Dream In Tagalog Mga Nobela at Kwento

Nanatili na lang akong nakadungaw sa bintanang nasa likuran ko upang makita ko ang daan patungo sa destinasyon namin na sa totoo lang ay hindi ko alam. "Mama para ho!" pasigaw na wika ni inay sa mamang driver. Itinigil ng mamang driver ang jeep saka kami bumaba dala dala ang mga gamit namin. "Ikaw bata ka, alam mo ng natutulog ako bakit hindi mo agad pinara, ayan nakalagpas tuloy tayo" pagalit niya sa akin. Grabe hindi ko naman alam yung lugar paano ko ipapara? Si inay talaga oh!

Hindi! Nagsimulang tumulo ang mga luha ko dahil sa naisip ko. Napatingin ako sa nalaglag na kumot at doon ako tuluyang napaiyak. It's not a dream. It's not a good dream. It's real. Totoo. Totoong nandito siya kagabi. **Can someone wake me up from this nightmare? I'm so tired.** Ang ingat na mga yabag niya, ang pagkumot niya sa akin, at lahat ng iba pa—totoo iyon. Hindi maaari. Ang anak ko!

Heto na ata ang pinakamalungkot na araw ko sa buong buhay ko, ang mawala ang minamahal ko sa buhay. "Lord? Bakit ang aga mo naman siya kinuha sa amin? Bakit? Ang dami niyang pangarap! Can you at least give that dreams to him, but no, what you did is to take him away from us." I asked the Lord. Pero alam kong walang sasagot sa akin, but I know clearly that God has a reason. Pero bakit ang sakit tanggapin? Kahit alam kong kailangan naming tanggapin, hindi pa din maaalis ang sakit, hindi ganun kadaling limutin.

“A–away, love. Far away. Sa place na... na walang taong mananakit sa’yo.” “You mean heaven, Teacher? In my dreams po, may babae po sa dreams ko. She's crying, she's begging for me to come with her in heaven. Siya lang daw kasi ang totoong may love sa akin at hindi siya gagaya kay yaya Nona na... Oh, this is the most painful and big.” Padaing na bulalas ng bata na ang tinutukoy ay ang latay sa gilid ng hita.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

I have learned to live my life beside you Maybe I'll just dream of you tonight And if into my dream you come and touch me once again I'll just keep on dreaming 'Til my heartaches end Whoa, oh Oh, yeah I was afraid this time would come I wasn't prepared to face this kind of hurting from within I have learned to live my life beside you Maybe I'll just dream of you tonight And if into my dream you come and touch me once again I'll just keep on dreaming 'Til my heartaches end Keep on dreaming 'Til my heartaches end Bakit hindi maturuan ang puso't isipan na maging manhid at hindi madala ng emosyon.Sa pakikinig lamang ng musika ay agad ding umaantig ang diwa ko. Hindi ko mapigilang tumulo ang luha

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

Hindi ba nito alam kung gaano siya kabigat? "Okay lang po ba kayo?" nabahala si Thalia nang makita niyang muntik nang mawalan ng balanse ni Daniella. "Siguro, kailangan na nating ibalik sa kanyang kulungan ang aso na iyan. Baka madisgrasya ka pa," suhestiyon ni Thalia ngunit parang naintindihan siya ng aso kasi panay ang kahol nito at mukhang galit sa kanya.

Bantay ng mga yaya. "Morning po sa lahat,"pagbati ni Desiree sa lahat. "Magandang umaga iha, nakatulog ka ba kagabi?"ani ng Donya. "H-hindi ho, eh!"usal ni Desiree na agad kinuha ang isang bread loaf para magawan nito ang sarili ng sandwich. "Gusto mo bang samahan kitang matulog muna sa silid mo anak?"wika naman ng Mama Laila niya nasa tinig nito ang labis na pag-aalala sa kanya.

sagot ni Ken na may misteryosong ngiti. "Ayoko nang paligoy-ligoy pa, Ken. Pakiramdam ko ang dami ko nang nasayang na oras... Sasabihin ko na nang diretsahan. Mahal kita, at gusto kong malaman kung pareho rin ba ang nararamdaman mo."