan na parang mga laywan o sasama sa tubigan?” Lang-Laang. Laywan. O bee. Lumbo kung mas malaking black specie. Karaniwang yon ang tawag sa amin. “Sasama ho kami,” mabilis kong sagot. Hinihila na ang asawa ko para bumuntot sa kanila.

Friends lang, no other than! Hanggang don lang muna ang kaya kong ibigay sa kaniya. Hanggang pagkakaibigan lang muna ang kaya kong ipamalas sa kaniya kahit na ramdam na ramdam ako ang pagmamahal niya sa akin. Kahit na palage itong nagpaparamdam sa akin.

"Maliwanag ba?" Hindi sumagot si Diana. Tiningnan lamang niya ito, nang matagal at diretso, ang kaniyang tingin ay hindi natitinag, saka sadyang ibinaling ang kaniyang mukha palayo. Ang katahimikan ay nagpabagabag sa kaniya nang higit pa sa magagawa ng anumang mga salita, nang higit pa sa anumang pagtatalo.

"Akala n'yo ba ay hindi ko nalalaman na kumakain kayo ng dinner together, huh? Ang kakapal naman ng mukha n'yo na makipagkaibigan sa may kaibigan!" "What did you say?! You want us to stay away from your friend? And why is that? Masama ba na makipagkaibigan sa kaibigan mo, ha? May batas ba tayo na bawal maging kaibigan ang kaibigan mo, huh? Oo. We had a dinner the other day. May masama ba doon, huh? Wala naman, 'di ba? Wala namang masama na mag-dinner kami kasama ang kaibigan mo na napakalayo sa ugali mo!" singhal ni Andrea kay Clarissa.

Endangered specie na ako. Pero di ba, ang tanga niya lang? Pinaraan niya ang mahabang daliri sa labi, nakatitig sa akin. “Paano mo nasabing marunong ako kung wala ka namang ibang hinalikan? Saan galing ang comparison?”