Sobrang tuwa ko kapag naiisip kong nagsisimula ka pa lang sa paglalakbay na ito—maya’t maya, kinakalabit ako ng excitement na para bang nagbubukas ka ng unang pahina ng nobela mo. Para sa akin, pinakamahalaga ang gawing maliit at konkretong hakbang: magtakda ng 20 minuto araw-araw para magsulat, kahit na ito’y puro basura pa lang. Sa umpisa, ginamit ko ang mga prompt at micro-goals—isang eksena lang kada araw—at unti-unti nagbubuo ng mas malaking proyekto.
Pagkatapos ng ilang buwan, napansin kong mas malinaw ang boses ko. Mahalagang magbasa nang malawak—hindi lang paborito mong genre kundi pati mga tula, memoir, at sanaysay—dahil doon ko nakuha ang mga teknik na hindi ko akalaing kakailanganin ko. Sumali rin ako sa maliit na grupo ng mga manunulat sa Discord at nagpalit-palit kami ng feedback; may mga sandaling masakit ang puna pero iyon din ang pinakamabilis na nagturo sa akin mag-edit nang mas matalino.
Huwag matakot mag-fail o magpadala sa dami ng balakid. Gumawa ng routine, maghanap ng mga kapwa kaibigan sa pagsusulat, at ituring ang bawat proyekto bilang isang proseso. Sa huli, ang pinakamagandang pangarap na maisasabuhay ay yung palaging may bagong kuwento sa iyong mesa—kahit hindi pa perpekto, buhay na buhay.