Don't Let The Bedbugs Bite You の小説・ストーリー

Na para bang kay sarap nitong yakapin na parang teddy bear habang natutulog siya. “Sleep well! Tatawagan na lang kita later. Kung bored ka dito sa bahay, pwede ka naman lumabas eh. Magshopping ka. Anything, pwede mong gawin basta bawal ka lang magka-crush sa iba!” nakangiti nitong wika. Hindi niya mapigilan ang sarili niya at nahampas niya ito sa balikat.

Naawa siya sa dalawang bata dahil mayroong bakas ng pagkakatali sa mga mumunting katawan nila, may mga kagat na rin ng insekto sa balat ng mga bata, at alam niya na hindi magiging komportable ang tulog ng mga ito. Humuhi siya at hinehele ang dalawa hanggang sa makatulog na ang mga ito. Umalis siya sa airbed at umupo siya sa maalikabok na sahig habang yakap ang kaniyang mga tuhod.

Sabagay mukha siyang patay. "So ?" Inaantok kong tanong. Badtrip. Bakit ngayon niya pa napiling gumanti? Hindi ba pwedeng matulog muna ako? Mukhang masarap matulog dito. Maaliwalas ang hangin. "Can I sleep first? For once let me. K*ngina sa tuwing natutulog ako may nanggugulong mga t*randong peste." inis na sabi ko.

Hinarap ko na sya at nagkataong kumakambyo ito ng matigas nyang b*tuta na agad nyang itinigil at tinakip na lang ang unan sa kanyang harapan. "Okay okay, talikod ka na ulit at matulog ka na". Umayos na rin sya ng pagkakahiga at pumailalim na rin sa kumot. "This blanket is so thin". Reklamo nya. "Sa tingin mo ba ginagamit ang kwartong to para matulog para mag lagay sila ng makapal na kumot?". Tanong ko. "This is a motel, people come here to f*ck and cuddle".

Unti-unti siyang lumapit at ipinatong ang kanyang ulo sa balikat ni Brooklyn. Nagulat ito nang bahagya ngunit agad ding ngumiti. “Komportable ka na?” “Medyo,” mahina niyang sagot. “Good.” Marahang hinalikan ni Brooklyn ang kanyang noo. “Matulog na tayo. Mahaba pa ang araw natin bukas.” Pero umaga na makakatulog pa kaya tayo? “Dont worry, makakatulog pa tayo dahil sinabihan ko na ang mga maid o kahit na sino na bawal kumatok sa silid na ito.”

"Now, sleep!" "Ikaw ang dapat natutulog at hindi ako," katuwiran niya. "Wala naman akong gagawin bukas kung hindi ang matulog at kumain samantalang ikaw maaga pa lang ay umaalis na." "I want you to sleep early because I don't want you to be sick, Althea." "Hindi naman ako sakitin, eh." "Sleep, now!" maawtoridad nitong sabi. "Hindi ako lalabas dito sa kuwarto mo hangga't hindi ka pa tulog."

problemadong bigkas ni Lorenzo sa kabilang linya. "Throw it away. Baka sa'yo pa ipaako 'yan," biro niya dito. "No f*cking hell. Hindi ako nagkakalat ng t***d. F*ck, bibili ako ng bagong bedsheet baka nagkalat ang t***d mo roon. Huwag ka sanang malasin at inabandona mo ang mga nabuhay mong t***d," pangongonsensya pa nito.

Subalit hindi maitatago ang isang munting ngiti sa labi nito. "Malalim na ang gabi. Hindi mainam na bumiyahe pa kayo. Maaari kayong matulog dito sa mansion kung okay lang sa inyo..."

Sumusumpa ako na hindi na niya makikita ang sikat ng araw kung hindi siya magpapakita ngayon. Isang minuto pa ang lumipas, at may ilang mga insekto ang kumagat sa akin. Masuwerte kayo na hindi ako nagdala ng isang bug spray! At, inaasahan ko na walang makamandag at ligaw na mga nilalang sa paligid dito, o mas masahol pa. Sana naman wala ring mga adik. Kung meron man ay hinding-hindi sila sasantuhin ng baseball bat ko. Babasagin ko talaga ang mga buto nila kung kinakailangan.

Bati ko rin sakanya pabalik at tipid na ngumiti. "How's your sleep?" Tanong niya noong tuluyan na akong makababa. "I bet it's good. Compare to your house, that room is much bigger and better, right?" May pagkamayabang ang boses nito dahilan para umagang-umaga ay mapairap ako.