Doctor's Orders Novels & Stories

“Pero nahirapan ng husto si Loraine kaya minabuti naming bigyan muna siya ng pain reliever for some pain. In a little while ay ililipat na namin siya sa VIP room.” “Ha? Ano po Doc?” Pagtataka naman ni Cleo. “VIP room,” pag-uulit ng doktor. “E pero hindi naman na po kailangan e, okay naman kami sa private.” “I’m sorry Miss but we cannot violate the order.” Matapos sabihin iyon ay umalis na ang doctor.

Hindi niya malaman kung ano ang sasabihin. “Oh, eto. Bilhin mo iyang lahat at araw-araw mo iyang iinumin. Nakalagay na ang prescription sa baba. Bumalik ka na lang ulit sa susunod mong check-up. Kung may problema man, tumawag ka lang kaagad,” ani doctor habang inaayos ang records sa mesa. “Salamat po, Doc. Ramirez,” aniya nang tumayo. “Bueno.” Tumango ito at nakangiting nakipagkamay sa kaniya.

excited na tanong ni Alexander. Opo... sir kaya kailangan niya Ng pahinga at pag iingat. Sige at asikasuhin ko na Ang release order niyo para makalabas na Ang Asawa niyo. Saad Ng doktor. At nagpaalam na itong umalis. At Ng bumalik Ang nurse na kasama Ng doktor kanina sa silid Kong saan kami naroon ni Alexander. Binigay nito Ang release order Ng doktor ka Alexander.

Tumango na lamang ako at nakinig sa sinasabi ng doktor. "Okay, so bukas po ay pwede na po kayong umuwi," ngumiti ang doktor kay mama at hinawakan sa ulo si Oyo. "Makakauwi ka na little boy. Aalagaan mo si mama ha?" sabi muli ng doktor at ginulo-gulo ang buhok ni Oyo. Kinuha nito ang board sa isang nurse at nagsulat rito. "Aalis na po kami."

Habang dumadaan siya sa treatment room, may narinig siyang mga boses sa loob. “Si Doctor Leign na naman, mali na naman ang medical order. Ngayon potassium chloride IV push pa. Hindi ba talaga siya nagbabasa?” “Nadaan ako kanina sa opisina, narinig ko pinapagalitan siya ni Doctor Alexis. Mukhang talagang sumabog na yung pasensya.” “Sa totoo lang, every time na ka-duty ko siya, kabado ako. Nagdo-double check talaga ako lagi sa orders niya. Nakakatakot, baka ako pa madamay pag may nangyari.”

Nahihiyang naamoy ko pa ang sarili dahil napakabango ni doktora, mabuti nalang at hindi naman ako amoy panghi. Buong puso akong tumango hanggang sa nagpaalam na nga si doktora. Matapos kong magbihis ay muling bumalik ang nurse na nagngangalang Lea at inabot sa akin ang maraming gamot at bitamina kalakip ng isang papel na may instructions kung anong oras ko ito iinumin. Nakasulat na rin ang mga bawal na kainin at mga dapat gawin.

I knew he needed reassurance—he needed to hear that his mommy is going to be fine. I forced my voice to calm, “Mommy's going to be okay, buddy. I promise.” Theo sniffled, but he nodded, trusting me without question. I carefully laid her on my bed as soon as I reached my room. I, then grabbed my phone, dialing the only number I could think of. “I need you right now” I ordered as soon as my personal doctor picked up my call. “Yes, sir.” This is one thing that I liked about my doctor. Susunduin kaagad niya ang utos ko. Hindi na siya magtatanong-tanong ng kahit ano.

“Miss Fernandez, kailangan n’yo pong pumirma sa mga papeles. Kailangan na silang isalang agad sa operasyon.” Agad akong tumango, bagaman nanginginig pa rin ang kamay ko. Inabot ng doktor ang mga dokumento at panulat. “Nurse, ihanda ang OR. And call the anesthesiologist. Nurse Bryan prepare the patients,” utos ng doctor. “Copy, doc!” sagot ng nurse na agad ding umalis.

"Hindi ko na kailangan pa ng doctor." "Halika nga dito." Marahan niya akong hinila pabalik sa kanyang kama. Inalalayan din niya akong humiga roon. "Hindi ka dapat naglilikot. Baka kung mapa'no ka." Mahinahon naman siya. Hindi siya mukhang galit. "Para naman akong bata niyan." Hindi ko naiwasan ang mapanguso. Nang dumating ang Doctor ay inaayos niyang muli ang pagkakalagay ng dextrose ko. May itinurok din itong gamot roon. Nang matapos ay kaagad din siyang nagpaalam.

tanong ko. “Meron.” Tumango ang doktor habang sinusulat ang ilang bilin sa discharge papers. “Kailangan muna niyang mag-bed rest.” Napatingin ako kay Kuya Donato. Nakahiga lang siya sa hospital bed at bahagyang nakangiti. “Huwag muna siyang magbubuhat ng mabibigat.” Tumango ako. “Sige po.” “Siguraduhin ding maiinom niya ang lahat ng gamot sa tamang oras.”