Novel & Cerita Do Ming Su

“Oo. Sa kalagitnaan ng susunod na buwan ang due date ko.” Tumango si Arthur. “Alagaan mong mabuti ang sarili mo.” Naghanda ng tanghalian ang kasambahay na kanilang inupahan. Sabay-sabay na kumain ang pamilya habang nagkukuwentuhan. Nabanggit ni Danilo na nasa Shanghai ang headquarters ng Mingqi Real Estate Company. Suportado ito ng MK Group kaya napakalakas ng kapital nito. Mahigit isang buwan ding sinuri ng kabilang panig ang proyekto, at naging maayos naman ang lahat ng negosasyon sa panahong iyon.

Lalo pa siyang nagpasikat, ngumunguya habang nakangiti: “Alam mo ba, ang tagal ko nang hindi nakakakain ng luto ni Luis. Ngayon na nandito ako sa Mingcheng, bawi ako—kailangan busog na busog ako bago umalis. You know me, I love my food.”

Bahagyang umungol si Blake, isang mababang tunog na waring pag-apruba at kasabay nito ang malamlam na timbre ng kanyang tinig. “Dahil sa proteksyon ng privacy ng mga kliyente nila, wala talagang internal surveillance ang Mingzhi Club,” paliwanag niya, diretso at malinaw. “Kaya walang ebidensiya na nilagyan nila ng gamot ang inumin mo. Kahit meron man sa labas, sa entrance, wala rin iyong maitutulong. Hindi iyon sapat para magsampa ng kaso. Kahit magpulis tayo, walang kalalabasan.”

"Kain na tayo, may trabaho pa po ako, eh." Itinago ko sa cabinet namin ang mittens, at siya naman ang naghanda ng ulam sa mga mangko. Inuna ko rin muna palang gawan ng pagkain si Mingming, para mamayang pag-uwi niya galing sa date ay may pagkain na siya. Pagkatapos no'n ay naupo na 'ko sa hapag katabi ni Reigan at sabay kaming kumain.

Kaya hindi ko na muna siya aawayin at baka ilandakan niya sa buong klase at marami pang nakarinig na hinalikan niya ako. Hanggang ngayon hindi pa rin maalis-alis sa utak ko na hinalikan niya ako kahapon, hindi lang isang beses nangyari dahil inulit niya, gago talaga tong kumag na ito na nasa harapan ko lang nakaupo. Ang sarap sabunutan yang buhok niyang emo style ang dating, akala niya siguro bagay siya sa buhok na yan. May pa bandana pang nalalaman. Ano siya si Dao Ming So?

“Ayoko! Hahanapin ko muna si Ming Ming. Hindi ako sasama sa iyo hangga’t hindi ko nahahanap ang pusa ko!” “Pusa o ten million pesos?” Natigilan si Lukring. Huminto ito sa pag-iyak. “Ah, e… Sabagay, babalik naman siguro si Ming Ming. Saan ba tayo pupunta?” Ngumiti ito na para bang kanina ay hindi ito umiiyak na akala mo ay nawawala na sa sariling katinuan.

Mayaman din naman kami, may ibubuga din, pero alam ko ring alikabok lang ang yaman namin kung ikukumpara sa pamilyang ito. Pero... bakit ako nandito? Why did the bastard brought me here in the first place? What is he up to, really? After minutes of satiating myself with the beautiful scenery of the living room, I managed to find the kitchen right after. And good thing I found the brute there. I found him topless and was only wearing a black boxers. Napasandal ako sa doorframe ng kusina at tinitigan ang kaniyang likuran. I couldn't help but to bit my lower lip everytime his muscles flex as he moved. His biceps... It reminds me of someone's biceps. Napangisi ako nang maalala ang isang Kpop Ido

Pinilas niya sa gitna ang sigarilyo gamit ang dalawa niyang daliri, halatang naiinis. “Six months ago,” sabi niya, “naglaslas ng pulso si Mingzhu. Dahil kay Gu Changqing.” Napatigil si Kristine. Hindi niya akalaing may ganoong pangyayari. Napatingin siya kay Harvey, hindi makapaniwala. “Kaya ko siya hindi pinigilan,” dagdag niya. “Dahil kung ako ang humarang, baka may mas matindi pa siyang gawin.”

Kilala ko ang bawat puno, bawat sulok… ngunit ngayon, parang banyaga na ako roon. Pagpasok namin sa bakuran, biglang tumalon mula sa puno ang isang pusa— diretso sa mga bisig ko. Si Mingming. Isang pusang niligtas ko noon sa bahay ng mga De Leon. Ginawan ko siya ng maliit na kanlungan sa labas at pinapakain ko paminsan-minsan. Matapos akong mamatay noon, bumalik siyang palaboy. Ngayon, mariin siyang dumidikit sa pisngi ko— parang kinikilala ako.

Napabuntong hininga ako. “Sean.” Di siya sumagot pero naghihintay sa sasabihin ko. “Dapat dinala natin si Ming dito.” Ngumisi lang siya. Waley Zhia. Di yun joke. Kung kasama namin si Ming edi matatakot yung mga bata. Hehehe. Joke lang.