Dingding Lang Ang Pagitan Novels & Stories

“Maaari bang magsalita ka ng wikang Tagalog. Hindi ko mawari ang iyong mga pinagsasabi.” “Ay pasensiya na. Nawaglit sa isipan kong hindi pa pala uso ang English language sa panahong ito. Highblood ka naman kaagad.” Mahina pa niyang tinapik ang aking balikat. Kaagad akong lumayo sa kanya dahil baka kung saan pa dumako ang kamay niya katulad ng mga pinaggagawa niya kahapon ng madaling araw. “Binibini－”

If not, they shouldn't blame us. Simpleng lies lang naman ako. Like sasabihing talon dahil butas iyon kahit hindi naman. Pwede ring yumuko dahil may harang. I laughed hard when someone crawled kahit sinabi kung yumuko lang. Dang. Of course, it's very tricky since both me and Lleidzy are both talking. Para kami iyong anghel at demunyo na bumubulong sakanila. Nasa kanila na lang kung sino ang paki-kinggan.

Biglang sabi niya kaya napatango na lang ako. Tuwing kasalo namin silang mag-asawa sa hapag-kainan ay English lang ang salita niya. Ibig sabihin medyo pinahirapan niya lang ako sa pag-e-english. Akala ko kasi ay konti lang ang alam niya sa tagalog. "Ah, sige po." Nauwi sa ngiwi ang ngiti ko. Lumapit siya sa akin ngunit may isang metro pa din ang pagitan. Parehas kaming tumingin sa sobrang lawak niyang bakuran.

Nang marinig ni Anna ang boses na ito, ang kanyang mukha ay agad na puno ng layaw, lumingon siya, tumingin kay Angel, na pasuray-suray sa kanya, at nakangiting sinabi: "Anghel, mahangin sa labas, bakit ka lumabas?" Si Angel ay wala pang dalawang taong gulang, ngunit ang kanyang talento sa wika ay napakahusay na binuo, at ang simpleng komunikasyon ay napakadaling bagay para sa kanya ngayon. tumakbo kay Anna, at nang mag-squat down si Anna, hinalikan ni Angel si Anna sa mukha. "Nay, iniisip mo na naman si Tatay?" Tanong ni Angel.

Leah Saglit na katahimikan ang namagitan sa amin, pero sa pagkakataong ito, ramdam kong hindi lang ito simpleng paghinto ng usapan. Mabigat ang hangin. Parang may nakasabit na salita sa pagitan naming dalawa—isang salitang ayaw pang bumagsak.

"Di kaya iniinsulto ako ng dalawang iyon kaya ang tagal ng pag-uusap nilang dalawa?" Napatayo naman si Angelo sa kanyang naisip at dali-daling nagpunta sa ikalawang palapag ng malamansyong pamamahay ni Mark, upang alamin kung ano ang pinag-uusap ng dalawa: "Mahirap na kung iniinsulto nga nila ako, ano yun 'backstabbing' lang? Di iyon pede, makakatikim talaga ang dalawang panget na mga nilalang na iyon ng isang malakas na sampal."

Sa pagitan naming dalawa, iisang hinga na lang ang pagitan. And when I finally touched her face — the world outside vanished. “Ang dali mong sabihing ayusin, pero ikaw ang dahilan kung bakit ako nagugulo,” mahina niyang bulong, halos pabulong lang sa pagitan ng labi naming magkalapit. “And yet,” sagot ko, “you’re still here.” At sa sandaling iyon, hindi ko na alam kung alin ang tama o mali.

“Can I kiss you?” Hindi siya nakasagot. Pero tumayo siya. Isang hakbang palapit. At iyon na ang naging sagot. Naghinang ang kanilang mga labi—marahan, puno ng damdaming matagal nang kinulong. Walang pagmamadali. Walang kasinungalingan. Isang halik ng dalawang taong sugatan pero handang magpagaling. Hindi iyon halik ng laro. Ito’y halik ng pagbitaw. Halik ng pagsubok. Halik ng posibilidad.

BE AWARE! READ AT YOUR OWN RISK! Ang mga susunod na eksena'y may bulgar na mga salita, hindi kaaya-aya. Kaya nagpapaalala na ko... BIGLA ang pagbaling ng malilikot na mga mata ni Dhalia sa kaharap. "Pagkatapos ng ginawa mo, wala ka bang ibang naramdaman? H-Hindi ka ba man lang nakaramdam ng awa sa ginawa mo sa kanya? H-Hindi mo ba siya minahal?"sunod na tanong nito.

Hindi empty. The silence between us had become its own language. At iyon ang pinaka-mapanganib na parte. Because now— kahit walang salita… naiintindihan na namin ang isa’t isa too well. Hinila niya ako palapit hanggang tuluyan akong mapunta sa pagitan ng mga braso niya. Safe. Possessive. Home. At nakakatakot kung gaano ka-natural iyong pakiramdam.